Beschouwing der wereld
(1977)–Jan Luyken–
[pagina 186]
| |
Levendig dood. | |
![]() | |
Ik zal in vrede t'zaamen nederliggen en slaapen; want gy, ô HEERE, alleen, zult my doen zeker woonen. | |
Daarom zegd hy, Ontwaakt gy die slaapt, en staat op uit den dooden, en Christus zal over u lichten. | |
[pagina 187]
| |
Wel haar, die met ontwaaken,
In beter staat geraaken.
Wanneer de Zon van ons vertrekt,
En duisternis het Aardryk dekt,
Dan moet, het moede leven, slaapen;
Dat korte lev en van een dag;
Dat langer niet wel wezen mag,
Of 't moet een nieuw beginsel raapen.
Zo dat 'er by een ieder nacht,
Een soort van sterven word verwacht;
Daar 't zin'lyk, en verstandig leven,
Met al zyn iever, en beslag,
Waar meê hy omgaat by den dag,
Zich werkeloos komt op te geeven.
Dan zwerft hy in de fantazy,
Als of 'er huis noch lichaam zy,
't Is al verlooren en vergeeten,
En leefd, als in een ander Ryk,
Zyn land en stand heel ongelyk,
En word van lief, of leed bezeten.
Maar door genade van den Heer,
Verryst hy aan den morgen weêr,
| |
[pagina 188]
| |
En erfd een nieuwe tyd van leeven;
Op dat zyn wel bedaard gemoed,
Zich schikke tot het eeuwig goed,
Uit dit verstuiflyk stof verheven:
Eer dat de slaap, der rechte Dood,
Aan 's levens Avond, 't einde sloot,
En liet het Leven heene vaaren;
Dat achteloos, noch onbereid,
Gescheiden uit het Ryk der tyd,
Misschien, in naarheid moest gaan waaren.
Dan komt 'er noch een Morgen aan,
Om uit dien slaap weêr op te staan,
En voorts, na 't Eeuwig recht, te erven,
Na dat het vat ontvangbaar is,
In 't licht, of in de duisternis,
Een vol bezit, of leedig derven.
| |
Psalm III: 6. | |
Psalm XCI: 1, 2, 3, 4, 5, 6. | |
[pagina 189]
| |
Ik zal tot den HEERE zeggen; Myne toevlucht, en myne burgt: myn God op welken ik vertrouwe. | |
Psalm CXXI: 4. | |
1 Thessalon: V: 4, 5, 6. |
|