Belgisch museum voor de Nederduitsche tael- en letterkunde en de geschiedenis des vaderlands. Deel 2
(1838)–J.F. Willems, [tijdschrift] Belgisch Museum–
[pagina 172]
| |
Proeven van Belgisch-Nederduitsche dialecten.
| |
[pagina 173]
| |
tottem vader: ik heb gezondigd tegen den hemel en vor oe, en ben van nou of on niet miër werd, dat ik oe zoon heit. Mor de vader sprok tegen zein knechts: ‘bringt 't beste kleid heruit en trekt et em on, en geeft em einen ring on zin hand en schôn on zin vuet; en brengt e gemast kalf hei, en slacht et; loten wei aten en vrolik zijn; dan dieze mine zoon wor dod en is weer levendig geworen: he wor verloren en is weer gevongen woren.’ En zei begosten vrolik te zein. Môr de alste zoon was op het veld, en as hei kort bei zin huis kwom, hoerde hei het zingen en 't dansen, en riep tot einen van de knechs, en vrôgde wat dat wêr. Dé evel zeêt em: ‘oe broer is gekomen en oe vader hêt e gemast kalf geslacht, om dat hei em gezond weer hêt.’ Do wordt hei kwoden, hei woi nit binne gôn, en dorop ging zi vader buiten en verzocht em van binnen te komen. Hei evel antworde en sprok tegen zi vader: ‘zuch, zo veel jeêr dien ik oe, en heb oe gebod noch noit overtrejen, en gei hebt mei noit enen boek gegeven, op dat ik met min vrinden vrolik kos zein, mor nou, do dese dei zoon gekomen is, dé zi geld met hoëren opgemokt hêt, hebg' em e gemast kalf geslacht.’ De vader evel zeêt tegen em: ‘meine zoon, dou bis altois be mich, en al al wat mein is, is ook dein: dou soist evel vrolik en vergenoegd zein; dan deze deim broer weêr dod, en is levendig geworen: hei weêr verloren en is wer gevongen.’
Volgens Mone's Quellen und Forschungen zur Geschichte der Teutschen Litteratur und Sprache, I, bl. 479; doch gewyzigd in de spelling, die aldaer naer de hoogduitsche uitspraek was ingericht. Vermoedelyk zal onze overbrenging nog wel iets te wenschen laten: het eigenaerdige van een dialect kan nooit volkomen uitgedrukt worden. |
|