Poëmata
(1623)–Jacob van Zevecote–
[pagina 186]
| |
Ad Guilielmum Caudron Poëtam singularem.
| |
[pagina 187]
| |
Frondibus immersam dissimulabat aquam,
Hunc circum virides ridebant molliter herbae,
Pictaq́ue non vno flore nitebat humus.
Hunc circum faciles celebrabant festa Napaeae,
Quaeq́ue colit vitreas caerula Nais aquas:
Et Satyri celeres, & rustica numina Fauni,
Quêisq́ue leuat doctam Sicelis vnda sitim.
Florida felices tondebant prata iuuenci,
Pascebant pingues iugera laeta boues.
Splendebat nitida formosus lampade Phoebus,
Nec minus in niueis Luna micabat equis.
Mollis odoratos pingebat amaracus hortos,
Inter & Idalias lilia cana rosas.
Mirabar geniumq́ue loci, vultusq́ue Deorum;
Singula miranti sors minus aequa fuit.
Mixta procellosis tempestas horrida nimbis
Impete dissoluit festa parata suo.
Fugerunt Satyri, celeres fugêre Napaeae,
Et fugit pluuias humida Nais aquas.
Ast ego desertis restabam solus in agris,
Et socius soli non nisi terror erat.
Ille mihi rigidos dum mandat stare capillos,
Et retinet timido pectora stricta gelu?
En mea nescio quis crudeli compede nectens
Membra dedit dirae dilaceranda strigi.
Et simul infaustis pungens mea pectora pennis,
Ingemuit laeuum deuia carmen auis.
Dî prohibete minas, & tu dic inclite Vates;
Quid statuant capiti somnia visa meo.
|
|