Nederlandsche gedichten uit de veertiende eeuw van Jan van Boendale, Hein van Aken e.a.
(1869)–F.A. Snellaert–
[pagina 443]
| |
Vander goedertierenheyt Gods en̄ dat die mensche hem selven kennen sal. C.XI.HIer voren hebdi menich woort
Van Gods wraken ghehoort /
1170[regelnummer]
Nu soe moechdi horen mede
Van sijnre goedertierenhede /
Die Hi daghelix werken kan
Aen den ghenen die hijs an.
Al es een mensche sondere /
1175[regelnummer]
Op dat hi altoes heeft ghere
Dat hi der sonden af sal slaen /
En̄ met vresen es bevaen /
God spaerten langhe daghe
Om dat hem sijn sonden wanhaghen;
1180[regelnummer]
En̄ wie met vresen sonde doet
Es halfs ghekeert / des sijt vroet.
Mar die in al haer stonden
Ligghen in hare sonden /
En̄ niet de sonde begheven /
1185[regelnummer]
Mochten si eweliken leven /
Die plaecht God hier en̄ daer /
Alse wi scouwen openbaer.
God verheft daghelike
Den menighen uten slike /
1190[regelnummer]
En̄ setten in eren groot /
En̄ wert van sinen maghen thoet.
En̄ als hi dan verwaent /
En̄ hem selven niet en vermaent
Wat hi was en wie hi es /
| |
[pagina 444]
| |
1195[regelnummer]
En̄ Gode niet en dancket des /
En̄ die mate versmaet mede /
Soe eest Ons Heren zede
Dat hijn worpt / sijt seker das /
Nederre danGa naar voetnoot1 hi te voeren was;
1200[regelnummer]
Of Hij sint hem enich torment /
Daer hi hem selven mede bekent.
Die scoenste conste diemen vint /
Dats dat een hem selven kint.
|
|