Volledige werken. Deel 13
(1873)–Pieter Frans van Kerckhoven–
[pagina 31]
| |
Bij de bloedmeerschen te KortrijkGa naar voetnoot(1)
| |
[pagina 32]
| |
Het fiere hoofd omhoog en brulde;
Zijn kreet klonk door het vaderoord;
De Vlaming voelde 't hart ontstoken:
Hij had der vrijheid stem gehoord!
‘Te wapen, burgers, op! te wapen!
De vijand heeft zijn' laffe hand
Op 't heiige vaderland geslagen
En dreigt ons met een slavenband!
De aloude vijand, diep vermeten,
Onteert den grond van 't voorgeslacht,
Den grond van ons en van ons kindren!
Hij weet niet welk een lot hem wacht!
Te wapen, burgers, op! te wapen!
Te wapen voor den moedergrond!
Het Fransche bloed moet weder stroomen!....’
Zoo klonk de kreet in Vlaandren rond.
En burgers vlogen uit hun steden,
Bevelend wat hun duurbaar was
Aan Hem, die Vlaandren immer hoedde,
Die immer zijn bevrijder was.
Zij trokken op in vaste drommen
En stroomden naar den vijand voort:
Geen stap mocht Frankrijk verder drukken
In 't heilig stof van 't vaderoord. -
Daar staan zij reeds aan Kortrijk's wallen
En daar, daar staan de Franschen pal:
Ontzaglijk groot is 's vijands leger
En Vlaandrens troep is klein in tal,
Ja 't Vlaamsche heir is klein; maar Vlaandren
Telt nimmer zijnen vijand, 't gaat
Vooruit waar 't hem ziet tegenstreven
En vraagt slechts waar de vijand staat.
Geen overmacht doet Vlaandren schrikken;
Het kent den vaderlandschen gloed
Van zijne zonen en het rekent
Op hunnen gloênden leeuwenmoed!
De legers staan. - Daar zijn de vanen
Van Frankrijk; daar zijn ridders: 't goud
Blinkt op hun helmen en kurassen,
En hunne blik is fier en stout.
Daar staan de ruiters met hun rossen,
Door ijzren pantsers als omschorst,
Geen pijl die hun het lijf kan treffen
Geen zwaard dat doordringt tot hun borst.
Daar staan de knechten met de lansen,
Als ijzren muren vastgeschaard.
Wie kan dien wapen tros verbreken,
Wie dringt er binnen met het zwaard?
O, schriklijk. schriklijk is die machte!
Zoo ver het oog de vlakte meet,
Zoo ver ontwaart men legerdrommen,
Die de aard bedekken als een kleed.
| |
[pagina 33]
| |
En hier, hier staat der Vlamen leger. -
Geen borstkurassen blinken hier;
Geen goud bedekt hier helm of pantser;
Maar in de harten brandt een vier
Dat onuitdoofbaar is. De borsten
Zijn naakt en de armen zijn ontbloot;
Maar wapens blinken in de handen
En 's Vlamings blik verspreidt den dood.
In 't midden rijst de trotsche vane,
Waar Vlaandrens zwarte leeuw op prijkt,
De vaan beroemd door gansch de wereld
En die men voor geen vreemde strijkt.
De knodsen, speren zijn hier stevig;
De Vlaming heeft zijn Goedendag,
Die weer den vijand zal begroeten
En wondend weren houw en slag.
Daar wordt het bloedig sein gegeven.
De krijgstrompetten klinken rond;
Het Fransche leger maakt zich strijdbaar
En angstig, aaklig is die stond!
De Vlaming slaat een blik ten hoogen
En smeekt van Godes vaderhand;
Bescherming voor zijn gade en kindren
En vrijheid voor het vaderland.
En nu, nu vliegt men, even woedend
Langs beide zijden, op elkaar,
En Vlaandrens zonen worden leeuwen;
Zij kennen, vreezen geen gevaar.
De knodsen plettren helm en pantsers,
De zwaarden breken en de vaan,
De lelievaan wordt diep vertreden
En Vlaandren heft zijn kreten aan:
‘Vooruit! vooruit! o moedge zonen!
Wij vechten voor der vaadren haard;
Wij vechten voor onze oude vrijheid:
Geen enkel vijand zij gespaard!
Slaat dood, slaat dood, den vreemden huurling,
En baadt u in 't onedel bloed!
Vooruit! en juicht nu; want wij lesschen
Ons vrijheiddorst in slavenbloed!’
En vreeslijk, vreeslijk wordt de slachting;
Het bloed der Franschen vloeit en stroomt,
De Vlamen kennen slechts vernielen:
Hun woede kan niet ingetoomd.
De strijd blijft duren, vreeslijk duren,
En klimt in woede; 't duister daalt;
Doch zal de slachting niet doen staken
Voor Vlaandren volop zegepraalt! -
't Loopt al dooreen in bloed ge plassen;
Men klampt zich lijf aan lijf, wie 't woord
Van schild en vriend niet uit kan spreken,
Wordt door der Vlamen staal doorboord.
| |
[pagina 34]
| |
De vlaamsche grond moet rein en zuiver
Geen vreemdling ziet zijn land meer weèr.
ô Frankrijk, Frankrijk, moet hier sneven!
Hier moet zijn macht en waan ter neêr!
Hier zal zijn bloed den grond bemesten.
Hier sterft zijn hatelijk geweld,
Hier moeten vorsten, ridders, knechten,
Voor Vlaandrens vrijheid neèrgeveld!
Hier moet het bloed bij beken stroomen
En eeuwenheugend zij dees dag,
Waarop de Vlaming weêr zal toonen,
Wat dat een vrije volk vermag.
En, ja. het bloed, bij volle beken,
Doorstroomt het breede Kortrijks plein;
Geen Franschman ziet zijn land meer weder:
De zege moet aan Vlaandren zijn!
En bloedig moet die zegeprale
Bevestigd zijn. De vijand moet
Voor lang gedenken, dat de vrijheid
Onscheidbaar is van 't Vlaamsche bloed!
Geen bloeddorst doet mijn ziel in vuige vlam ontbranden,
Geen koele wreedheid doet mij 't harte weeldrig slaan:
De menscheid is mij lief en bij het graf der dooden,
Wie ook die dooden zijn, ontvalt mij steeds een traan.
Maar wen de vijand naakt en 't vaderland komt hoonen,
Ons volksbestaan bedreigt, ons ophitst en ons tart,
En dan ons arm gevoelt en neèrstuift voor ons voeten
En om genade smeekt; dan voel ik mij het hart
Vergroot en mijne ziel door hoogen drift begeesterd;
Dan juich ik vrank en blij, dan kent mijn oog geen traan,
Dan loof ik vreegdevol den God der legerscharen
En dank hem voor de gunst aan 't vaderland gedaan!
En daarom juich ik ook bij 't naadren van deze oorden.
Waar Frankrijks legerdrom voor Vlaandrens voet eens lag,
Waar 't vreemde bloed zoo mild den vadergrond mocht mesten,
Waar Frankrijk eens zijn macht en waan verbroken zag.
|
|