XXVI. Op het spoor van den beer
De kreet van Walter deed alle jongens tegelijk op hun voeten springen. Hijzelf was ook overeind gekomen en stond met een dwaas gezicht voor zich uit te staren naar het struikgewas aan de andere kant van de open plek. Zij keken allemaal naar hem. Zij dachten, dat hij weer een grap uitgehaald had. Sommigen begonnen te lachen, maar Winfried ergerde zich en zei:
‘Zeg es even, Walter, je moet nou niet altijd flauwe streken uithalen... Wat valt er hier nou te gillen?’
Walter keerde zich naar hem toe.
‘Ik maakte geen lolletje,’ zei hij. ‘Ik schrok me een mikkie! Daar vlak tegenover me zag ik ineens een reusachtige kop door de struiken gluren... een berenkop! Ik laat me hangen als dat de kanjer niet was, die we zoeken...’
Alle ogen keerden zich naar de plek, die hij aanwees, en alle handen grepen naar de wapens, die op de grond lagen. Maar er was niets te zien, wat op een beer of iets anders leek. Winfried gooide de zware jachtspies naar de aangewezen plek. Sissend schoot het wapen door blaren en twijgen.
‘Stil!’ zei Walter. ‘Luister!’
Het werd doodstil. Duidelijk hoorden de jongens nu een zacht ploffende loop, alsof een zwaar dier zich haastig over de weke bosgrond uit de voeten maakte. Het ruiste in de struiken, al een heel eind bij hen vandaan.
‘Daar gaat ie!’ zei Walter zacht. ‘Het was de beer... vast!’
‘Blijven jullie hier staan,’ beval Winfried. ‘Als ie 'et was, moet ik zijn sporen vinden. Wacht even!’
Hij nam voor alle zekerheid een andere speer mee, en sloop behoedzaam naar de struiken, waar Walter de kop gezien moest hebben. Voor hij er binnendrong, speurde hij zorgvuldig rond, of er onraad was. Toen hij niets zag, ging hij verder. Hij verdween tussen het groen. In gespannen