Print Strofen en andere verzen uit de nalatenschap van Andries de Hoghe(1932)–P.C. Boutens– Auteursrecht onbekend Vorige Volgende [pagina 43] [p. 43] Negen-en-twintigste strofe Als in den schemer van uw eenzaam leed een nieuwe zon, een andre maan duurzamen dag of nacht zal stichten stralender dan dit verdonkerd hart vermocht, dan zal de rust van mijn vergetelheid door niets gestoord zijn dan den glimlach van een die even in den blinden droom beseft hoe in het verre land der dagen zijn liefst bezit beveiligd is. - Doch als éen oogenblik uw bijster hart verweifelt in zijn vast vertrouwen, wanneer uw voet mocht wanklen uit het spoor van dit geluk, dit rechte pad dat onze nooddruft vond naar God, dan zal uit moede windslen van den dood mijn machteloosheid heffen ijdel gestrekte handen en oogen die niet weenen kunnen, en met u lijden, en bij u zijn. Vorige Volgende