De Tweede Ronde. Jaargang 29
(2008)– [tijdschrift] Tweede Ronde, De–
[pagina 184]
| |
Drie gedichten
| |
Taller CézanneNo canviïs de lloc fruites i objectes,
ni el blau polsós de la paret amb les ombres marcades.
El temps va fent la seva.
El que abans era un punt de descurança
ara forma part del decorat.
Tant se val que grinyoli la fusta dels graons.
La tauleta, les teles, el pitxer blau amb flors:
tot és en ordre a l'hora del crepuscle.
Tingues cura que les pomes no es podreixin.
| |
[pagina 185]
| |
[Vervolg Nederlands]De geur vermengt zich met het aroma uit de tuin.
Ze ruiken naar jou.
Hou van me.
Pas op dat je het niet breekt. Het is broos,
het stilleven van de liefde.
Cézanne: Nature morte avec l'amour en plâtre
| |
[Vervolg Spaans]La sentor es barreja amb la volior del jardí.
Fan olor de tu.
Estima'm.
Procura que no es trenqui. És fragil,
la natura morta de l'amor.
Cézanne: Nature morte avec l'amour en plâtre
| |
[pagina 186]
| |
KindertijdKijkend vanuit de stilte leerde ik van jou
het wonder van de lachende geraniums,
de verborgen verleiding van de varens,
de vreugde van de goudsbloemen en het bloeien
zoet en sterk van rozen die je plantte
in de krappe bloembakken voor het raam.
Ik vierde het voor jou van binnenuit,
niet binnen in huis, maar binnen in mij.
De planten leefden voor jouw handen
die het instinct van overleven overdroegen
en van groeien in schoonheid, zelfs al was het
voor een toneel zo bescheiden
als het breekbare en kleine balkon van het huis.
Ik ben je dankbaar dat je me hebt geleerd
wat niet in de schoolboeken staat.
Nu heb ik een tuin die ik niet weet te bewonen,
en daarom voel ik me een slechte leerling.
Maar toch geloof ik in dat vasthoudende instinct
van overleven en van overdragen
dat mij doordringt vanaf het begin.
Je zal altijd leven in de tuin, in ons vieren,
en ik, misschien, in grijs papier met gedichten.
| |
InfànciaMirant des del silenci vaig aprendre de tu
el miracle dels geranis riallers,
l'oculta seducció de les falgueres,
l'alegria dels boixacs i la florida,
dolça i tenaç de roses que plantaves
en l'ampit escàs de la nostra finestra.
Jo t'ho celebrava des de dintre,
no pas dintre de casa, sinó de més endins.
Les plantes vivien per les teves mans
que transmetien l'instint de sobreviure
i créixer en la bellesa, ni que fos
per a un escenari tan modest
com el fràgil i petit balcó de casa.
T'agraeixo que m'hagis ensenyat
allò que no s'aprèn ni als llibres ni a l'escola.
Ara tinc un jardí que no sé habitar,
i per això em sé mala deixebla.
Però, en canvi, crec en aquell instint
tenaç de sobreviure i de transmetre
que em penetrà ben bé des dels orígens.
Viuràs sempre al jardí, en nosaltres quatre,
i jo, potser, en gris paper de versos.
| |
[pagina 187]
| |
De archeologen
| |
Els arqueòlogs
|
|