Print Verzonken grenzen(1940)–Henriette Roland Holst-van der Schalk– Auteursrecht onbekend Vorige Volgende [pagina 33] [p. 33] II Toen ik jong was leefde ik aandacht-verzonken in een stille welige sfeer het zachte leven der liefde-gedrenkte gedachte en levens snerpende geluiden klonken daar niet. Maar het was of mijn sterren blonken in ijle ruimten en mijn diepst hart smachtte naar te zien inslaan d'ideale krachten in 't leven, als hout maakt tot vlammen vonken. Toen klonk een stem: Zie de gedachte trekken menschheid omhoog en zie de liefde binden donkere scharen tot heiligen strijd; de aarde vloeit reeds over als een bekken van heerlijk pogen: kom tot ons verblinde die zoo lang smachtend ver gebleven zijt. Vorige Volgende