Van de Schelde tot de Weichsel. Deel 1: Frankrijk - Zuid-Nederland - Noord-Nederland
(1882)–L. Leopold, Joh. A. Leopold–
[pagina 119]
| |
Aod 't g'ouwe toeië 't aoGa naar voetnoot(1). (Oostsouburg op Walcheren.)Lein Willebōordse was 'n krōterGa naar voetnoot(2) en 'ie weunde op 'n 'ofje nie' verre van den Veerschen straetwegtGa naar voetnoot(3). Vōor z'n gemak 'aod 'ie van den wegt af toet an z'n 'uus toe 'n wegelienkGa naar voetnoot(4) mēe kalksieskeienGa naar voetnoot(5) laete bestraete, mer omdat Jan en Aoleman van dat wegelienk mer nie' aoltied zou proffetêere, zòo aod 'ie er 'n 'ekkenGa naar voetnoot(6) vōor laete zette, dat op slot kon, en zelvers droeg 'ie aoltied de sleuter d'r van in z'n borreGa naar voetnoot(7). Z'n 'uus was nie' gròot en zulderGa naar voetnoot(8), die nie' lieëGa naar voetnoot(9) kosteGa naar voetnoot(10), dat de zunne bie 'im zòo goed in 't waeter schēen, zeie: ‘'t Is 'n 'uus van zeven plevuzenGa naar voetnoot(11) mēe 'n bleikjeGa naar voetnoot(12) achteran.’ Mer Lein steurdeGa naar voetnoot(13) z'n eige d'r nie' an en goengGa naar voetnoot(14) z'n gooiGa naar voetnoot(15). - Noe, 't goeng 'm goed en d'r was geên stervelienk, die dat beter wist as z'n wuuf. Zie droeg de sleuters van 't kammenetGa naar voetnoot(16) en de beroGa naar voetnoot(17); want mēe geldzaeken bemoeide Lein z'n eige nie'. 'T geld, dat 'ie van de aerpelsGa naar voetnoot(18) en de juunGa naar voetnoot(19) maakte, dat 'ieuwGa naar voetnoot(20) 'ie zellevers; aol 't andere gaf 'ie z'n wuuf. AsseGa naar voetnoot(21) van de mart tuusGa naar voetnoot(22) kwaeme, dan zoudieGa naar voetnoot(23) nooit nie' isGa naar voetnoot(24) vraege: ‘Tannetje, wat 'ei-jeGa naar voetnoot(25) vōor de spenaoiëGa naar voetnoot(26) en rammelasseGa naar voetnoot(27) gemaekt, en vōor 'oevēe verkocht je 't wietjeGa naar voetnoot(28) frenzenGa naar voetnoot(29) en de grieteGa naar voetnoot(30) mēe jenieversGa naar voetnoot(31), beiërsGa naar voetnoot(32) en keêzenGa naar voetnoot(33)?’ Bel, gostermanneGa naar voetnoot(34), neê! 'Ie wist dat Tannetje zunig en nouweGa naar voetnoot(35) was, en 't nie' over de balken zou gooie, en daerom rōokte 'ie z'n puupjeGa naar voetnoot(36), zaoide z'n groenten en paste op z'n guusGa naar voetnoot(37) datteze nie' achter d' 'aege liepeGa naar voetnoot(38). | |
[pagina 120]
| |
Ten langen lesten wier 'ie zellevers diaoken; mer dat zou noe juustementGa naar voetnoot(1) 't begin weze van z'n ongeluk. Lein Willebōordse aod 'n buurman, wiens 'ofje mer deur 'n dulveGa naar voetnoot(2) van 't zieneGa naar voetnoot(3) af leiGa naar voetnoot(4), en die buurman 'eêtte Jille Franse. Groôter kniezebieterGa naar voetnoot(5) as die Jille was-t-er nie. 'T goeng 'm ok nie' vōor d'n wind; want aoles zag er ievalligGa naar voetnoot(6) en verdisteleweerdGa naar voetnoot(7) uut. 'N eêlen dag kost 'ie over 't gelintGa naar voetnoot(8) bie de winterkeêteGa naar voetnoot(9) leië kieke, net as 'n puutGa naar voetnoot(10), die mēe z'n kop boven 't ruitGa naar voetnoot(11) op 'n vliege leit te loeren. En of 't gosGa naar voetnoot(12) en ander vuulteGa naar voetnoot(13) z'n groente mol in 't peper-'olGa naar voetnoot(14) liet spele, dat kon 'm niks niemendalle verschille; want zoô lank as z'n buurmans karretje zoô op 'n zandwegt liep, 'aod 'ie toch geen leutGa naar voetnoot(15) in z'n leven. - En, diaoken oôreGa naar voetnoot(16), 'ie 'aod 'r 'n stikje van z'n pienkeGa naar voetnoot(17) vōor gegeeGa naar voetnoot(18) asse 't im gemaekt aode. 'Ie 'aod 'r a' zoô lank op gevlast en 't was nog telkens bekaoidGa naar voetnoot(19) uutgekomme. - En noe was z'n buurman 't g'oôreGa naar voetnoot(20)! Mer, stil is, zoud 'ie er noe is niks an doe' kunne? Wacht, daer schiet 'm wat te binnen! Jae, jae, Jille Franse is goed van ontouwenGa naar voetnoot(21)! Toen Lein Willebōordse nog joenge joengenGa naar voetnoot(22) was, toen 'aod 'ie 'n eêl schuin leventje geleid. As ie 'm aweêr is bie ‘Schele Maoie’ in ‘'t Vergulde Oepeltje’ an de leutertaefelGa naar voetnoot(23) kost kriege, dan!....
'T is 'n weekje laeter. Lein komt mēe d' ouweGa naar voetnoot(24) op z'n schouwers de wegt af. 'Ie 'ao z'n aerpels weze wieëGa naar voetnoot(25), en net bie ‘'t Vergulde Oepeltje’ komt 'ie Jille tegen. Jille schiet op 'm an as 'n Vlaemse gaoieGa naar voetnoot(26) op 'n mosseGa naar voetnoot(27), geeft 'm de 'and en zeit: ‘'Oòr is, buurman, ik eb ikGa naar voetnoot(28) je nog nie gefiliciteerd mēe je diaokenschap! Geluk er mēe 'oòr, en dat 't toet zegen van de gemeênte mag weze!’ ‘Dank je wel, buurman! 'K 'ōop ik dat je d'r nog lank getugeGa naar voetnoot(29) van mag weze!’ zeit Lein en wil verder gae. Noe was 't mēe Jille Franse afgesproke werk en net as Lein weg wou gae, kwam ‘Schele Maoie’ over de onderdeure kieke en riep: ‘Bel, ei je | |
[pagina 121]
| |
van je leven! Daer bin de tweê van de leutertaefel aweêr bie mekaore. Moete je nie' is 'n potjeGa naar voetnoot(1)?’ An de leutertaefel 'ao Lein vroeger 'eêle daegen gestae; 'ie was-t-er meêr as gek op, en toen ‘Schele Maoie’ dat zoô zei, mēe 'n gezicht zoô valsch as 'n katte, begoste Leins oôgen vierGa naar voetnoot(2) te schieten. Deur 't opgeschōve raem zag 'ie de leutertaefel stae, mer die tweê valsche bakkessenGa naar voetnoot(3) van Jille en Maoie zag 'ie nie. ‘Noe?’ zeî Jille, ‘eên potje?’ Jae, noe was 't toch of er wat was, dat Lein dēe begriepe, dat 'ie verkeêrd zou doe! Mer.....eên potje, wat zou dat noe gēe? En 't begost toch net te regenen. - ‘Noe jae dan, eên potje!’ riep 'ie en.....'ie 'ao de onderdeure al open. Lein spēelde ongelukkig; 'ie verlōor. ‘Kom, noe jie d'r eên winne,’ riep Jille en stoôtte a' vastGa naar voetnoot(4), want 'ie 'ao de vōorstoôt. Lein gaf toe en....'ie verlōor aweèr. ‘Nog is eensjes!’ schreeuwde Jille, en de bolketGa naar voetnoot(5) vlōog a' rammelend deur de schuveGa naar voetnoot(6) en kwam tikke-tikke van 't eêne spiekertje op 't aore in 't kotjeGa naar voetnoot(7) mēe de negeneGa naar voetnoot(8). Eên, tweê, drie, vier, vuuf stoôten! 'T was of de duvel d'r mēe spēelde: Lein verlōor aweêr. ‘Nog is,’ riep 'ie. ‘Ik wil ik er toch eên winne! Gēef mienGa naar voetnoot(9) de vōorstoôt!’ ‘Die ka-jeGa naar voetnoot(10) kriege,’ zeî Jille en.... Zeven potjes achter mekaore wiere door Lein verlōre. Noe wilde 'ie nie meêr. ‘ZummeGa naar voetnoot(11) dat merregeGa naar voetnoot(12) nog is overdoe?’ vroeg Jille. ‘Merrege moet 'k bevestigd oôre,’ zeî Lein. ‘Mer dat gebeurt toch 's oggensGa naar voetnoot(13), is 't nie?’ vroeg ‘Schele Maoie.’ ‘Noe jae, mer me moete dat 's oggens nie doe! Me kunne dat 's agtemiddugsGa naar voetnoot(14) doe!’ riep Jille. ‘'s Agtemiddugs? Jae, mer dat kan toch nie! 's Oggens in de kerke bevestigd en dan daodelik an de leutertaefel....’ ‘Bel noe, wat is dat? 'Ier komt 's zondags-agtemiddugs toch geên mensch, en ik zal ik je nie verklappe,’ zeî Jille aweêr. En zoô goeng 't over en weêr. Jille dēe z'n best en ‘Schele Maoie’ dēe ok d'r best. En onderwiele ze zoô stoenge te dillebereêrenGa naar voetnoot(15), aelde Lein z'n borre vōor den dag om de zeven verlōre potjes te betaelen. Mer 'oe 'ie zocht, noe in dit, dan in dat 'oekje, 'ie vond nie meêr as vuuf groôteGa naar voetnoot(16) en de sleuter van 't ekken van 't wegelienk. | |
[pagina 122]
| |
‘Jae, Maoie,’ zeidie, ‘ik wist ik nie, dat ik vandaege nog leutere zouw en noe e' 'kGa naar voetnoot(1) geên geld bie me.’ ‘O, dat 's niks niemendalle, ik zal ik je 't we' vōorschiete,’ zei Jille. ‘Julder liekeneGa naar voetnoot(2) we' simpel,’ riep Maoie, ‘dienk je dat ik m'n ouwe klanten nie burgeGa naar voetnoot(3) wil! Gaet gerust je gooi, 'oôr! Ik wou ik dat 'k 'onderd zeeuwenGa naar voetnoot(4) van je e'Ga naar voetnoot(5) mochtGa naar voetnoot(6)! Mer eên dienk kan ik me toch bie m'n ziele nie begriepen, Lein!’ ‘En dat is?’ vroeg Lein. ‘We', dat je nooit geen geld bie je draegt! Wēet-je wat ik g'oôrd e'? Me'Ga naar voetnoot(7) ze kunne 't beuzeleGa naar voetnoot(8) ok!’ ‘Neê, wat dan?’ ‘Ze zeië dat jie aol je geld an je wuuf gēeft!’ ‘Neê, dat 's nie waer. 't Geld van de aerpels en van de juun 'ouw ikGa naar voetnoot(9) vōor m'n eige!’ ‘Zoô, dat valt me mēe,’ riep Jille, ‘mer waer bluuf jie mēe aol dat geld?’ ‘Neê, d'r komme zeker nooit geên rekeniengen, é? M'n gereê-schap moet ok nie onderouwe oôre, é?’ ‘Ah, noe mer dan zei ik, dat jie zot bint! Ik geê ik an m'n wuuf net zoovēe' as zie noôdig 'eit. Ik zei ik mer, dat 'oôrt zoô. De veintGa naar voetnoot(10) is de baos,’ zei Jille en 'ie sloeg mēe z'n vuust op de toôgGa naar voetnoot(11), dat de glasjes rammelde. As je noe an ‘Schele Maoie’ gevraegd ao, of ze ok meênde dat de veint 'eêlemaele baos is, dan wēet ik zoô precies nie, of ze dat we' gezeid zou e'; mer noe zei ze: ‘Dat zei ik ok. En 't staet in d'n bibel ok, wēet-je!’ En zoô goeng dat praotje vort, mer toen Lein naer 'uus gieng, docht ie aol mer an dat, watte Jille en Maoie gezeid aode. Toen ie tuus kwam keek z'n wuuf 'eel zunig, mer ze zei niks. Ze was 'n verstandig vrommesGa naar voetnoot(12). Daer kwaeme de guus uut schōle. ‘Vaoder, moeder,’ schreeuwde ze, ‘'n bēletje, 'n bēletjeGa naar voetnoot(13)!’ Lein pakte ze zoô is an en....neê mer, de duvel spēelde 'r waerachtaegersGa naar voetnoot(14) mēe. Pier ao 'n bēletje van ‘Jan de Wasscher’ en Klaois aod 'r eên van ‘Lammen Goedzak.’ Dat bolde 'm niks en toen ze g'eten 'aode stoeng 'ie op, gieng naer buten en bromde: ‘Ze e' geliek, jae, dat e' ze! En wēet je wat, ik verdom 't! Zie-je?’ ‘Wat verdom je, Lein?’ vroeg z'n wuuf, die bie 'm gekomme was zonder dat 'ie 't g'oôrd ao. Lein verschrok, mer noe 'ie ao gezeid 'ao, wou 'ie ok beê zeie. ‘Dat jie de sleuters van 't kammenet en de bero draegt! Die moet ik | |
[pagina 123]
| |
e'!’ zeidie en onderwiele trapte 'ie 'n slekkeGa naar voetnoot(1) doôd! Net of die 't elpen kost. ‘Wien 'eit me de sleuters gegēe, Lein?’ vroeg ze. Jae, zie je, daer stoeng 'ie noe. Dat 'aod 'ie zellevers, eëlemaele uut z'n eige gedae. Lein wist nie wat 'ie zeië mocht en....trap, trap, trap....dat waere weêr drie slekken doôd. 't Was goed dat 't geregend 'ao, d'r waere d'r 'n 'eêle boel. ‘Ze e' 't gedae, gloôkGa naar voetnoot(2)?’ zei Tanne. Lein zeî nog niks en Tanne wou weggae. 't JulenGa naar voetnoot(3) stoeng 'erGa naar voetnoot(4) naeder as 't lachen. Toen kreeg Lein compassieGa naar voetnoot(5) mēe d'r en daerom zeidie: ‘'Oôr is Tanne, 'ou jie de sleuter van 't kammenet me' en geef mien die van de bero, dan e' meGa naar voetnoot(6) aolebei wat.’ Tanne zeî niks, mer ze 'aelde de sleuter uut 'rGa naar voetnoot(7) zak en gaf 'm over. Noe 'ao Lein z'n zin, noe kon 'ie.... Neê, geld zou 'ie nie vermosseGa naar voetnoot(8), dat zou 'ie nie. T' zou net zoô goed gae as vroeger; 'ie kon toch ok we' rekene! 'Ie was toch ok deurGa naar voetnoot(9) geen uul uutgebroedGa naar voetnoot(10), wēet je! En toch, kiek, 't was net of die sleuter in z'n zak gloeiend wier. 'Ie dēed 'm zeêreGa naar voetnoot(11). Zou 'ie 'm vromgēeGa naar voetnoot(12)? Vromgēe? Wat zouwe ze lache, die Jille en die ‘Schele Maoie.’ Daer bukte 'ie z'n eige om 'n spieker op te raepen. ‘AiëGa naar voetnoot(13)!’ riep 'ie. De sleuter zat schuins overdwars in z'n zak. Zoô wier 't aevund en toen de klokke negen uren geslōgen ao, goenge ze naer bed. 't Was aoles stil in z'n werk gegae. Vroeger 'aode Lein en Tanne aotied nog is wat te zeiën; mer noe niks. ‘Nacht, Tanne,’ zeî Lein. ‘Nacht, Lein,’ zeî Tanne. Toen wier aoles stil, o, zoô aokelig stil! Lein 'aod a' 'n uurtje wakker gelege, toen 'ie wat 'oôrde. ‘Slaep je nog nie, Tanne?’ vroeg 'ie. ‘Neê, mer noe 'ao 'k net gae doe,’ zei ze. Ze beuzelde; want ze juulde, en omdat Lein 't niet 'oôre zou, 'ao ze d'r vienger in d'r mond gestoke. Me' daer net 'ao ze gesnikt en dat 'ao Lein g'oòrd. De klokke 'ao al eên, tweê en drie geslōge en nog lei Lein wakker; me' ten langen leste viel 'ie toch in slaep. En daer begon 't eêst mooi te oôren. 'Ie droômde. 'Ie was in de kerke en stoeng in d'n tuunGa naar voetnoot(14). De domenie stoeng op de | |
[pagina 124]
| |
preekstoel en 'ao 'n leuterstok in z'n 'and. Jille probeerde 'r uut z'n bank 'n sleuter op te gooien. De domenie stak de stok uut, mer 't was mis; de sleuter viel vōor de voeten van Lein, die 'm opraepte en....'t was de sleuter van z'n bero. - ‘Schele Maoie’ liep mēe 't erreme zakje en aol de menschen gooide 'r sleuters in. - En onderwiele 'ie daer stoeng om bevestigd te 'oôren, riep de stokmanGa naar voetnoot(1): ‘De duvel! ‘De duvel!’ Lein keek op en....brr, in plekkeGa naar voetnoot(2) van den domenie stoeng er eên mēe ōrens op z'n oôdGa naar voetnoot(3) op de preekstoel. Aol de menschen liepe de kerke uut en schreeuwde. Jille en ‘Schele Maoie’ liepe ok weg, mer die lachte. - Lein kon nie wegloôpe. Daer kwam de duvel van de preekstoel mēe de leuterstok in de eêne klauwe en de sleuter van de bero in de aore. Wat 'aod 'ie 't benouwd! De duvel gooide 'm op de grond, goeng op z'n lief zitte en wilde 'm mēe de leuterstok doôdsteke. ‘Lein, Lein,’ riep Tanne, ‘Lein, Lein, 'oor wakker! Wat schilt er an?’ Lein wier wakker, zuchtte is even en zeî toen: ‘Ik droômde ik 'n bitjeGa naar voetnoot(4).’ Toen 'ie 's oggens opstoeng, was 't net of 'ie droenkigGa naar voetnoot(5) was, 'ie zwiengeldeGa naar voetnoot(6) overaol tegen an. Om negen uren rēëGa naar voetnoot(7) ze naer de kerke, - Lein wier bevestigd en....neê, d'r was geên spraeke van 'n leuterstok, 'n sleuter of 'n duvel, Jille en ‘Schele Maoie’ waere nie isGa naar voetnoot(8) in kerke, en toch....'ie zweêtte d'r van. En 's middugs? 's Middugs liet 'e 't ‘Vergulde 'Oepeltje’ loôpe en gieng vōor 't eêste mēe 't erremezakje rond. Wat was die Jille boôs! Mer 'ie zou 'm toch we' kriege. Was 't vandaege nie, dan merrege. En jae, ‘merrege’ krēeg ie 'm ok. Lein goeng tegen d'n aevund naer 't ‘Vergulde Oepeltje,’ betaelde z'n schuld en.... ‘A, daer 'ei-je de man!’ riep Jille. ‘Gistere durfde ie nie!’ ‘Dat zei jie!’ gaf Lein ten antwōord. ‘Noe, noe, geên ruzie in m'n uus,’ zeî Maoie, ‘doen julder liever 'n potje!’ ‘Jie 'eit de vōorstoôt,’ riep Jille en 'ao al 'n leuterstok in z'n 'anden. Lein draoide, keêrde en kēek al, mer.... ‘Noe dan, me' nie meêr as tweê potjes, 'oor!’ riep 'ie. 'Ie was gelukkiger as 's zaeterdags; 'ie won ze aolebei. Aoles was in 't redelikke afgeloôpe; twee potjes gespeēld en eên glasje bier gedroenke. ‘Zie je d'r noe kwaed in?’ vroeg Jille toen ze saemen naer 'uus gienge. ‘Bel neên 'k, zoô besantGa naar voetnoot(9) 't niks!’ zeî Lein. ‘Noe, dan mochte me dat is meêr doe,’ meênde Jille, en Lein, die z'n | |
[pagina 125]
| |
eige mer zocht te paoienGa naar voetnoot(1) meê te dienken: ‘Ik drienk ik geên jannever en ik vloek ik er nie bie,’ zeî: ‘We' jae, dat konne me ok we'!’ - Drie wēken laeter ao ‘Schele Maoie’ 'n leutergilde in d'r 'erreberge. 'T gilde bestoeng uut vuuftien leden. Lein was prizzedent en Jille sikkretaoris. - Tweê mel in de wēke kwaeme ze bie mekaore en d'r wier niks aors gedroenke as bier, en die vloekte 'ao boete. Mer dat glōofde de domenie, die d'r achter kwam, nie en 'ie gaf Lein 'n vermaeniengeGa naar voetnoot(2). En Tanne gloôfde 't ok al nie en d'r viele wōordenGa naar voetnoot(3). In 't eêste steurde Lein er z'n eige an, mer op 't lest gaf 'ie om d'n domenie net zoovēe as om z'n wuuf, dat wil zeië: 'ie gaf om geên van de tweê wat. De domenie maekte 'm diaoken af; mer Tanne kon 'm geên man afmaeke; die was an 't touwtje vast. Noe, ronduut gezeid, dat kon Lein niks niemendalle verschille. Toen 'ie prizzedent van 't gilde wier, 'aod 'ie gezeid: ‘Niks as bier drienke, en die vloekt betaelt boete!’ Dat 'aode ze belōofd, en de prizzedent 'ao wōord gouweGa naar voetnoot(4). 'Ie was er wat groôtsch mēe. Mer 't bier drienke en 't nie vloeke dede 't 'ier nie. Wat 't wel dēe was: ze leuterde om geld en....de prizzedent was 'eêl ongelukkig. 'Ie kwam a' nîe meèr toe mēe 't geld van de aerpels en de juun. En van tweê mel in de wēke wîer 't 's winters aole aevunden, jae, wel is overdag. 'T wier vōorjaer! Lein docht meêr an de leutertaefel as an z'n groente. D'r wier nie gezaoid, d'r wier nie gewied, - 'eél 't boeltje liep in 't 'onderd, en, eêr 't Sint Jan was, mocht 't 'ofGa naar voetnoot(5) vōor schuld verkocht oore. 't Leutergilde verlîep en....Jille wier ineêns vroom en goeng soms driemel op 'n zondag naer de kerke, en toen Lein z'n boeltje verkocht wier, was Jille de koôper. Noe kost Lein errebeierGa naar voetnoot(6) oôre; mer 'oe wier 'ie dat? Neê, wēet je wat, 'ie zou 't 'ofje van Jille pachte, - jae, dat zou 'ie! ‘Oôr is, buurman,’ zei Jille, toen Lein er ōver begost en 'm vroeg of 'ie 'm dan ok nie 'n paer 'onderd gulden burge wou, om in z'n gereêschap te kommen, - ‘oôr is, buurman, me-n-e'Ga naar voetnoot(7) verkeerd gedae en jie eit 'r je straffe vōor gekrege. 'Aod ik me nie bekeêrd, wie wēet wat ik zou weze. - Mer geld leêne, neê, dat doen îk nie, en m'n 'ofje an joeGa naar voetnoot(8) verpachte; dat doen ik ok nie!’ Toen begost Lein boôs te oôren en verwēet Jille, dat 'ie de schuld van z'n ongeluk was; me' Jille blēef bedaerd en zeî alleên: ‘Wēet je wat, buurman, jie moet joeGa naar voetnoot(9) zaeken wete en îk de miene....’ ‘Dat wēet ik we',’ zeî Lein, ‘mer noe bin 'k erm. Van aoles wat 'k van m'n vrouwe's vaoder ge-orvenGa naar voetnoot(10) e', e'k niks meêr over!’ ‘Bel,’ zeî toen Jille, ‘aod 't g'ouwe toeië 't ao!’ en toen ie dat gezeid ao, goeng Jille weg en liet den ermen Lein stae. | |
[pagina 126]
| |
‘Aod 't g'ouwe toeië 't ao, vrôme smeerlap,’ bromde Lein en gieng naer uus. ‘Aod 't g'ouwe toeië 't ao,’ zeî ‘Schele Maoie’ 's nachts in z'n droôm. ‘Aod 't g'ouwe toeië 't ao,’ dat riepe ze aolemaele tegen 'm, asse 'm mer ankēke. 't Was om d'r gek van te oôren.
't Is vier jaer laeter. De bekeêrde Jille Franse gaet noe mēe 't erremezakje rond en ‘Schele Maoie’ nēemt 'n stoel van den koster en zit onder de preekstoel. Op de trotbankenGa naar voetnoot(1) zitte de guus van Lein Willebōordse en Tanne zelf komt nooit in kerke. Ze zien d'r aolemaele as schooiersGa naar voetnoot(2) uut. En Lein? Gaet is mēe naer 't gekken-uus te D. - Kiek, wie zit daer op die bank? 'T is 'n man, die telkens net doet, asof ie mēe 'n stok stoôte wil. Daer komt 'n oppaster naer 'm toe en zeit: ‘Bedaerd 'oor, Lein!’ ‘Ik bin ik Jille Franse,’ zeit de gek, en z'n maegere 'anden op de schouwers van den oppaster leiëndeGa naar voetnoot(3) zeit ie: ‘Jae, Lein, joengen, 't is je eige schuld, zie je. Ik kan ik 't nie 'elpe en ‘Schele Maoie’ ok al nie. Weet-je wat: ‘Aod 't g'ouwe toeië 't ao! Hi, hi, hi!’ En de man, die dat zeî, is Lein Willeboordse, de man, die vroeger 'n goed gedoeGa naar voetnoot(4) ao, diaoken wier, mer....duveltjes vond, die 'm erm maekte en in 't gekken-uus brochte. P. Louwerse. |
|