Print t'Vermaeck der jeught(1612)–Boudewijn Jansen Wellens– Auteursrechtvrij Vorige Volgende [pagina 105] [p. 105] Sonnet. O traegh en snellen tijt, wijen niemant can vermyden, V onghestadicheyt vvord’ ick nu vvel ghevvaer, VVant doen ick lagh in lijn, door liefdens banden swaer, Doen cond’ ic mercken niet, dat ghy yet vveect ter zyden: Maer nu ick ben verlost, van dit verdrietich lyden, En nu ick ben bevrijdt, van t’doodelick ghevaer, Daer ick in heb ghevveest, soo meenich dach en jaer: En nu mijn droeve ziel, hem eens soud’ gaen verblyden, Nu vliet ghy als een pijl, ghedreven voor de vvint: Den nacht ghy nau en brengt, den dach terstont begint: Soo dat de nacht gheen uyr, by my en schijnt te vvesen. Ay tijt, nu soete tijt, by my u vvat vertoeft, En vvilt vry snellick vlien, van die, die zijn bedroeft, Soo sult ghy om u daet van elck hier zijn ghepresen. Verkiest het Beste. Vorige Volgende