Beschouwing der wereld
(1977)–Jan Luyken–
[pagina 126]
| |
Werd verbrooken, tot heeling. | |
![]() | |
Zy hebben haar aangezichten harder gemaakt dan eene steenrotze, zy hebben geweigerd zich te bekeeren. | |
Gy hardnekkige en onbesnedene van herten en ooren, gy wederstaat altyd den Heiligen Geest, gelyk uwe Vaders, [alzo] ook gy. | |
[pagina 127]
| |
Dat zich versluit, Houd zegen uit.
De keisel-steen in 't veld gelegen,
Ontfangd zo wel den dauw en regen,
Als 't groeizaam en verheug'lyk kruid,
(In zyn bevalligheên te pryzen,
Beloovende een goede spyze,)
Dat naast, en om hem heenen spruit.
Maar doch van al dat toe bereijen,
En word'er van hem geen gedyen,
Het vloeid'er alles over heen;
De Zomer komt en loopt ten ende,
De Jaaren keeren ende wende,
Het is, en blyft een harden steen.
Wat is de Wereld in zyn breete,
Zo ver, als d'oogen overmeete
Een mager en verdorven land!
Wat legd'er al een zaad van steenen,
('t Zyn harde herten die wy meenen)
Zo hier en daar aan alle kant.
Daar zo veel straalen van genaden,
Daar zo veel dauw van liefde daaden,
En regen van barmhertigheid,
| |
[pagina 128]
| |
Aanmoediging, en vriend'lyk nooden,
Op 't groote heil haar aangebooden,
Onvruchtbaar over heenen gleid!
Zo laat verhardheid van zich glyden,
Een schoon getal van goede tyden,
Terwyl de Landheer vrucht verwacht:
Men gaat 'er af, en op en neder,
Zo als men 't liet zo vind men 't weder,
Het groote heil blyft ongeacht.
Zal dan Gods gunst als water dryven,
En zult gy menschen steenen blyven,
Daar zich 't begeeren niet ontsluit?
Op dat den zegen in mag zinke,
En die versmachte dorheid drinke,
Zo dat het leeven wasse als kruid?
Want gy, ô steen! van 't menschlyk leven,
Zyt in een hooger graad verheven,
Als doode en redenlooze stof;
De Zond'aard moest u niet versluiten,
En houden 't leevend maaken buiten,
Zo doende blyft gy hard en grof.
Als dan de Landheer eens zal komen,
(Op dat het quaad werd weg genomen,)
En zynen Akker schoon bereidt,
| |
[pagina 129]
| |
Met zuivering van struik en steene,
Verwacht dan 't lot, met deze en geene,
Dat u des Heeren hand versmyt.
| |
Jezaias XLVI: 12. | |
Ezechiel II: 4. | |
En Kapittel XI: 19, 20, 21. |
|