Werken. Deel 2: Proza
(1895)– Hadewijch–[XIV]Ga naar margenoot+ God si u groete ende ewelike minne, Ende gheve u wijs leven ende die egregieGa naar voetnoot(3) doghet, daer ghi siere heiligher minnen ghenoech met doet. Daer omme werct alle uren sonder sparen. Sijt altoes erenst in oetmoedecheiden Ende dient wiselike. God siGa naar voetnoot(4) u hulpe ende uwe troestGa naar margenoot+in alle uwen wesene, Ende lere u die gherechte doghet daer men der minnen meest eren ende rechts met doet. God moete u leren die bequame enecheit die hi sinen vader gaf, doe hi hem enechleke mensche levede ende puer. Ende hi lere u die heilighe enecheit die hi leerde ende ordineerde sinen heilighen vrienden, Die dore de minne van gode alle vreemde troeste begaven. Ende hi moete u doen kinnen met waerheiden ende met werken de lieve suete enecheit die hi noch sinen lieven vrienden doetGa naar voetnoot(5) bekinnen, dieGa naar voetnoot(6) hem boven alle dinc te siere heiligher sueter minnen voeghen. Siet dat ghi nuwe wert endeGa naar margenoot+versch sonder moede ende ghedinct der hoegher wesene | |
[pagina 47]
| |
vander eweliker caritaten, Wat seden sinte pauwelsGa naar margenoot+seghet, dat si hevet, wat si al es, endeGa naar voetnoot(1) wat si al vermach ende fondeerter u selven inne. Dat moet emmer sijn, seldi gode leven. Want watmen dade buten caritaten, dat ware el niet. Hier omme haest u te vervolghene caritateGa naar margenoot+met crachte van vieregher begherten der gherechter minnen. Te deerreGa naar voetnoot(2) caritaten sijt wacker ende erenst inder peregrinatien des. levens, dit te voldoene ende dan te comene in dat ghebruken inder minnen lant daer caritate ewelike duren sal. Caritate dat es sculdege oetmoedecheit.Ga naar margenoot+Want die dat rike vander minnen gods van hem niet gheoefent en weet, hi moet hem oetmoedeghen onder de moghende cracht gods. Ay dat es wel recht die sinen lieve allene es heimelec, dat hem sijn lief weder heimelecGa naar margenoot+si. Alsoe die bruud seit inde cantiken: Mijn lief mi ende ic hem. Ay wien soudemen el yetGa naar voetnoot(3) sijn dan allene den lieve? Want al dat yement anderen doet dan liefGa naar margenoot+Ga naar margenoot+lieve, dat es herde vremde. Mer van lieve eest allene suete ende bequame in allen manieren. Wildi dese volmaecheytGa naar margenoot+bekinnen, soe moeti te alre eerst u selven lerenGa naar margenoot+bekinnenGa naar voetnoot(4) In sake, In wille, In onwille, In seden, In cognoscere minnen, In haten, In trouwen, In ontrouwen, InGa naar voetnoot(5) allen dinghen die uGa naar voetnoot(6) ontmoeten. Ghi selt u proeven hoe ghiGa naar margenoot+verdragen moghet al dat u mescomt, Ende hoe ghi ontberen moghet alGa naar voetnoot(7) al dat ghi lief hebt. Dat es oec de meeste mesquame die eene ionghe herte doghen mach, | |
[pagina 48]
| |
dies te onberne dat si gherne name. Ende proeft u selvenGa naar margenoot+in al dat u wel becomt, hoe ghijt hanteert, ende hoe ghesinnech Ende hoe ghemate dat ghiere ane sijt. In al dienGa naar margenoot+dat u ontmoet, houdet u effenne, In rasten, In pinen.Ga naar margenoot+Vroedelike beziet altoes de werke ons heren; daer ane seldi volmaectheit leren. Hier omme steet wel, dat elc mensche de gratie besieGa naar voetnoot(1) ende dat goet gods wijseleke ende vroedeleke. Want god hevet den mensche ghegheven scone redene, die den mensche in allen weghen leert Ende in allen werken licht; woude hare de mensche volghen, soe en worde hi nemmermeer bedroghen. |
|