De Tweede Ronde. Jaargang 29
(2008)– [tijdschrift] Tweede Ronde, De–
[pagina 160]
| |
Vier gedichten
| |
TàrtarA l'habitació, aquesta penombra
igual a la d'aquell nostre darrer vespre de gener.
Em creix el teu record a la memòria
talment augmenta de volum un líquid que es congela.
Com el cos d'un banyista la medusa
voldria defugir-te.
El Tàrtar
no és ni un desert ni una glacera.
És ser aigua indefensa davant una boca que té set.
| |
[pagina 161]
| |
Hoe brood te zeggen tegen het zaad van het graanHoe brood te zeggen tegen het zaad van het graan,
eik tegen een eikel, of kruik tegen de klei waarop iemand loopt,
nu te spreken over de dood. Leven
is niets anders dan het vullen van deze tussenfase,
zoals tussen de hemel en de aarde
een vogel die vliegt.
We bewonen enkel het smalle landschap
van het vizier van een kanon.
| |
Com dir-li pa a la llavor del blatCom dir-li pa a la llavor del blat,
roure a una aglà, o gerra al fang que algú trepitja,
parlar ara de la mort. Viure
és només omplir aquest entremig,
com entre el cel i la terra
una au que vola.
Habitem només el paisatge estret
del punt de mira d'un canó.
| |
Café LaieWinter zijn de woorden die je me zegt,
kaal. De koude van het niet weten
hoe je tegen te spreken. Als een open kraan die niet loopt,
is de stilte. Een lauwe zon verlicht de bodem
van de leeggedronken kopjes.
En het afscheid komt
als vuur dat dooft aan de kop van een lucifer.
| |
Cafè LaieL'hivern són les paraules que em dius
sense cap fulla. I el fred de no saber
què contestar-te. És una aixeta oberta que no raja,
el silenci. Un sol tebi illumina el fons
de les tasses ja begudes.
I vindrà l'adéu
com el foc que dorm al cap d'un misto.
| |
[pagina 162]
| |
Tel-AvivDe dageraad zal komen als het water
dat langzaam opstijgt uit de wortel van de palmboom
totaan de bloem die dadel moet worden.
Maar nu wandel je door Tel-Aviv in de nacht. Je zou kunnen huilen
om die zo zwarte zee. Het verlangen is een anker
dat wil dalen naar de verlichte bodem
van het water, en je zei tegen een lichaam:
‘De tijd is een berg die in stukjes uiteenvalt
onder de handen van duizenden zilverzoekers.
Laten we tenminste deze uren bezitten
en maken dat het licht wordt in onze herinnering.’
En het werd avond en het werd morgen,
en zo geschiedde.
| |
Tel-AvivVindrà l'alba com l'aigua
que puja a poc a poc de l'arrel de la palmera
fins a la flor que ha de ser dàtil.
Però ara camines Tel-Aviv de nit. I ploraries
aquest mar tan negre. El desig és una àncora
que vol arribar al fons il.luminat
de l'aigua, i has dit a un cos:
‘El temps és una muntanya que és desengruna
a les mans de milers de buscadors de plata.
Anostrem almenys aquestes hores
i fem que hi hagi llum a la memòria.’
Hi hagué un vespre i un matí,
i fou.
|
|