Goddelicke lof-sanghen
(1620)–Justus de Harduwijn–
[pagina 139]
| |
Den Sondaer claeght dat de VVeerelt beneemt sijn ruste, Op de vvijse van ‘tvoorgaende.
‘KEn slaepe niet, helaes! becommert zijn mijn sinnen:
Mijn bedde wert een hel, vol pijnelijck gheclach.
Van my soo vliedt de rust, helaes! nacht ende dagh:
Den vaeck en kan oock niet mijn ooghen soo verwinnen;
Of altijd druck en anghst vaert mijn ghemoedt te binnen,
Wegh-jaeghende den slape, die’ck voor de selve sagh.
En als ick om mijn rust, al doe dat ick doen magh:
De weerelt comt haer spel van her altijt beghinnen.
Ick telle (schier) des nachts d’hueren, en poosen al,
In een-paerich ghesucht, en ondurigh gheschal,
My keerend’ hier, en daer: maer niet is al mijn pooghen.
‘Tbelieft de Weerelt zoo die my wilt wacker sien:
Want aen my, die zy volght, wilt zy de rust verbien,
Tot dat den lesten slaep zal sincken in mijn ooghen.
|
|