Werken. Deel 2: Proza
(1895)– Hadewijch–
[pagina 134]
| |
[III]Ga naar margenoot+ Daer na eenGa naar voetnoot(1) paesdaghes wasic te gode ghegaen, ende hi ontfincGa naar voetnoot(2) mi van binnen mine sinne ende nam mi in den geeste ende voerde mi in dat aenscijn des heylighenGa naar margenoot+geests, die den vader ende den zone in enen wesene hevet. Ute dien ghehelen wesene diesGa naar voetnoot(3) aenscijns ontfinc ic alle verstannessen ende soe lasic alle mine vonnessen. Ende ene stemme ute dien aenscine luudde alsoe vreseleke alse over al ghehoert ende si seide te mi: Sich hier, oude die op mi gheroepen heves ende ghesocht wat endeGa naar voetnoot(4) wie ic minne ben dusentech jaer vore der menscen gheboerte, Sich ende ontfanc minen geest van allen bekinne watGa naar voetnoot(5) icker minne in ben. Ende alse du mi diGa naar voetnoot(6) volbringhes puer mensche in mi selven dore alre weghe van volre minnen, Soe saltu mijns ghebruken, wie ic minne ben. Tote dien dage saltu minnen, wat ic minne ben, ende dan saltu minne sijn alsoe ic minne ben. Ende duneGa naar voetnoot(7) saltGa naar margenoot+niet menGa naar voetnoot(8) leven dan dat ic minne ben in dienen daghen toter doet dattu levende werdes; met mire enecheit ontfinghestu mi ende ic hebbe di ontfaen. vare ende leve dat ic ben, ende comt weder ende bringhet mi ghehele godheit ende ghebruketGa naar voetnoot(9) wie ic ben. ende doe quamic weder in mi selven ende verstont al dat icGa naar voetnoot(10) te voren seide, ende bleef starende in mijn herteleke soeteleke lief. |
|