Dal Bhat Chatni
(1977)–Jit Narain–
[pagina 105]
| |
[pagina 106]
| |
eens op een divali-dag
toen een diya
uit mijn handen viel
moest ik zo huilen
mijn moeder
noch mijn vader
konden mij
gelukkig maken
met een tweede
ik voelde mij
de enige ongelukkige
ooit geschapen
mijn eerste liefde
voor het geluk
werd met de wind
meegedragen
en ik bleef
door zijn duw
achter in een duisternis
met tranen in de ogen
tot vandaag de dag
als de duisternis
jou overvalt
en je
verspert jouw ogen
in de hoop
te kunnen zien
denk eraan
dat een blindheid
ook overvallen kan
en als het leven
geen duisternis
meer kent
kunnen de ogen
die ontwend zijn
want er is
genoeg verlicht
om niet meer
te hoeven dromen
onzin
ga slapen jij dwaze
denk jij maar
aan de dag
van morgen
dat is jou
het probleem
ga en slaap lekker
de komende nacht
zal jou dag blijven
| |
[pagina 107]
| |
er is een uur nog
voor de zon opkomt
daarin kan je
uitslapen
denk erom
de mensheid
dienen kan
nooit kwaad
bloemen
als ik jou
niet kon hebben
had ik jou gestolen
wat heb je niet
dat mijn hart mist
jij die in elk huis
zijn liefde vindt
jou offeren de mensen
aan goden
jij bent rein en heilig
jij bent een band
die twee geliefden bindt
waar ook de één de ander vindt
jij bent voor mij
mijn mens zijn
jij in alle kleuren
elk met zijn
eigen geuren
wilt nog zijn
op land
in de lucht
op zee
en in mijn hart
het leven knapt
en ontsnapt
het lichaam
dat de interesse
van de omstanders
voorbij gaat
maar niet het gat
dat het heengaan
al sloeg
mijn gedachten
zijn als plassen
waarin
de regendruppels
gaten slaan
| |
[pagina 108]
| |
mijn adem
is de golf
op het water
die steeds
verloren gaat
mijn hart is
dat van een
bedelaar
dat bedelt om
een klein beetje
rust
ik ben een wrak
verloren
in het oerwoud
van mensen
wanneer
de rozen bloeien
denk niet dat
een eeuwigheid
is geschapen
ze verwelken weldra
verschroeide
kelkblaadjes
achterlatend
zolang liefde met haat
een vriendschap heeft
kan zij niet
volmaakt zijn
één uit die zwerm
vloog zich dood
tegen mijn venster
de rest verliet hem
als was er niets gebeurd
|
|