Het Walchers liedeboeck
(1611)–Dirk Schabaelje, Jan Philipsz. Schabaelje–Na de Wijse
| |
[Folio 126r]
| |
Want elck iuyst in synen saysoene
Recht als ghewenscht men connen siet
Ghelyck doen door syn woort als mueren
Het water hooghe heeft ghestaen
Als hadde het ter seluer ueren
Erghens mede gheweest omvaen
Want wat hy doet duer syn vermaen
Dats lieffelick en van ghebreke
Synder hulpe, can niemant spreke
Daer van hoeft gheen clachte ghedaen
Als' menschen wercken doen en pooghenGa naar margenoot+
Is voor hem al bloot en ontdeckt,
Niet is verborghen voor syn ooghen
Hy deur syet alle dynck perfeckt
T'welck van t'begin der weerelt streckt
Tot weder aen haer eynde schoone
Gheen dyngen syn hem onghewoone
Noch nieu hy wetet al coreckt
Hy selfs schip alle dynck, op dat soude
Doch erghens toe wesen dienstbaer
Men derf sulcken woort niet voorhoude
Wat sal dat hier doen, want voorwaer
Syn benedictie vloeyt daer
Henen als eenen water vaerde
Mede drynckende in de aerde
Ghelyck een diluvie claer
Wederomme sal oock den heydenGa naar margenoot+
Treffen syne thoornighe hant
Ghelyck hy het water doet scheyden
Om wt drooghen, van sulcken lant
T'welck water behoeft abodant,
En syn doen is voor recht beslooten
By den heylighen, doch daer aen stootenGa naar margenoot+
De Godd'loosen met onverstandt
| |
[Folio 126v]
| |
Al wat gheschapen is om by te leuen
Dat is den vromen al tot goet
Maer den Goddeloosen tot sneuen
Gout, yser, vyer, en watervloet,
Melck, wyn, meel, en den honinch soet,
Noch tot behoet der vromer scharen
Oly, cleeders, t'welck den sondaren
Doch altemale schade doet
De winden syn eens deels gheschapen
Tot straffe wt haer stormen spruyt
Vele schade, als snelle knapen
Tot straffe gheuen sy geluydt
Richten den thooren haers scheppers wt
Den hagel en den fellen vyere
Den hongher en des doots dangiere
Wreken door haer bitter virtuyt
De wilde dieren schorpioenen
De slangen en het sweert seer fel
Syn al tot wrake om verdoemen
Alle Goddeloosen rebel
Met vruchden doen sy sijn bevel
Altyt wel bereyt sonder toeven
Waer dat haer godt oock soud' behoeuen
Alst tyt is doen sy geen afstel
Dit ist dat ick begost en dachte
Te schryuen, dat goet tot profyt
Syn al sheeren wercken, van crachte
Costelyck elck in synen tyt
En daer en behoeft gheen verwyt
Als oft sy niet al syn gequaeme,
Dus danckt en looft des heeren naeme
Met den mont en s'herten Jolydt
Weest op v hoede. |
|