Werken. Deel 2: Proza
(1895)– Hadewijch–[VII]Ay ic groete u, lieve, metter Minnen die god es, EndeGa naar margenoot+met dat ic ben, Ende dat god yet es. Ende ic danke u dat ghi sijt, Ende ic ondankeGa naar voetnoot(1) u dat ghi niet en sijt. Ay lieve, alle saken sal men met hen selven soeken: Cracht met crachte, List met liste, Rike met rike, Minne met Minnen, Al met allenGa naar voetnoot(2), Ende emmer ghelike met gheliken:Ga naar margenoot+dat mach hem ghenoeghen ende anders niet. Minne dat es de sake allene die ons mach ghenoech doen endeGa naar margenoot+el en ghene. Die behoert ons alle uren met nuwen storme te bestane, Met alre cracht, Met alre list, Met allen rike, Met alre minnen, Met al Met een, dat es lieves ghebruken. Ay suete minne onser Minnen, en vraghet niet te pleghene met nuwen werken, ende laetse werkenGa naar voetnoot(3), al en moghe wiere niet ghebruken met ghenoechten. Si esGa naar margenoot+hare selven ghenoech, al ghebrechtse ons van buten. Minne loent altoes, al comt si dicke spade. Die hare al datGa naar margenoot+sine ghevet, hi sal hare al hebben, wien lief wien leet. |
|