De Tweede Ronde. Jaargang 29
(2008)– [tijdschrift] Tweede Ronde, De–
[pagina 172]
| |
Drie gedichten
| |
What We Don't Think of Packingbut take along anyway: the shoes on our feet,
the fifty-four bones in our hands, the memory of
the colour of the sheets on our beds. We prepare
for flight as if we and the custom officers are the only
ones who will ever open our baggage. Nightshirts close
to the suitcase's zipper so when we arrive we can quickly
begin to restore what we thought we'd lost. Certain kinds
of loss we bargain for in transit: eight hours of sleep,
the memory of where we parked the car -
| |
[pagina 173]
| |
[Vervolg Nederlands]In Canada staat een man aan het eind
van zijn oprit te praten met een buurman: Ik kreeg
de oproep - search and rescue. Er was geen geschreeuw, geen
loshangende armen. De helicopter wierp licht op het water
en wij pikten op wat er was -
Loop ik op het strand met de kids
dan weet ik wat ik zoek.
Ik vond een stukje vliegtuig en stopte het in mijn zak.
Zei het niet tegen de kids - een scherf
zo groot als een munt van twee dollar.
Rinkelend verlies, alleen 't is in een muntsoort
die niemand begrijpt zelfs al waren ze op de boot
toen hij het gympie van het kind in zijn hand borg, eiste
dat de politie het terug zou bezorgen aan de familie - Nooit zijn we
bedacht op het verlies van de herinnering aan wat we al hebben verloren -
| |
[Vervolg Engels]In Canada a man stands at the end
of his driveway talking to a neighbour: I received
the call - search and rescue. There was no screaming, no
arms hanging loose. The helicopter shone light on the water
and we picked up what there was -
When I walk the beach with the kids
I know what I'm looking for.
I found a piece of plane and slipped it into my pocket.
Didn't tell the kids - a scrap
the size of a two dollar coin.
Loss jangling, except it's in a currency
no one else understands even if they were on the boat
when he cupped the child's sneaker in his palm, insisted
the police promise to return it to the family - We never
anticipate losing the memories of what we have already lost -
| |
[pagina 174]
| |
MigratiesDe politie tuurt
naar het glinsterend water, op zoek
naar bootjes. Op een heldere dag
ziet de vuurtorenwachter helemaal
tot Algerije. Boven zijn bank
hangt een wandkleed geweven
door zijn grootmoeder van rood
mensenhaar. Alleen de vogels
reizen zonder papieren,
Hoewel nu vaak
hun pootjes
als zij neerstrijken
op de vuurtorenreling
in kleur geringd zijn.
| |
MigrationsThe police squint
into the glare on the water looking
for small boats. On a clear day
the lightkeeper sees all the way
to Algeria. Over his sofa
hangs a tapestry woven
by his grandmother from red
human hair. Only the birds
travel without papers.
Though often now
their tiny legs
when they perch
on the lighthouse railings
are colour banded.
| |
Onbekende tongenDe nachttrein is als elke
trein, vol vreemden
die spreken in een menigte
van onbekende tongen. De trein
reist als geen andere trein
in de zwarte inkt van de zeekat.
Je begrijpt geen enkel
woord en bent zelfs vergeten
waarom je instapte.
| |
Unknown TonguesThe night train like any other
train is full of strangers
speaking in a multitude
of unknown tongues. The tram
like no other train journeys
in the scuttle fish's black ink.
You understand not a single
word, and have even forgotten
why you boarded.
| |
[pagina 175]
| |
[Vervolg Nederlands]Er zijn lange uren,
dagen of zelfs jaren, dat
al wat je wilt is eruit.
Eindelijk priemen
lampen naar binnen als welkome
messen. Als je aankomt
weet je dat je
er bent: een paar druppels
wijn op je tong
geproefd in het ochtend-
licht. Je hebt
nog niet het hele
menu, maar weet al wel hoe
je vraagt om een stuk brood.
Je weet dat over een jaar
of tien een bord vis transformeert
in een vijfgangenmenu, dag
aan dag.
| |
[Vervolg Engels]There are long hours,
days, or even years, when
all you want is off.
Eventually, pin-point
lamps enter like welcome
knives. When you arrive
you know you've
arrived: a few drops
of wine on your tongue
tasted in the morning
light. You still
don't have the full
menu, but already you know how
to ask for a piece of bread.
You know that in one year
or ten, a plate of fish will transform
into a five course meal, day
after day.
|
|