Psalmen Davids na d'Ebreeusche waerheit
(1565)–Lucas de Heere–
Dixit insipiens in corde suo.
| |
[pagina 40]
| |
God vernam van zinen Hemel bescheet
Oft onder de meinschen zoo hoogh ghepresen
Niet een zoo verstandigh en zaude wesen
Die om God te zoucken ware bereed
VVt liefden heet.
Maer hi vādse (als tghuent dat qualic beclijft)
Afgheweken, haudende quade weghen,
Bedorfuen, bevlect, ende van ondeghen
Zoo datter niet een is oft' ouer blijft
Die goed bedrijft.
Hoe bliuen zi dan aldus onbekent
Die quaed doen, ende en willent gheēssins wetē?
Dat zi (als brood) mijn arme volcxken eten,
God t'anroupen zijn zi gh'eel onghewent
Als meinschen blent.
Zeker zi zullen verscricken eenpaer
Als zi sheeren gramscap zullen anmaercken:
VVant dē Heere wonderbaer in zijn waercken
Zal wesen med de gherechtighe daer
Haude ic voorwaer.
O boos', altijd ghi pooght ende studeert
Om den raed van d'aermen, in alle plecken,
Te beschamen, en̄ zeer te beghecken
Om dat hi vp God staed vast ghefundeert
D'welc ghi blameert.
| |
[pagina 41]
| |
Ogh of God wt Syon nu gaue suel
Verlossinghe zoet Israel ter eeren?
Ende trocke zijn volck uut tgroot verzeeren
Zo zau Iacob hem verheughen zeer wel
En Israël.
|
|