Beschouwing der wereld
(1977)–Jan Luyken–
[pagina 46]
| |
Tot Verbaastheid. | |
![]() | |
God donderd met zyne stemme zeer wonderlyk: hy doet groote dingen, en wy en begrypen ze niet. | |
Wy dan weetende den schrik des Heeren, bewegen de menschen tot het geloove. | |
[pagina 47]
| |
Zo gy het Goede wild,
Het werd u tot een Schild.
Als 't Onweer optrekt, en ons dreigd met harde vlaagen,
Van flikk'rend blixem-vuur en zwaare donderslagen,
Dan zinkt het moedig hert, en temt den eid'len geest,
Gelyk het stoute kind, dat voor de Roede vreest;
Maar als het dreigement der straf is wech geweeken,
Begint de dartelheid het hoofd weêr op te steeken,
En speeld, gelyk voor heen, het oude Zonden-spel,
Niet ziende op 't gevaar, of dreigen van de hel;
Als iets, dat ver en flaauw, hem scheem'rig komt te vooren;
Zo laat hy 't aanstaan, en verwacht Gods eeuw'ge tooren:
Maar zo, als by mooi weer, in d'aangenaame tyd
Daar 't mens'lyk leven zich in vrolykheid verbleid,
Somwyl in korten tyd, een lucht komt op gereezen,
Die 't hemels blaauw bedekt, en 't volk met schrik doed vreezen,
Zo haastig komt somtyds het dood'lyk wee en ach!
En treft de vrolyke en gezonde levens-dag.
ô Wee! ô ach! ô Mensch! gy ziet het Onweer komen,
| |
[pagina 48]
| |
Dat u met zyn gelaat, op uwen weg doet schroomen,
Terwyl de donderbui zyn wolk allenks verheft,
En bergd uw lyf by tyds, eer dat het Onweer treft:
Weest doch zo wys'lyk, om bedachtelyk te leeren,
Dat gy het eeuwig leed der Zielen ziet van veren,
En met uw blootheid in een goe verschuiling gaat,
Eer u de donder van Gods tooren nederslaat.
| |
Psalm XVIII: 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15. | |
[pagina 49]
| |
En hy zond zyne pylen uit, en verstrooideze; en hy vermenigvuldigde de bliksemen, en verschrikte ze. | |
Psalm XXIX: 3, 4, 5. | |
Psalm CIV: 7. | |
Jezaias XXIX: 6. |
|