arme vrouw niets deed dan huichelen, dat zij den moord op heur geweten had, sleurden zij haar vóór den rechter, die de ongelukkige tot den brandstapel verwees.
En toen men de onschuldig veroordeelde naar de gerechtsplaats leidde, sloeg zij de oogen ten hemel, en riep uit:
- Maria, Moeder van Barmhartigheid, kom mij ter hulp! Gij weet dat ik onschuldig ben, en steeds heb ik U trouw gediend.
En plotseling kwam uit 't kreupelhout eene schoone Vrouw, met een Kindeken op den arm, te voorschijn getreden.
- Gij hebt, sprak zij tot den rechter, deze vrouw onschuldig veroordeeld. Keer terug naar de rechtszaal, en doe alles, wat dit Kind u gebieden zal.
En de rechter, die hevig ontsteld was, durfde niet weigeren, en nam, door een ontelbare menigte omstuwd met de veroordeelde en met de Vrouwe en heur Kind den terugweg naar de rechtszaal aan.
Daar aangekomen, zei 't Kind tot den rechter:
- Laat 't kind halen, dat, zooals men beweert, door deze vrouw is omgebracht.
Het lijkje werd gehaald.
Toen zei het Kind:
- In den Naam des Allerhoogsten gebied ik u, te zeggen, of deze vrouw u vermoord heeft.
En uit den mond van 't levenloos lichaampje kwam dit antwoord:
- Neen, deze vrouw is onschuldig; zij heeft mij teer verzorgd, als ware ik heur eigen vleesch en bloed geweest.
- Dan beveel ik u, hernam 't Kind, dengene, die u gedood heeft, aan te wijzen.
En er kwam leven in 't reeds koude lijkje van 't onnoozel slachtoffer. 't Rees op van den grond, en ging tot den man, die de misdaad bedreven had en stout genoeg was om 't geding bij te wonen, en greep hem bij de kleederen, en zei met helder stemmeken:
- Deze is de moordenaar!
Toen verdween plotseling de schoone Vrouw met haar Kindeken, en niemand kon zeggen, waar Zij gebleven was.
Maar de onschuldig veroordeelde, die onmiddellijk werd vrijgelaten, begreep alles, en loofde in overmaat van blijdschap en dankbaarheid den reddenden Christus en zijn lieve, goedertieren Moeder.
En op bevel van den rechter werd de schuldige in boeien geklonken, en nog dienzelfden dag stierf hij, in plaats van zijne vrouw, op den brandstapel in de ijselijkste pijnen......