De Noordsche weereld
(1685)–Frederik Martens, Pierre Martin de la Martinière–Vertoond in twee nieuwe, aenmercklijcke, derwaerts gedaene reysen: d'eene, van de heer Martiniere, door Noorweegen, Lapland, Boranday, Siberien, Samojessie, Ys-land, Groenland en Nova-Zembla
[pagina 59]
| |
XXVII. Hoofd-stuck.
| |
[pagina 60]
| |
ke wy onderwegen souden gebruycken, uyt onse Beurs moesten betalen. Vermits nu dit billijck wierd geoordeeld, soo heeft onse Schipper geerne hier in bewillighd. Ga naar voetnoot+ Na dese Over-een-komingh gaven wy haer yeder een Kroes Brandewijn, tot bevestiging van 't gemaeckte Verdragh. Daer na traden wy weer met haer in onse Chaloup, en setteden haer aen Land. Sy hadden beloofd, in aller spoed alles tot onse Reys vaerdig te sullen maeken; en hielden ook haer woord getrouwlijck. Want soo haestste aenden Oever waren gekomen, begavense sich terstond aen 't werk. Binnen agt uyren tijds quamense weer; by haer hebbende de Sleden, de Ren-dieren, en voorts alles wat tot onse Afvaert noodigh was. Ga naar voetnoot+ Terwijl wy nu deese twee Borandayers op de gehoorde wijs in ons Schip onthaelden, lieten d'andere onser Scheepen Brandewijn en Taback aen Land brengen, om deese Waeren te verhandelen tegens de Vellen der geene, welcke aen den Oever waeren gebleven, verwaghtende de weerkoomst haerer Medgesellen. Want wy hadden haer niet konnen bepraeten, om met ons in de Chaloup te treeden; wijlse vreesden, datse noyt weer t'Huys gekoomen souden hebben. Dit bewoogh al onse Schippers, datse, om sich by haer in gunst te dringen, eenige kleyne Flesschen met Brandewijn tot haer lieten brengen, om deselve uyt te drincken met de geene diese braghten. Sulck een genegentheyd verweckte dit in haer, datse, tot betooningh haerer danckbaerheyd, de Brengers versogten, met haer te willen gaen, om van haer t'ontfangen soodanigh een Onthael, als hare Huysen en gelegentheyd souden vermogen haer aen te doen. Ga naar voetnoot+ Doe nu onse twee Borandianers met de Sleden, en de daer toe behoorende Ren-dieren, weer by ons waren gekomen, vraegden wy, ofse niet meer der selver hadden? Haer' antwoord was: Dat'er niet meer te krijgen stonden. Wy bemerckten, dat deese Beesten grooter waren, als die in Lapland; en hervraegden derhalven, ofse ook wel soo veel in sterkte uytmunteden boven d'andere? Sy berigteden ja; en voeghden'er by: De Laplandsche Ren-dieren konden niet meer als een Man voeren; maer dese twee Mannen. Even hierom was yeder Sleede soodanigh toegesteld, dat'er twee persoonen in sitten konden. | |
[pagina 61]
| |
Ga naar voetnoot+ Onse Schippers van dit alles kennis bekomen hebbende, soo wierd, nae gehoudene Beraedslagingh, 't besluyt gemaeckt, dat onse Commis, de twee Factoors (welcke de Russische Tael seer wel konden spreken), ik, en dan noch een Man (of Boots-gesel) uyt yeder Schip, met dese twee Borandianers op reys souden gaen. Hier op bevraghteden wy een onser Ren-dieren met Tabak, Brandewijn, Silver en eenigh Goud; belopende t'samen een taemlijck-hooge prys. Ick quam by onsen Commis te sitten; d'eene aen 't eene, d'ander aen 't ander eynd van de Slede, met d'Aengesigten tegens over malkander. Eenen der gedagte twee Factoors settede sig op gelijke wijs by eenen der Borandianers: De tweede by den tweeden. Twee der Boots-gesellen saten even alsoo by een; en de derde alleen: Doch d'overige ruymte wierd vervuld met Brandewijn-flesschen en Tabacks-rollen. In sulck een gestalte gingen wy op Reys. Ga naar voetnoot+ Dese Borandaysche Ren-dieren voerden ons soo geswind, indien niet geswinder, voort, als de Laplandsche hadden gedaen; derhalven wy in aght uyren tijds over Bergen, door Dalen en Velden soo verr' wierden voortgetrocken, dat wy noch Menschen noch Huysen meer sagen. Eyndlijk quamen wy digt by een groot Dennen-bosch; daer wy, ontrent honderd schreden van ons af, vijf of ses Huysen gewaer wierden. Niet verr' van eene deser Huysen lieten wy onse Rendieren gaen weyden. Ga naar voetnoot+ Wat onse personen belangd, wy verquikten ons met Biscuit, of Tweeback, en gesouten Vleesch. Onse Borandianers onthaelden wy met gedroogde Visch, in Oly gedoopt: Welke Spijs wy in voorraed voor haer hadden meê genomen, wijlse noch Brood noch Sout konnen verdragen. Onse Drank schepten wy uyt een dight daer ontrent gelegene Bron: Deeden daer op een goede teugh uyt onse Brandewijn-flesschen; traden alsoo weer in onse Sleden, en setteden onse loop op nieuws drie uyren lang voort. Na welcke tijd wy aen 't afhangen eens Bergs verscheydene Huysen dight by malkander sagen staen. Hier souden wy vernaghten. Ga naar voetnoot+ In dit Dal gekomen sijnde, vonden wy de Wooningen soo kleyn, dat wy ons moesten verdeelen, en in twee der selver gaen Herbergen; 't welk wy ook geduldig deden, terwijl onse Weg-wijsers de Rendieren ontspanden, en haer na de Weyde sonden. |
|