Werken. Deel 2: Proza
(1895)– Hadewijch–[XI]Ga naar margenoot+ Ay lieve kint, god gheve di dat mijn herte ane di beghert, Dat ware dat god ghemint ware van di werdelike. Nochtan en haddic dat lieve kint, noit moghen kiesen, dat dat iement vore mi ghedaen hadde alsoe na alse ic. Ic ghelove nochtan datter vele warenGa naar voetnoot(4) diene alsoe na ende also sere minden, al en mochtic niet wel ghedoghen dattene iement kinnen ochte minnen soude alsoe herteleke alsic hebbeGa naar margenoot+ghedaen. Sider dat ic x jaer out was, soe hebbic alsoe na van herteliker minnen bedwonghen gheweest, dat ic binnen den eersten twee jaren, dat ics begaenGa naar voetnoot(5), hadde doet gheweset, en hadde mi god niet sonderlinge cracht ghegheven dan den ghemeinen lieden, Ende mine nature weder ghemaect met sinen wesene. Ende dat hi miGa naar margenoot+saen gaf redene die een deel verlicht was met meneghen sconen oerconden; Ende dat ic van hem gehadt hebbe meneghe scone ghichte in ghevoelne ende in toenneGa naar voetnoot(6) van hem selvenGa naar voetnoot(7), Ende bi al dien tekenen die ic vant tuschen hem ende mi in napleghene van minnen, | |
[pagina 35]
| |
Alsoe alse vriende deen den anderen pleghenGa naar voetnoot(1) lettel teGa naar margenoot+heelne ende vele te toenne, datmen alre meest hevet in na ghevoelne elc anders, Ende in dore smakene, Ende in dore etene, Ende in dore drinkene, Ende in verswelgheneGa naar margenoot+elc anderen. Bi desen tekene die god mijn lief menechfuldech dede te mi inden beghinne van minen levene, soe gaf hi mi toeverlaet te hem, soeGa naar voetnoot(2) dat mi dicstvanden tide alsoe te moede gheweest hevet, dattene niemen soe hertelike ghemint en hevet als icGa naar voetnoot(3). Mer redene dede mi onder wilen wel weten dat icGa naar voetnoot(4) die naeste niet en was. Mer de bant van naghevoelne van minnen en liets mi nie ghevoelen noch oec gheloevenGa naar voetnoot(5). Aldus eester mi met, dat ics te naesten niet en ghelove, dat hi van mi ten naesten ghemint si.Ga naar margenoot+Ende ic en gheloefs oec niet dat enich mensche levet, daer god alsoe sere af ghemint es. Dus maect mi minne bi uren soe verlicht, dat ic weet, dats mi ghebrect datGa naar voetnoot(6) ic minen lieve niet genoech en ben na zine werdecheit. Ende bi uren maect mi der minnen zuete nature soe blentGa naar margenoot+met hare te ghesmakene ende te ghevoelne, dat mi ghenoeghet ende dat mi bi uren soe rike es daer met te sine, dat ic hare in mi selven lie datse mi genoech es. |
|