Eerlycke tytkorting
(1634)–Jan Harmensz. Krul–
[Folio *r]
| |||||
Liefd'-bloeyende
| |||||
[Folio *v]
| |||||
Ha goedertieren Goon! die Romen gaeft het luck.
En my tot dus langh hebt verlost uyt alle druck:
Wanneer de schrale Nyt met opgespalckte kaken
Spooch bitter laster uyt mijn glory dor te maken,
De Bloeysel van mijn stam: en 't welich Eg'lentier.
Te sengen met de brant vant hatend' blixem vier:
Maer lof, en danckbaer lof. O goon! die als een regen:
Apolloos Hipocreen, verleenden daer en tegen:
Dat haet noch schrand're nijd soo veel brachten te weegh,
Dat oyt mijn groene stam verwelckte telge kreegh:
Tot danck van dien (O goon!) met neer gebogen voeten
Sal ick mijn offerhandt, bethoonen in het groeten
Aen u almogentheen: wiens gunsten dat ick eer,
Waer door mijn glory bralt, vermeerdert meer, en meer:
De spruytjens dien ick voed met aengenaem vermaken,
Die wassen op met lust, door welstandt van mijn saken.
De Lent, de lieve Lent, de Lenten van de gunst
Die voed mijn Egelentier in 't bloeyen vande kunst.
Lief-Bloeyendt, bloeydt in liefd', en liefd' doet liefde Groeyen:
Soo dat de liefde steedts, door liefd' in liefd' sal bloeyen.
Door gunst der Goden, als door Burgher, Vaders min,
Soo dat van Eeuw tot Eeuw, sal dueren mijn begin.
Dies wegen Hemels Rey: ghy driemael drie godinnen,
Sal ick mijn Offerhand aenvaerden en beginnen?
Mijn ootmoedich versoeck, met Offer van ghebeen
Te dringen naer u troon: op dat ghy eens beneen
Apollo, daelt ter Aerd': uyt lust van Kunst getergh,
Voldoet aen my een bee, die 'k u uyt liefde vergh.
Kom blakert, brand en smeult, vangt aen dijn Offer-vieren,
| |||||
[Folio **r]
| |||||
Met Bloemen, Cruyden en ghedrooghde populieren,
Den God Apoll' ter eer: op dat hy dees mijn staet
Die dus langh heeft geduert, geduerich dueren laet.
Vanght aen mijn sang Godes in 't midden van het branden
Een lieffelijck gheluyt; ter eeren d'offerhanden:
Beweeght de Goden selfs met spel en sangh vermaeck;
Tot voordeel van mijn wens, en welstandt vande saeck.
Daer wert Brandt-offer ghedaen van Bloemen, en Kruyden, ter eeren Apollo: ondertusschen wert dit navolghend ghesonghen: ende dalen Apollo, en Pallas neder uyt den Hemel.
| |||||
Stemme.
KEurighe kruytjes, geurige vruchjes,
Smeult en smoockt,
Soo dat u brandt met soete Lughjes
Ten Hemel roockt.
Opent de wolckjes, doetse dalen,
Hier op aerdt,
Dat ick de Goden, mach onthalen
Nae haer waerdt.
't Offeren dat ghy siet gheschieden;
Hemels Goon.
Is om ons u gunst te bieden,
Dies tot loon
Van uwe weldaedt wy doen branden,
Met ons schaer:
| |||||
[Folio **v]
| |||||
Roos en bloem tot Offerhanden
Op 't Altaer.
'k Sie den Hemel neder-dalen,
Pallas staen,
en Godt Apollo uyt zijn salen
Neder gaen.
VVellekoom, wellekoom, God, Godinne,
Die uyt gunst,
Thoont Liefd'-Bloeyend' uwe minne
Inde kunst.
| |||||
Apollo.LIefd'-Bloeyend' Eed'le Maecht, die hondert dertich Iaer,
V spruytjens hebt ghequeeckt, met hulpe van u schaer
Die in voorleden Eeuw' hant-reyckingh u bethoonde,
En boven alle kunst, u kunst met lof bekroonde,
Bekroonde soo dat d'eer die u gegeven wert
Wrocht jalousy, wangunst, in 't lof mishagent hert:
Dies van u groene struyck een lootjen af-genomen,
Een nieuwe spruytsel deed', of Bloem te voorschijn komen,
Wt wiens beslooten knop door d'yver van de kunst,
Ghesproten is op nieu een lust van nieuwe gunst.
Gewortelt staet u Stam die 't Eg'lentier doet groeyen,
En spreyt zijn telghens uyt, en blijft in Liefde-Bloeyen:
Liefd'-Bloeyend' Eed'le Maecht, in Liefde bloeyen sal,
| |||||
[Folio ***r]
| |||||
Alwaert dat haet en nijt uytgespogen bittere gal.
Ghy hebt door d'Offerhandt, beweeght het hert der Goden,
Dies wert u onse gunst, en hulpe aengeboden:
Siet hier de kunst Godin: siet Pallas selver staen,
Ghewillich om haer dienst te bien Lief-bloeyend' aen.
Pallas.
Voedstres van Reden-rijck, Liefd'-bloeyend' Eedele Maeght
Vertrout Minerva, die haer gunsten t'uwaerts draecht,
Soo yemandt van u stam een telghje soeckt te snoeyen,
Of door Wangunsticheyt u wortel uyt te roeyen:
Die sal bespeuren; dat sijn arbeyts loon is wint,
Door dien ghy wetlijck wert van wetgevers bemint.
Liefd'b.
Minerva die men mach Godin der wijsheyt noemen,
Niet min Godin van kunst, als oock der wapens roemen;
Ick buygh my voor u neer, en bid u beyde aen,
Dat door u segen mach mijn struyckjen blijven staen,
En op bequame tijt, bequame vruchten dragen,
Voor d'arme ouderdom, een studt in d'oude dagen.
Pallas.
Liefd'-Bloeyende, mijn gunst, mijn hulpe, en mijn macht
Sal ick bethoonen u, en 't nacomend' geslacht.
Apollo.
Ick sal de Hypocreen uyt Pernasso doen sprenghen,
En met een volle vloet op 't Egelentiertje brenghen:
Op dat Liefd'-Bloeyent bloeyt, en kunst in Liefd' vermeert,
En liefde door de kunst, en kunst door liefde leert:
Liefd'b.
Verbonden vind' ick my, nae alle recht en reden,
Te thoonen voor u gunst een hert vol danckbaerheden;
Godt, en Godinne beyd: door wien ick werd' gevoet
De selfde dien ick ben, door u oock blijven moet.
Apollo.
Wy zijn door tijts verloop gesint ons reys t'aenvaerden.
| |||||
[Folio ***v]
| |||||
Pallas.
Den Hemel al ghereet te voeren ons van d'Aerde.
Apollo.
Voor afscheyt wenschen wy Liefd'-Bloeyend' Heyl en vree:
Pallas.
Dies wegen voeren wy u Offerhande mee.
Liefd'b.
Lof sy u, danckbaer lof, die 't Egelentier doet groeyen,
En door u milde gunst in waere Liefde Bloeyen.
Apollo en Pallas, werden ten Hemel ghevoert:
| |||||
Rey van Liefd'-Bloeyende singht,T Heughelijck vertreck der Goon
Na de Throon,
(Vanden Hemel) is voor handen,
Dies wy met ons Rey, en schaer,
Op't Altaer,
Roos en Bloem ten Offer branden.
Styght, ey! styght ten Hemel op,
Na den top,
Daer de Nimphjes en Cireenen
Plenghen, sprenghen, met de vliet
Die ghy giet,
Uyt de beeck van d'Hyporcrenen,
Soo langh stieren wy het ooch
Naer om hooch,
Tot ghy zijt in uwe Salen,
Daer de Nimphjens met verlangh
U ontfangh
Statich soecken in te halen.
| |||||
[Folio ****r]
| |||||
Liefd'b.
Kunst lievers hier vergaert ghy Amstel Nimphjens mede,
Aen wien ick Offer op mijn vrundelijcke bede
Om Stilstant en gehoor: Hier mede treed ick in,
Op dat men 't voorgenomen Spels aenvangh begin.
EYNDE. | |||||
Personagien van 't Voor-spel.
|
|