Keizer Karel en het rijk der Nederlanden
(1888)–Julius de Geyter–
[pagina 108]
| |
Zesde zang.I.‘Natuur’ zegt hij, en zij zegt ‘God’.
Wij weten 't niet, wij arme menschen.
Maar op een zee van twijfel vlot
Elk onzer voort met eigen wenschen.
Toch is 't zoo schoon, wat zich ontvouwt,
Hoog aan de hemelen, laag op ons aarde:
Hoe grootsch niet die tempel voor allen gebouwd;
Hoe mild niet de moeder die alles dat baarde!
En eeuwig schoon, en grootsch, en rein,
Flonkeren sterren en zonnen daarboven;
En eeuwig vonkelt des menschen brein;
En eeuwig herbloeien de tuinen en hoven.
| |
[pagina 109]
| |
Den sterveling heil die het eeuwige mint;
Den wenk begrijpt hem dus gegeven.
Heil vooral het menschenkind
Dat ook weet te scheppen en eeuwig doet leven.
Gegroet het volk dat zijn land als bezaait
Met kunst, met gewrochten zijns geestes en harten;
De godlijke schepping nòg verfraait;
Beeltnissen sticht van zijn vreugden en smarten.
Gegroet het volk dat denkt en dicht;
Dat alles verheerlijkt wat gloeit in de zielen;
D' omringende stammen met stralend gezicht
Tot zich weet te tronen en neder doet knielen!
| |
II.aant.
Zij stonden vóór den Halletoren,
In zwijgend gevoel en gepeins als verloren.
Dat was hij dus, der zee ten baak,
Den volke ten storm bij nood of wraak.....
‘Daar moet ik op,’ zei Dürer zacht.
En Quinten: ‘'k Had het wel gedacht
Van hem die ook op den onzen klom,
En van de Werf naar Sint-Anneken zwom.’
Erasmus lachte: ‘Waarom niet?
Ook 't Gentsche Belfort had heerlijk verschiet.
En 'k hoop wel dat nog Ieperens hal
Ons mooie dingen toonen zal.
- Toch geen als deze met zijn zee’,
Sprak Lauwerein. ‘Dan gaan wij mee!’
Zei Thomas Morus: ‘Kom, Domien,
Al hebt gij 't wis reeds meer gezien.’
| |
[pagina 110]
| |
Het antwoord was: ‘Ik kom nooit hier,
Of klim erop, heer Kanselier.
- Dus past het dubbel als ik zeg:
Gij, torenbouwer, wijs den weg.
- Ik ben van Leien, en laat mij leien.
Reizen is Lucas een spelemeien!
- Ik ben een vogel, en in ons Beieren
Leggen die ook op torens eieren.
Omhoog! -
Dus pratend, stapten z' alle
Den draaitrap op van Brugges halle.
| |
III.‘Wat is 't hier donker!’ werd gemord.
‘Houd uw geloof,’ zei Dürer kort.
D' anderen jokten: ‘Wel gezeid!
't Is juist de weg ter zaligheid:
Levenslang in mijn of kelder,
En dan op eens in 't helderst helder!
- Vare de mensch als de mol maar niet,
Die boven komt, maar dan niet ziet!
Ons ook zijn d' oogen toegegroeid.....
- Hadden wij liever z' in 't kijken verschroeid!’
Maar eensklaps riep de gids: ‘Mollen,
Steekt uw koppen uit uw hollen!
Ik sta in 't licht: d' oogen open!’
En uit den kronkeltrap gekropen,
Juichten allen: ‘O! wat pracht!
Hoe ginds die zee ons tegenlacht!’
| |
[pagina 111]
| |
IV.aant.
Zeilen zooals reuzenschimmen
Vlogen talrijk langs de kimmen.
‘Dat is voor òns,’ zei Quinten, ‘sinds
Men in Brugge de hand sloeg aan den prins.
- Zie Sluis: het Zwin,’ zei Lauwerein,
‘Is voor zijn vloot niet meer te klein.....
- Zoo, dàar ligt Sluis? Dus, Damme hier?
Ik groet ons Damme, Kanselier,
Om Jacob van Maerlant, om den vader
Der dietsche dichteren allen te gader.’
Erasmus ontblootte zich 't hoofd, en voer voort:
‘Een vorst op 't gebied van gedacht en woord.....
Hij kreet tot de Kerk vóór ruim twee eeuwen
Wat Luther en anderen heden schreeuwen;
Was ook de ziel die burgerscharen
Tegen Koningen op deed varen;
Een vrijman, trotsch naar lijf en geest.
- Zoo zijn hier schier allen, schier allen geweest,’
Zei Dürer; en Morus: ‘Geen Brit vergeet
Wat Artevelde voor Vlaanderen deed:
Dàar werd de Fransche vloot verslagen!’
Hij wees op Sluis met trotsch behagen.
- ‘'s Lands geest, 's lands kunst,’ zei Quinten. - ‘Ja,
Zie stad- en gildehuizen na,’
Sprak hij die Gent met een Raadhuis verrijkte
Als bij Romein of Griek geen prijkte:
‘Vrijheid, weelde, volkstrots, - luid
Spreken de Steenen dat alles hier uit!
- Zij dàt ook de taal der tafreelen erbinnen!’
Zei Dürer tot Quinten met vurige zinnen.
‘Hier is het Schoone herboren, niet waar?’
En hand in hand nu stonden zij daar.
| |
[pagina 112]
| |
‘Van hier zal 't stralen, klonk het stil,
De waereld over, zoo Karel het wil.....’
- Zoo Chièvres 't gewild had: 't is al te laat,’
Zei Morus met ernst en spijt op 't gelaat.
‘Gij, Erasmus, hadt uwe ziel
Hem in moeten blazen..... - Bij Sint-Michiel,
Zijn speer en den draak! dit hadde de waereld
Noch verpaapscht noch verslaafd, maar verlicht en verkaereld!’
En ook de wijsgeer stak nu fier
De hand tot Engelands Kanselier.
| |
V.‘Gij staat zoo landwaarts in te zien,
Heer Lauwerein?’ vroeg hem Domien.
‘Ik kijk of nog mijn vriend uit Gent
De heirbaan niet komt opgerend.
Hij brengt ons moed, en komt er halen.
Hij zal met ons hier middagmalen.
- Hij haalt hier moed; hij brengt hier moed.....
Wat of u toch zoo spreken doet?
- Ons land! Een oude Gildedeken,
Die ook zich-zelf nog heeft te wreken.....
- Er broeit dus wat?’ -
Maar Dürer trad
Juist op den gastheer toe, en bad:
Hij zou het Steen hem toonen dat
Zijn keizer Max gekerkerd had.....
Men sloeg nog eens den blik in 't ronde,
En daalde neder toen ten gronde.
| |
[pagina 113]
| |
VI.aant.‘Een Keizer kerkeren..... - Waarachtig,
't Is dwaas! - Maar krachtig toch! - En prachtig!’
Zóó werd vóór Kranenburg gezegd;
En op elk woord werd klem gelegd.
‘Als 't Brugge niet in onheil dompelt,’
Werd door den Kanselier gemompeld.
‘Max,’ zei Dürer, ‘was mijn vriend.
Zeg, gastheer, had hij 't wel verdiend?
- Gewis,’ zei deze; ‘dat 's ons recht.
Ons volk is heer, de heer hier knecht!’
Men lachte, maar scheen toch te vreezen
Dat hier 't niet lang meer zóó zou wezen.....
‘Waar Karel een Vlaming, hij zoude wat meer
In Nederland stichten, zich-zelven ter eer.
Maar, jaagt men op tronen, en heeft men die,
Dan breekt men 's lands recht als een stok op een knie.’
Daarop ging ons gezelschap snel
Naar Stadhuis heen en Bloedkapel,
Naar 't Gasthuis ook, naar menig kerk,
Naar ieder Steen, waar kunstig werk
De kenners lokte, de blikken boeide,
De geesten verrukte, de harten ontgloeide;
Tot Lauwerein hun toesprak: ‘Nu,
Heeren, wacht mijn tafel u.’
| |
VII.aant.‘Dat had niet Max! - Noch heeft mijn Koning!’
Zei Dürer, zei Morus, in Lauwereins woning,
Bij 't aanschouwen van den schat
Dien onze Bruggeling bezat.
| |
[pagina 114]
| |
Alweder kunst, maar kunst in goud,
Als 't menschdom echt en schier zoo oud;
Penningen, kronen, waar ook het heden
Zoo trouw uit meesprak als 't verleden;
Het rijkste museum der tweemaal honderd
In 't rijke Neerland toen bewonderd.
‘Wat volk!’ koutten z' in d' eetzaal voort.
Maar trof uit den hof hun geen tonenakkoord?
Brugsche spelers, verborgen in 't loover,
Zonden hun melodieën over.
Het eerste wat klonk, was Anselms refrein:
‘Groot zal hij worden, het Graafje klein!’
De lucht der zale scheen te trillen,
En elk het mee te zingen willen.
Slechts één der gasten, één, bleef koel,
Zat spraak- en roerloos op zijn stoel.
't Was Rozemonds vader; 't was de Deken,
Die meer van doen hield dan van spreken;
Die grijs, ja, wit was vóór zijn tijd,
Door 't geen hij leed, door 't geen hij lijdt.
De gastheer stelt hem voor: ‘Een vriend,
Die Gent en Neerlands vrijheid dient.’
Van Melle buigt, en zegt: ‘Een slachter.....
Wiens plaats niet hier is.....’ volgt erachter.
Maar juist dat woord, die zin, die stem
Ontsluiten ieders hart voor hem.
Erasmus fluistert in 't latijn:
‘Ik wou als hij een Breydel zijn!’
En onder 't spelen, en rinkelen, en drinken,
Laat men 't gemoed op de tong nu maar klinken.
| |
[pagina 115]
| |
VIII.aant.‘Mijn vader had gelijk, die zei:
Vlieg uit naar Amstel, Scheld en Lei;
Trek van de Noordzee tot den Rhijn,
Wilt gij bij kunstenaren zijn!
Als wij zijn die van germaanschen bloede:
Wat komt van hen, komt ons ten goede.’
Geen goudsmid dreef met flinker hand:
Hij had gereisd in Nederland!’
Bij 't voeren dier bezielde taal,
Hief Dürer hoog zijn ‘wineschaal’.
Hirschvogel juichte: ‘Op Vlaanderens kusten
Laat Duitschland, ja, zijn oogen rusten:
Kunst en kennis glansen erboven;
Uw toonval ruischt in al onze hoven.’
- ‘Dàt’, riep Morus, ‘zegt Engeland mee!
Daar waar de zonne rijst uit de zee,
Rijst ook voor ons nog Vlaanderens licht.
Hoe heeft ons Edward aan u verplicht!
Het was een schoone tijd, o Gent!
Toen koning Edward zei:
‘Komt weven hier, aan Teems en Trent,
o Gij van Scheld en Lei!
Leert òns uw kunst; - en 't malsche vee
Dat graast in wei en dal,
Wij slachten 't u, voor wie de mee,
De wijn ook stroomen zal!
Geen schoonere meisjes dan bij ons;
Kiest u de schoonsten uit;
U wacht een bed zoo fijn als dons,
En fijner nog een bruid!’
| |
[pagina 116]
| |
Wat schoone tijd, o Brugge, o Gent,
Toen koning Edward zei:
‘Komt hier, komt hier, aan Teems en Trent,
o Gij van Scheld en Lei!’
Hij zong dat, Morus, opgewonden,
En mede zongen 't alle monden;
Slechts Rosemondes vader niet,
Ofschoon hij d' oogen stralen liet.
‘Door Willems Reinaert, Maerlants Martijn,
't Lam Gods der Van Eycken, dees rijve, dat schrijn.
Dit stadhuis, dien toren’, zei Lucas bewogen,
‘Heeft Vlaandren heel Nederland medegetogen!
- Dat Vlaandren! dat Vlaandren!’ riep hij nu, wiens woord
Als dat der Oudheid werd aanhoord,
Erasmus. ‘Met grieksche kunst is 't uit;
Maar Hella schoot in Vlaandren een spruit.
Der Grieken land was ook maar klein;
En groot was 't uwe niet, Romein.
Doch hun gebied, wie zal 't bepalen?
De waereld rond klinken hun talen;
Hun kunst wordt vereerd en bewonderd zoo wijd
Het schoone een menschenhart verblijdt.
Waarom zou Vlaanderen voortaan
Niet aan de spits der eere staan?
Stond het aan 't hoofd niet in den kamp
Voor vrijheid en heil, tegen dwang en ramp?
Scheurde 't niet de zwarte wolken
Die dreven en drukten op alle volken?
Was 't hier de trotsche Gemeente niet
Die volkspaleizen bouwen liet,
Bezield door de hand van edele zonen
Met beelden in marmer, in kleuren en tonen?
o Nederlanden, ware gansch
| |
[pagina 117]
| |
Uw Hof met zijn Keizer eens Nederlandsch!
Men zeide 't reeds: “Vlaanderen zou
De waereld beschittren, zoo Karel het wou”.....
- Zoo hij ten minste’, riep Quinten met vuur,
‘De Neerlanders doen liet naar lust en natuur!
Men raadt ten Hove mijn leerlingen aan:
“Gaat kijken in Roomen hoe daar wordt gedaan!”
- De taal is de ziel van een volk, en thans
Spreekt men ten Hove niets dan Fransch,’
Zei Lucas; ‘geen school in heel den lande
Waar 't Fransch geen eer is, 't Vlaamsch geen schande.....
- Margreetha is zóó omringd van Fransoozen
Dat ik er lest nog moest om blozen:
Goochelaars, dansers, zangers, poëten,
Die steeds nog rijmen van meer dan zij weten.’
Quinten, op dit woord van Domien,
Zei dat men hem er nog nooit had gezien.....
‘Hoe kan het anders?’ vroeg Laurein.
‘Gij zijt een Vlaming, heel en rein;
Zij komt uit Frankrijk; zij is doorvoed
Met al wat fransch is tot in 't bloed.
Als kindje reeds aan 't fransche Hof,
Vindt z' al ons Vlaamsch nu lomp en grof.
Roemt zelf de Graaf - o, eerlijke vaderen! -
Op fransch bloed niet in zijn aderen,
Bloed van Bourbons? Zijn Hoogen Raad,
Wie zetelt daar die Vlaamsch verstaat?
De Grooten die onze gewesten beheeren,
Doen 't net of ze Frankrijk moesten regeeren.
Nog nooit nam Karel de pen ter hand
Of schreef in 't Fransch naar Nederland.
Z' is goed, onze taal, om met daernen en boeren
Of Teun den Paap een praatje te voeren!
o! Zóó niet sticht men ons een Rijk
| |
[pagina 118]
| |
In geest en kunst het Grieksche gelijk.....
- Men sticht aldus een rijk van apen,
Als met latijn het kraam der papen!
Ik spreek zoo niet graag; maar, o! hoe spijt
Erasmus 't verlies van zooveel tijd!
Het oude en 't vreemde zijn dood; alleen
Wat eigen is, leeft, en met kracht als voorheen.
Slechts aller taal treft aller geest.
Dat voelt en vereert uwen Luther het meest.
Hij sticht Duitschland!
Maerlants taal
Vereent ook de Dietschers altemaal;
En wat men met die tale kan,
Daar geeft Reinaert de proeve van:
Nooit zal een Griek, nooit een Latijn
Als Willem in Neerland een lieveling zijn.
Hopen wij nog; drinken w' een schaal
Op Nederlands kunst, op Nederlands taal!’
Zij klinken en drinken, ook hij uit Gent
Die 't alles diep in zijn ziele prent.
‘Oh!’ zegt Dürer met hoopvol gelaat,
‘Schrijf nòg in uw tale, het is niet te laat.
Ontvalt ons Luther, volg gij hem op,
Geleerder, beschaafder, en klaarder van kop!
- Ik schreef maar voor Heeren..... 't Is jammer, 't is jammer!
Mijn geest wordt nu lammer, mijn vingeren strammer.
Ik hoor tot een waereld die uit is geleefd.
Het volk rijst nu op, en wie meester was, beeft.
't Latijn heeft gedaan, en de Kerke met hem.
Miljoenen, miljoenen verheffen de stem.
Niet dàt voorzag ik. De strijd vangt aan.
Kom! Kom! het zal wel gaan!
De Keizer, ho! zal bloed vergieten.
| |
[pagina 119]
| |
Maar juist daaruit zullen martlaren schieten.
Doch zulk een word ik niet, ge weet het wel:
Men leeft hier maar ééns, en ik houd aan mijn vel.’
Hij lonkt zoo geestig, en zegt het zoo leuk
Dat allen schateren om de spreuk.
‘Komt, en doen wij toebak vonken,
Door den Keizer mij geschonken.....’
En allen volgen hem onder de kruin
Eens machtigen ceders, die prijkt in den tuin.
| |
IX.aant.‘Nu wat gezongen,’ zei Lauwerein;
En met zijn cither kwam Joost Calmein.
Men had op zijn tochten Europa rond
Dien man als gehangen aan den mond.
Moris had hem op zijn reizen
Toegejuicht in drie paleizen.
En nu vroeg hem Erasmus het lied
Dat hij het liefste hooren liet.....
‘De Kaerlen,’ lipste Calmein verheugd;
En krachtig weerklonk nu de zang uit zijn jeugd:
Ic wil van den Reerle singhen/
Al met sinen langhen baert;
Hine laat ghenen ruter hem dwinghen
Ontembaer so es hi van aert.
Ende of sine cleeder ontnait sijn/
Sin hooft met een hoetkin ghecapt;
Ende mach sin caproen ooc verdrait sijn/
Sin scoen ende cousen ghelapt;
Al eti maer wronghelen/ caes ende broot;
Al slaepti up stro ende cruut;
Vri alset veulen/ en kenti gheen noot/
Ende lacht die ruters uut.
| |
[pagina 120]
| |
Hi esser een vriman gheboren/
Ter see/ up tvelt of in tbos.
Waerom sou gheen plec hem behoren/
Gheen plec vor een peert ofteen os?
Die ruter heeft alles ghenomen:
Men crupet als hi ghebiet.
Bi dunen/ bi vlacten/ bi stromen/
Dat en doet die Reerel niet!
Al eti maer wronghelen/ caes ende broot;
Al slaepti up stro ende cruut;
Vri alset veulen/ en kenti gheen noot/
Ende lacht die ruters uut.
Hine wort niet den ruter een slave.
Ter kermesse blijfti gaen/
Met ghespen/ knijf ende stave/
Sin wijf met een mantelkin aen.
Daer pijpen die cornemusen;
Daer springh ende dansen si ront;
Vaer swieren si lanx die husen;
Daer singhen suut luder mont:
‘Al eti maer wronghelen/ caes ende broot;
Al slaeyti up stro ende cruut;
Vri alset veulen/ en kenic gheen noot/
Ende lach die ruters uut.’
Sin wijf es een vroudighe deerne;
Hi ploeght/ ende si/ si spint;
Hi kust ende blust se so gherne:
So winnen si kint up kint.
Ter kermesse drinken si wine/
Want wine verhoghet verstant:
Nu esser die weerelt de sine/
Met steden/ casteel ende lant.
| |
[pagina 121]
| |
Al eti maer wronghelen/ caes ende broot;
Al slaepti up stro ende cruut;
Vri alset veulen/ en kenti gheen noot/
Ende lacht die ruters uut.
Si willen den Reerel doen greinsen/
Al dravende over tvelt;
Hies coener dan si wael peinsen;
Hine bevet vor gheen ghewelt.
Si willen hem sleepn ende hanghen;
Te lanc es haer sin baext.
O ruters/ als hi u moet vanghen/
Wie weter hoe ghi dan vaert!
Al eti maer wronghelen/ caes ende broot;
Al slaepti up stro ende cruut;
Vri alset veulen/ en kenti gheen noot/
Ende lacht die ruters nut.
| |
X.
Hij stamde uit Kaerlen, die zoo zong;
Men hoorde dat er zijn hart in klonk.
Zijn vader had hem het puin getoond
Van 't slot weleer door Calmeinen bewoond;
Maar ook het puin van 't ridderslot
Waaruit men Calmein had getergd en bespot.
Tand voor tand; puin voor puin;
Niet de Kaerel boog de kruin.
‘Ja!’ juichte Erasmus,’ de waereld
Dient min verjonkerd dan verkaereld!’
| |
[pagina 122]
| |
XI.
Toen zegde hun de zanger: ‘'t Gemoed
Der koenen klinkt ook zacht en zoet.
Hoort: dit wrocht een zoon der Kaerlen.’
En 't leek een regen nu van paerlen.....
Lief mensje/ wils du rosen?
Mijn tuyn is fris en groen.
Pluck af/ pluck af/ die blosen
Zooals dijn wanghen doen.
Vergeet-mij-nietjes loncken;
Viooltjes sijn so trou.....
Rom/ laet een tuyltje proncken
Maer ic wel proncken wou!
Lief meysje/ zou 't schoone de schoonste niet roemen?
Rom/ wandel met mij in prieelen van bloemen!
Zie ghints mijn berch vol druyven/
Mijn boomgaert swaer vant ooft;
Rom/ laet mij frisceyt wnyven
En gheuren ront dijn hooft.
Upt graspleyn aan mijn sijde/
Drinck mee den koelen wijn.....
De voghelen sijn so blijde:
Laet ons ooc blijde sijn!
Uw handtjen in 't mijne/ o laet het u streelen/
Dat vruchten u luchten/ waer tortelen kweelen!
Lief meysje/ laet ons varen;
't Is up den Rhijn so soel;
Rom wieghelen up sijn baren:
Wij sijn so vul ghevoel.
De nacht sal ons bescermen/
| |
[pagina 123]
| |
Gheen oogh sal ons bespien.....
Lech kussend in mijn ermen:
De sterren moghent sien!
Rom/ fluyster mij liefde/ en laet er mij fluysteren:
De hemel alleen sal het hooren en luysteren!
| |
XII.aant.‘Wie zingt er zoo?’ vroeg Lauwerein.
‘De jonge Keizer, zoo ik mein,’
Zei Morus. 't Antwoord was: ‘Geraden.
Als hij zich lest vermeide in Baden,
Dichtte dat een vriend uit Gent,
Die 's Keizers hart aan 't zijne kent.
Hij gaf het Den Kaerle, die er op zong.
Ik leerde 't eer ik zwerven gong.
- Waar is die Kaerle? - In Ieperen woont hi.
Hij 's arm in de beurze, maar rijk toch toont hi.
Ik trek erheen om nieuwe zangen.
Hij zal er nog aan mijn lippen doen hangen!’
| |
XIII.
Calmein zong meer, en toog toen voort
Met menig heilwensch en dankend woord.
En Morus zei: ‘Wat men bij vreemden
Al kunstenaars treft uit Vlaanderens beemden,
Het mag verbazen! Ik ken geen land
Waar zij niet bouwen naar hunnen trant;
Geen land dat niet als een lieveling eert
Wie naar Van Eyck heeft te schilderen geleerd;
| |
[pagina 124]
| |
Als Hirschvogel zei, geen kapel in een Hof
Waar vlaamsche toonval mij niet trof;
Geen kroon waarin geen diamant
Gewrocht is door een vlaamsche hand.
Geen vorstenbijbel, geen bedeboek,
Geen kerkportaal, geen outer, geen hoek
Waarin een Magdalena knielt,
Of 't is door vlaamsche kunst bezield!’
Ziet, geen vreemdeling was daar,
Of hij sprong op, en riep: ‘'t Is waar!’
't Was nu een kruisvuur dat men hoorde
Van landen ten zuide, van landen ten noorde,
Van steden in 't west, paleizen in 't oost,
Die pronkten met kunst van Vlaanderens kroost.
En nogmaals besloot Erasmus: ‘Het zou
Wat anders nog worden, zoo Karel het wou!’
| |
XIV.aant.
Tot hen kwam Lanceloot Blondeel,
En ontrolde op 't grasplein zijn heerlijk tafreel
Van 't Brugsche Vrije, dat de schouw
Der Schepenkamer bekleeden zou.
Dürer zei dank, dat hij zulk een gewrocht
Nog vóór zijn afreis aanschouwen mocht;
En allen klinken: ‘Op den man
Die zoo meesterlijk teeken- en schilderen kan!’
| |
XV.aant.
Dien nacht was 't feest. O! in dien tijd
Werd Brugge nog steeds om zijn feesten benijd.
| |
[pagina 125]
| |
Scharen van schilders en kunstvrienden kwamen
Ten vreemdelingen toe, met hun roemrijke namen,
Bij licht van lantaernen, geschal van klaroenen,
Getrappel van hengsten, gezwaai van blazoenen;
En voerden hen, te midden dier pracht,
Naar 't Lucashuis, om ze t' eeren dien nacht.
| |
XVI.
Zóó togen dagen, een week, hier voorbij.
Toen reisden zij voort.
o! Zegenen wij,
Na honderden jaren, de wijzen wier woord,
Onzen vaadren ter eer, nog verrukt en bekoort!
|
|