Versamelde werke
(1984)–Eugène Marais–Mahlo-a-Naledi
| |
[pagina 1045]
| |
nooit, met gewyde visioen bedien,
het kunstenaar vanouds die Heil'ge Kind só skoon gesien!
Jy weet dit nou miskien hoe dom ons was,
ons kuns hoe nutteloos, ons sagste werk hoe ru en kras,
toe ons moes kalm wees, deur ons liefde hoe geroer, -
ons wat die stryd om jou lief lewe deur moes voer -
terwyl daarbuite as 'n vreeslik' weemoedskoor
moes ons gedurig nog die snikkende gebede van jou moeder hoor
tot Hom wat alle kleintjies lief had, en hul reg,
g'n enkel een 'n druppel water sou ontseg, -
en dag na dag, en nag na vreeslik' nag,
was al haar smeke onverhoor, haar trane ongeag.
Vaarwel Marie!
Ek weet dit nie
tot wie se groot genoeë dit kon strek
jou reine onskuld op die vreeslik' pynbank uit te rek;
miskien, ag, as jou liewe lippies nou kon praat,
jou soete stem weer hoorbaar word, was jy in staat
die groot geheim te openbaar
waaroor ons nou verbyster staar.
Ag liefling, álmal sal jou bitter mis.
Vaarwel Marie! Ek weet dit nie!
Een ding weet ek gewis: voortaan
sal niemand jou meer pynig nie.
Ga naar voetnoot* |
|