Dr. Joseph Endepols, 1877-1962. Woordenaar en dialectoloog
(2012)–Lou Spronck–
[pagina 49]
| |
De weg naar het eindeEndepols was de tachtig ruim gepasseerd toen een heupfractuur, gevolg van een ongelukkige val, hem aan zijn studeerkamer kluisterde. Bovendien leed hij aan een toenemende gezichtsverzwakking, waardoor hij de laatste jaren het gebruik van een van zijn ogen praktisch moest missen. Maar hij bleef doorwerken voorzover het ging: aan de veertiende druk van het Klassiek handwoordenboekje (1961) en aan een editie van ‘Het leven van Sint Truyden’, uit een zestiende-eeuws handschrift.Ga naar eind69 ‘Als 'n zachtflakkerend vlammetje’ is zijn leven uitgegaan. Dr. Endepols stierf op maandag 18 juni 1962. De uitvaartdienst vond plaats op donderdag 21 juni in de Basiliek van Onze Lieve Vrouw. Leden van de Broederschap, waarvan de overledene 58 jaar lid was geweest, droegen het stoffelijk overschot de kerk binnen. Na de absoute werd hij begraven in het graf van zijn ouders op het kerkhof aan de Tongerseweg.Ga naar eind70
L.C. Michels, zijn oudcollega bij de Leergangen en in de Woordenlijstcommissie, herdacht zijn persoon en woog zijn levenswerk. Hij zag de kleine man met zijn mooie zilvergrijze haar, iets gebogen lopend,Ga naar eind71 weer voor zich; hoorde weer ‘zijn zeer persoonlijke, vooruitstrevende, niet zonder humor voorgedragen adviezen’; herinnerde zich hoe hij ‘met een schalkse glimlach wist te relativeren’, en hoe hij het woord ‘dialect’ uitsprak (‘in zijn mond klonk dit woord met een e die weinig verschilde van een a’), en oordeelde: ‘Hij was een toegewijd en bekwaam dienaar van het onderwijs en van de wetenschap, een man van letterkundige gevoeligheid, toneelkundige, tekstfiloloog, lexicoloog, dialectkenner. Daarnaast, en daarbovenuit, een mens die het eerste en voornaamste gebod in ere hield, | |
[pagina 50]
| |
alsook het tweede daaraan gelijk. Naar het uiterlijk was hetgeen mij het meest in hem boeide de ietwat ondeugende glimlach waarmee hij het betrekkelijke der dingen accentueerde, de waakzame blik, het wat dunne, daarom niet droge stemgeluid. Men kan hem niet vergeten.’Ga naar eind72 | |
[pagina 51]
| |
![]()
Gedachtenisprentje. Aan de voorzijde: ikoon van Maria met kindje Jezus.
|
|