Van de Schelde tot de Weichsel. Deel 1: Frankrijk - Zuid-Nederland - Noord-Nederland
(1882)–L. Leopold, Joh. A. Leopold–
[pagina 115]
| |
Roosje.
| |
[pagina 116]
| |
Intusschen speelt en stoeit de jeugd
En floddert deur et nat,
Dat schu-mend, mit 'n groot gedruus
In mond en ōagen spat.
De joengliink griipt 'n meisjen op
En draegt 'r mé in zee,
Et meisje roept en vriinktGa naar voetnoot(1) vergeefs:
I draegt 'r mé in zee.
't Was es 'n schoone zeumerdag,
En 't puukje van de jeugd
Giing naer et strang mé spâede en ploeg
En voelde niks as vreugd.
Et lieve Roosje was er bi,
En ieder joengeliing
Vergat den ploeg, vergat den visch,
As z' an z'n zide giing.
Een joengliing, die eur 't meest beviel
Bleef immer an eur zi';
I zeide Roosje minnigmael
De zoetste koozeri.
Noe drukt i es eur zachte and,
Daer i een kusje steelt,
En, met de lokjes om eur als,
Eur brune lokjes speelt.
Et meisje vriinkt zich los en zeit:
‘Joe stoutert dat-je ziit,
Plaeg noe ōak de âore meissen wat,
Je plaegt mi'n ōak âoltied!
Ai, gae naer d'âore meissen 'een!
En laet me noe mé vrêe.’ -
‘“Zo ji me noe geen kusje geeft,
Dan draeg ik joe in zee.”’
Zo spreekt de joengliing - en zi vlucht,
Zi vlucht al lachend 'een.
I volgt eur nae, en slaet z'n erm
Al lachend om d'r 'een.
Noe roept en schâetert âol de jeugd:
‘Draeg Roosje noe in zee!’
I griipt 'r iliings van d'n grond
En lōapt mit eur in zee.
De sterke joengliing kust den last,
Dien i zoo gretig tostGa naar voetnoot(2),
En klemt et âolerliefste kind
Nog vaster an z'n bost.
Et meisje roept en bidt vergeefs;
I gaet al floddrend vort;
Et wâeter spat, en klost, en bruust,
Dat i eur naeuwliks oort.
Op 't lest was i zoo varre êgaen,
Dat iedereen an 't strang,
Vol vrees en schrik, gedurig riep:
‘Genoeg, keer weer naer 't strang!’
Op eens, dat i teruggekeert,
Staet i vertwufeld stil:
‘Elp Roosje!’ roept-i, ‘Groote God!’
En Roosje geeft 'n gil.
‘M'n vrinden, elpt me! ach! ik ziink
Ier in 'n drāoikolk nêer!’
Et meisje griipt em om z'n als
En zienkt mit em ter neêr.
En ziinkt, en draoit voor 't lest eur 'oodGa naar voetnoot(3)
Stilzwiigend naer et strang,
Doch was, in 't eigen ōagenblik
Verzwolgen in et zand!
Daer stoeng de jeugd, geliik versteend;
Geen mensch, die zuchtte of sprak,
Tot eindlik, uut eens ieders ōag
Een strōam van trâenen brak.
‘M'n God! is 't waer? Is Roosje dood?
Leit Roosje daer in zee?’
Zoo gilt en klaegt noe iedereen;
De dunen gillen meè.
| |
[pagina 117]
| |
Wel schilik wier het droef geval
Verkondigd in de stad;
Geen mensch, oe norsch, oe ard i waer,
Die ni verslâegen zat.
De jeugd giing zwi-gend van et strang
En zag gedurig om;
Een iders art was vol gevoel,
Maer iders toeng was stom!
De maen klom stil en stâetig op,
En scheen op 't āeklig graf,
Waerin et lieve, joenge paer
Et letste zuchtje gaf.
De wind stak evig op uut zee,
De bâeren beukten 't strang,
En schilik was de droeve maer
Verspreid deur 't gansche land.
(J. Bellamy.)
K. Baart.
|
|