De Tweede Ronde. Jaargang 24
(2003)– [tijdschrift] Tweede Ronde, De–
[pagina 163]
| |
Acht gedichten
| |
I wandered lonely as a cloudI wandered lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils,
Beside the lake, under the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.
Continuous as the stars that shine
And twinkle on the milky way,
They stretched in never-ending line
Along the margin of the bay;
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.
The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay
In such ajocund company.
I gazed - and gazed - but little thought
What wealth the show to me had brought:
For oft, when on my coach I lie
In vacant or in pensive mood,
They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills
And dances with the daffodils.
| |
[pagina 164]
| |
Mijn lief had veel gezien dat vreugde biedt
| |
Among all lovely things my Love had beenAmong all lovely things my Love had been;
Had noted well the stars, all flowers that grew
About her home; but she had never seen
A Glow-worm, never one, and this I knew.
While riding near her home one stormy night
A single Glow-worm did I chance to espy.
I gave a fervent welcome to the sight,
And from my horse I leapt; great joy had I.
Upon a leaf the Glow-worm did I lay,
To bear it with me through the stormy night;
And, as before, it shone without dismay;
Albeit putting forth a fainter light.
When to the Dwelling of my Love I came,
I went into the Orchard quietly,
And left the Glow-worm, blessing it by name,
Laid safely by itself, beneath a Tree.
The whole next day, I hoped, and hoped with fear;
At night the Glow-worm shone beneath the Tree.
I led my Lucy to the spot, ‘Look here!’
Oh! Joy it was for her, and joy for me!
| |
[pagina 165]
| |
Voor een vlinder (I)
| |
To a ButterflyStay near me - do not take thy flight!
A little longer stay in sight!
Much converse do I find in thee,
Historian of my infancy!
Float near me; do not yet depart!
Dead times revive in thee:
Thou bring'st, gay creature as thou art,
A solemn image to my heart, My father's family.
Oh! pleasant, pleasant were the days,
The time, when in our childish plays,
My sister Emmeline and I
Together chased the butterfly!
A very hunter did I rush
Upon the prey; with leaps and springs
I followed on from brake to bush;
But she, God love her! feared to brush
The dust from off its wings.
| |
[pagina 166]
| |
Voor een vlinder (II)
| |
To a ButterflyI've watched you now a full half-hour,
Self-poised upon that yellow flower;
And, little Butterfly! indeed
I know not if you sleep or feed.
How motionless! - not frozen seas
More motionless! and then
What joy awaits you, when the breeze
Hath found you out among the trees,
And calls you forth again!
This plot of orchard-ground is ours;
My trees they are, my Sister's flowers;
Here rest your wings when you are weary;
Here lodge as in a sanctuary!
Come often to us, fear no wrong;
Sit near us on the bough!
We'll talk of sunshine and of song,
And summer days, when we were young,
Sweet childish days, that were as long
As twenty days are now.
| |
[pagina 167]
| |
De Pieken
| |
[pagina 168]
| |
De wereld is ons te nabij
| |
[pagina 169]
| |
Aan JoannaGa naar voetnoot*
| |
To JoannaAmid the smoke of cities did you pass
The time of early youth; and there you learned,
From years of quiet industry, to love
The living Beings by your own fire-side,
With such a strong devotion, that your heart
Is slow to meet the sympathies of them
Who look upon the hills with tenderness,
And make dear friendships with the streams and groves.
Yet we, who are transgressors in this kind,
Dwelling retired in our simplicity
Among the woods and fields, we love you well,
Joanna! and I guess, since you have been
So distant now from us for two long years,
That you will gladly listen to discourse
However trivial, if you thence be taught
That they, with whom you once were happy, talk
Familiarly of you and of old times.
| |
[pagina 170]
| |
[Nederlands]Zo'n tien dagen geleden, toen ik onder
De hoge dennen zat, die rijzen boven
Hun buurman, de stokoude torenspits,
Kwam uit zijn somber huis de dominee
Tevoorschijn, groette mij, en vroeg zich af:
‘Hoe gaat het met dat wilde kind, Joanna!
En wanneer komt ze bij ons terug?’ Hij talmde,
Maar toen we 't dorpsnieuws uitgewisseld hadden,
Verlangde hij te weten, ernstig kijkend,
Waarom ik oude afgoden vereerde
En, als een soort druïde, met karakters
Van ongehoord formaat een rare naam
Had uitgebeiteld in de rots ter plaatse,
Boven de Rotha, aan de rand van 't bos.
- Nu, dank zij die onkwetsbaarheid van 't hart,
De vrucht van ironie en echte liefde,
Was ik niet wars van zo'n catechisatie
En heb als volgt geantwoord: ‘Het geviel
Dat ik een zomerochtend bij zonsopgang
Een wandeltocht gemaakt had met Joanna.
- Verrukkelijk jaargetij, wanneer de brem,
In volle bloei, te zien op elke helling,
Tussen het hakhout schiet in strepen goud!
Ons pad liep naar de oevers van de Rotha
| |
[Engels]While I was seated, now some ten days past,
Beneath those lofty firs, that overtop
Their ancient neighbour, the old steeple-tower,
The Vicar from his gloomy house hard by
Came forth to greet me; and, when he had asked,
‘How fares Joanna, that wild-hearted Maid!
And when will she return to us?’ he paused;
And, after short exchange of village news,
He with grave looks demanded for what cause,
Reviving obsolete idolatry,
I, like a Runic Priest, in characters
Of formidable size had chiselled out
Some uncouth name upon the native rock,
Above the Rotha, by the forest-side.
- Now, by those dear immunities of heart
Engendered between malice and true love,
I was not loth to be so catechised,
And this was my reply: -'As it befell,
One summer morning we had walked abroad
At break of day, Joanna and myself.
-'Twas that delightful season when the broom,
Full-flowered, and visible on every steep,
Among the copses runs in veins of gold.
Our pathway led us on to Rotha's banks;
| |
[pagina 171]
| |
[Nederlands]En toen wij voor die hoge rots aankwamen
Die op het oosten uitziet, hield ik halt. -
Ik mat de grootse bergkam met mijn ogen
Van voet naar top; in opperste verrukking
Zag ik in struik en boom, in steen en bloem
Die mengeling van delicate tinten,
Over zo'n weids gebied, in één impressie
Bijeengevoegd door de verbindingskracht
Van al wat schoon is, in het hart verbeeld.
- Toen ik zo'n twee minuten had gekeken,
Bespeurde, mij in de ogen ziend, Joanna
Mijn geestvervoering en zij lachte luid.
De Rots, als uit een slaap opschrikkend, ving
De stem op van de Vrouw en lachte terug;
Het Oude Wijf, gezeten op de Helm-crag,
Hield haar spelonk gereed; de Hammarscar
En steile Silver-how uitten een lachklank;
De Loughrigg in het zuiden hoorde dat,
De Fairfield reageerde met een bergtoon;
Tot ver in 't hemelblauw hief de Helvellyn
De vrouwenstem, - de oude Skiddaw blies
Zijn spreektrompet; - de Glaramara zond
De stem terug, zijn wolken uit, naar 't zuiden;
De Kirkstone schudde hem van zijn nevelkap.
| |
[Engels]And, when we came in front of that tall rock
That eastward looks, I there stopped short - and stood
Facing the lofty barrier with my eye
From base to summit; such delight I found
To note in shrub and tree, in stone and flower,
That intermixture of delicious hues,
Among so vast a surface, all at once,
In one impression, by connecting force
Of their own beauty, imaged in the heart.
- When I had gazed perhaps two minutes' space,
Joanna, looking in my eyes, beheld
That ravishment of mine, and laughed aloud.
The Rock, like something starting from a sleep,
Took up the Lady's voice, and laughed again;
That ancient Woman seated on Helmcrag
Was ready with her cavern; Hammarscar,
And the tall Steep of Silver-how, sent forth
A noise of laughter; southern Loughrigg heard,
And Fairfield answered with a mountain tone;
Helvellyn far into the clear blue sky
Carried the Lady's voice, - old Skiddaw blew
His speaking-trumpet; - back out of the clouds
Of Glaramara southward came the voice;
And Kirkstone tossed it from his misty head.
| |
[pagina 172]
| |
[Nederlands]- Of nu (zo zei ik onze lieve vriend,
Die met een glimlach van verbijstering
Mij aan te staren stond) dit simpelweg
Naar waarheid door de broederschap der bergen
Werd aangericht, of dat mijn oor door dromen
Getroffen werd, visionnaire vlagen,
Alleen aan mij geschonken, ik weet zeker
Dat er een luid rumoer was in de heuvels
En dat Joanna bij het luisteren
Zich aan mijn zijde voegde, als zocht zij daar
Beschutting tegen iets waarvoor zij bang was.
- En daardoor, lang daarna, toen achttien manen
Geslonken waren en ik eenzaam dwalend
Mij onder deze rots bevond, een stille
Ochtend bij dageraad, ben ik gaan zitten
En hakte met die primitieve tekens,
Gevoelens oud en echt ter nagedachtenis,
Joanna's naam diep in het levend steen: -
En noem, met allen die mijn haardstee delen,
Sindsdien die mooie rots joanna's rots.’
| |
[Engels]- Now whether (said I to our cordial Friend,
Who in the hey-day of astonishment
Smiled in my face) this were in simple truth
A work accomplished by the brotherhood
Of ancient mountains, or my ear was touched
With dreams and visionary impulses
To me alone imparted, sure I am
That there was a loud uproar in the hills.
And, while we both were listening, to my side
The fair Joanna drew, as if she wished
To shelter from some object of her fear.
- And hence, long afterwards, when eighteen moons
Were wasted, as I chanced to walk alone
Beneath this rock, at sunrise, on a calm
And silent morning, I sat down, and there,
In memory of affections old and true,
I chiselled out in those rude characters
Joanna's name deep in the living stone: -
And I, and all who dwell by my fireside,
Have called the lovely rock, joanna's rock.’
| |
[pagina 173]
| |
Het voorspelGa naar voetnoot*
| |
[Engels]Dust as we are, the immortal spirit grows
Like harmony in music; there is a dark
Inscrutable workmanschip that reconciles
Discordant elements, makes them cling together
In one society. How strange that all
The terrors, pains, and early miseries,
Regrets, vexations, lassitudes interfused
Within my mind, should e'er have borne a part,
And that a needful part, in making up
The calm existence that is mine when I
Am worthy of myself! Praise to the end!
Thanks to the means which Nature deigned to employ;
Whether her fearless visitings, or those
That came with soft alarm, like hurtless light
Opening the peaceful clouds; or she may use
Severer interventions, ministry
More palpable, as best may suit her aim.
| |
[pagina 174]
| |
[Nederlands]Het was een zomeravond: door haar leiding
Vond ik een bootje aan een wilg gebonden
In een spelonk, waar het gewoonlijk lag.
Meteen maakte ik de ketting los, stapte in
En duwde af. Het was een daad van steelsheid
En verontrust genot: niet zonder stem
Van berg-echo's bewoog mijn boot zich voort.
Stil liet zij achter zich ter wederzijde
Kringetjes glinsterende in het maanlicht,
Totdat zij samensmolten in een spoor
Van sprankelend licht. Maar nu, als één die, trots
Op wat hij kan, roeit naar 't gekozen punt
Langs een kaarsrechte lijn, richtte ik mijn blik
Op 't hoogste van een rotsig-steile bergkam,
De verste grens van de einder; want daarboven
Was niets dan sterren en de grijze lucht
De boot was een pinas voor elfen; lustig
Doopte ik mijn riemen in het stille meer.
Wanneer ik oprees bij de haal, dan trok
Zij door het water, deinend als een zwaan.
Toen stak achter die rotswand, die tot dan
De einder sloot, een zwarte reuzenrotspunt
Als handelend uit moedwillig machtsinstinct
Zijn hoofd omhoog. Ik sloeg en sloeg opnieuw:
| |
[Engels]One summer evening (led by her) I found
A little boat tied to a willow tree
Within a rocky cave, its usual home.
Straight I unloosed her chain, and stepping in
Pushed from the shore. It was an act of stealth
And troubled pleasure, nor without the voice
Of mountain-echoes did my boat move on;
Leaving behind her still, on either side,
Small circles glittering idly in the moon,
Until they melted all into one track
Of sparkling light. But now, like one who rows,
Proud of his skill, to reach a chosen point
With an unswerving line, I fixed my view
Upon the summit of a craggy ridge,
The horizon's utmost boundary; for above
Was nothing but the stars and the grey sky.
She was an elfin pinnace; lustily
I dipped my oars into the silent lake,
And, as I rose upon the stroke, my boat
Went heaving through the water like a swan;
When, from behind that craggy steep till then
The horizon's bound, a huge peak, black and huge,
As if with voluntary power instinct
Upreared its head. I struck and struck again,
| |
[pagina 175]
| |
[Nederlands]Toen torende de barse vorm, nog groeiend,
Tussen mij en de sterren op, en schreed,
Want aldus leek het, volgens eigen toeleg
Doordacht bewegend, als een levend wezen,
Mij na. Ik wendde sidderend mijn koers
En koos mijn steelse weg door 't stille water
Terug naar de beschutting van de wilg.
Daar liet ik op zijn ankerplaats mijn hulkje -
En door de weiden liep ik huiswaarts, ernstig,
Plechtig gestemd; maar na eenmaal dat schouwspel
Gezien te hebben was mijn brein nog dagen
Vervuld met vaag en onbepaald besef
Van vreemde wijzen van bestaan, mijn denken
Verhuld door duister, noem het eenzaamheid
Of blanke absentie. Geen vertrouwde vormen
Resteerden, geen genoeglijk beeld van bomen
Of zee of lucht, geen kleur van groene velden;
Maar grootse, sterke vormen, die niet leven
Als mensen, trokken langzaam door mijn geest
Bij dag, en verontrustten 's nachts mijn dromen.
| |
[Engels]And growing still in stature the grim shape
Towered up between me and the stars, and still,
For so it seemed, with purpose of its own
And measured motion like a living thing,
Strode after me. With trembling oars I turned,
And through the silent water stole my way
Back to the covert of the willow tree;
There in her mooring-place I left my bark,-
And through the meadows homeward went, in grave
And serious mood; but after I had seen
That spectacle, for many days, my brain
Worked with a dim and undetermined sense
Of unknown modes of being; o'er my thoughts
There hung a darkness, call it solitude
Or blank desertion. No familiar shapes
Remained, no pleasant images of trees,
Of sea or sky, no colours of green fields;
But huge and mighty forms, that do not live
Like living men, moved slowly through the mind
By day, and were a trouble to my dreams.
| |
[pagina 176]
| |
[Nederlands]Wijsheid en Geestkracht van het universum!
Gij Ziel, die de eeuwigheid zijt van het denken,
Vormen en beelden ademtocht verlenend
En duurzame beweging, niet vergeefs
Hebt gij bij dag of sterrelicht aldus
Vanaf mijn eerste dageraad de passies
Verknoopt die onze mensenziel opbouwen;
Niet met vulgaire, lage mensenwerken,
Maar met bestendige, verheven dingen -
Natuur en leven - hebt de elementen
Van denken en gevoel aldus gezuiverd,
Geheiligd met het middel van de tucht
Van pijn en vrees, totdat wij een grandeur
Erkennen in het kloppen van het hart.
| |
[Engels]Wisdom and Spirit of the universe!
Thou Soul that art the eternity of thought,
That givest to forms and images a breath
And everlasting motion, not in vain
By day or star-light thus from my first dawn
Of childhood didst thou intertwine for me
The passions that build up our human soul;
Not with the mean and vulgar works of man,
But with high objects, with enduring things -
With life and nature - purifying thus
The elements of fealing and of thought,
And sanctifying, by such discipline,
Both pain and fear, until we recognize
A grandeur in the beating of the heart.
|
|