Eerlycke tytkorting
(1634)–Jan Harmensz. Krul–Cypriaen.ONluckich is den mensch, die niet bedenckt sijn staet,
Hoe 't menschen leven als een teere blom vergaet:
Onluckich zijnse die niet dencken op dees saecken,
En zijnde wel te pas, haer rekeninge maecken;
Onluckich is de mensch die nimmermeer betracht,
Het alder grootst geluck: maer (leyder!) minst geacht:
Onluckigh leeft die mensch, die 't leven acht in waerde,
Als oft het lichaem noyt sal rotten inde aerde;
Onluckich leeft die mensch, die soo sijn dagen slijt,
Als oft na dese Eeuw, noyt komen sal een tijt,
Een tijt van rekenschap: onluckich aertsche menschen,
Die alle valscheyt pleeght om tijtelijcke wenschen,
Onluckich leeft die mensch, die eer, die staet, die pracht,
Die dit aertsch leven meer; als 't Hemels leven acht:
| |
[pagina 54]
| |
Onluckich leeft die mensch die selfs sich derf in beelde,
Dat hy 't aertsch leven mach gebruycken in de weelde:
Ach! wat veranderingh getuyghden my 't gemoedt,
Als ick flus overdacht, mijn afgestorven bloedt:
Waer zijnse, die voor mijn op aert plachten te leven?
Rijck, arrem, edel, slecht, out, jongh, waer doch gebleven?
Waer hy, die Gelt en Goedt met hoopen kreegh by een?
Waer hy, die door zijn macht trotseerden het gemeen?
Waer hy, die door sijn kracht soo menich Ziele velde,
In kloecke feyten sich, als Mars ten strijden stelde?
Waer zijn sy al die op haer daden droegen roem?
Gebroocken als een glas, verdort gelijck een bloem,
Wat baedt den Minnaer nu die voor tijts placht te wesen,
Seer aengenaem onthaelt, en by sijn lief gepresen:
Wat baet dien Minnaer nu 't geen hem doe was sijn vreucht?
Dat was sijn liefs aen schijn, 't wel leven in haer jeucht:
Waer ist gout geele hayr gekrult en soet bestrengelt,
Met Sijde snoertjes, en met strickjes dicht door mengelt?
Waer't hooge voorhooft wit, waer wangen bloosent blanck?
Waer't lieffelijck gespel? waer't aengenaem gesanck?
Waer al het soet gevry, waer doch al dese dingen,
Tot stof en as vergaen door tijts veranderingen?
Ach! als ick dit bedenck, en slae mijn oogh op mijn,
Soo werd ick overtuyght, dat ick mijn Celestijn
Heb grootelijcx misdaen, 'k heb haer belooft te trouwen,
'tGeen ick te breken socht, maer ach! 't is mijn berouwen:
Ick wil mijn Celestijn met heusche dienst, en groet
Eerbiedich spreecken aen, en vallen haer te voet:
Met bedingh dat sy my, mijn misdaet wil vergeven,
En dat ick haer getrou sal dienen al mijn leven.
| |
[pagina 55]
| |
Celestyn in de kleedingh van Rosemondt,
| |
[pagina 56]
| |
cypriaen
'k Heb geen genegentheyt als tot mijn Celestijn,
En soo 'k die niet geniet, soo salt oock niemant sijn,
Dies ick in eensaemheyt wil slijten gaen mijn daghen,
In bittere quijningh, en in droeve quellingh knaghen,
Tot boete mijns misdaets, en straffe mijnes sond',
Vaerdt Celestina wel.
celestyn.
Meendt ghy 't?
cypriaen
Iae 'k Rosemondt.
Celestyn
Is u genegentheyt soo groot, om haer te trouwen?
Cypriaen
Och jae.
Celestyn
Soo sult ghy dan u Celestijn behouwen.
cypriaen
Mijn lief, hoe dus mijn lief?
Celestyn
Noch meer sult ghy bevinden,
Ick kus mijn waerde lief.
cypriaen
En ick mijn wel beminde.
Rosem.
Ick ben niet die ick schijn, aenschout eens Cypriaen,
Wat wy uyt liefde niet al hebben onderstaen;
In dit Boerins habijt heb ick mijn lief gevonde.
Raniclis.
Daer leyt het Boere kleedt, ick kus mijn Rosemonde.
Rosem.
Ick kus mijn Raniclis.
Celestyn
En ick mijn Cypriaen.
Cypriaen
En ick mijn Celestyn: hier meed ist al gedaen.
Raniclis.
Vergeefs ist niet geseyt, liefd' is een wonder dingh,
Vermits wy sien dat liefd', werckt veel veranderingh.
J. H. Krul. Ghedenckt te sterven. EYNDE. |
|