Beschouwing der wereld
(1977)–Jan Luyken–
[pagina 42]
| |
Niet langer als 't koud is. | |
![]() | |
Want hy zeid tot de sneeuw, Weest op d'aarde, en [tot] den plasregen des regens; dan is'er de plasregen zyner sterke regenen. | |
Hy geeft sneeuw als wolle: Hy strooit den rym als asse. | |
[pagina 43]
| |
Wat is 't Sieraad,
Dat weer vergaat.
Wanneer de Sneeuw het aardryk dekt,
En met zyn witheid overtrekt,
Dan is de Mesthoop schoon voor oogen:
Waar is een Lywaad, zo geblykt,
Dat zy den prys niet af en strykt,
En voor haar staat niet leid geboogen?
Maar als de Zon dat kleed versmelt,
Dan ziet men hoe 't 'er is gesteld;
Wanneer het leelyk uit komt kyke,
Aan dezen, en aan geene hoek,
Dan gaat 'er blyk voor onderzoek,
Op dat de viesheid van haar wyke.
ô Mesthoop, van een vuil gemoed,
Zo schoon bedekt met werelds goed,
Hoe snood ontdekt zich uwe schanden,
Wanneer Gods Tooren-vuur zo schynd,
Dat uwe manteling verdwynd,
Als wierd zy afgelicht, met handen!
In plaats van zulk een witten schyn,
Was 't beter swarte aard te zyn,
| |
[pagina 44]
| |
Die Goud en Zilver droeg van binnen:
Dat is de Deugd; of 't iemant weet;
Daar geene, schand'lyk word ontkleed,
Zal dezen Eer, door bloodheid winnen.
| |
Job VI: 16, 17. | |
Kapittel XXIV: 19. | |
En Kapittel XXXVIII: 22. | |
Psalm LXVIII: 2, 3, 4. | |
[pagina 45]
| |
Maar de rechtvaardige zullen zich verblyden, zy zullen van vreugde opsprigen voor Gods aangezichte, en van blydschap vrolyk zyn. | |
Spreuken XXV: 13. | |
Jezaias LV: 10, 11. | |
Jeremias XVIII: 14. |
|