vooral op de stations en in de provincie. In de grote steden liep het minder, hè, toch een wat verouderd auteur.
Ik zag het plaatje voor me, een goedkope seller waar de uitgever weinig reclame voor hoefde te maken, een kleine maar blijvende bron van inkomsten.
‘En hij was zo beroemd, vroeger, hè?’ zei hij, ‘de boeken vlogen als warme broodjes de winkel uit, heb ik mijn oom wel horen vertellen. Maar ineens was het afgelopen, zonder dat iemand kon verklaren waarom.’
Hij ging maar door en al zette ik mijn gehoor af, het lukte toch niet om na te denken. Tegen twaalven begon hij klaaglijk te roepen ‘Is hier nog iets te beléve,’ keek hitsig om zich heen en tastte naar Angela toen ze even bij ons kwam zitten.
‘Ga nou maar naar bed,’ zei ik en hij keek me even verbaasd aan, stak beledigd zijn handen op en vertrok met onvaste tred naar de kinderkamer waar we een matras op de grond gelegd hadden.
‘Laatste nacht,’ zei ik tegen Angela en de paar resterende toeristen keken toe hij wij hand in handwegliepen om op een stille plek naar de sterren te kijken.
‘Heb je alles ingepakt?’ vroeg ze.
‘Alles. Ook jouw portret en dat van de kinderen. Ik zal er nog vaak naar kijken.’
‘Ik zal ook naar jouw portret kijken.’
‘Als het mag van Rico.’
‘En als jij het mag van je vrouw.’
‘Ja.’
Het was lauw weer en we gingen buiten het dorp op een stuk rots zitten.