Momusklanken. Gedichten in 't Maastrichtsch, Nederlandsch en Fransch
(1883)–G.D. Franquinet–
[pagina 46]
| |
[pagina 47]
| |
En veur de deur aon 'tspeulen waoren
e leeste junksken en 'ne hond,
dat stoot zich, trok zich bij de haoren,
en rolden oppe grond.
En grammeer, kort taobij gezeten,
grimslachde wie dat paar zich reet.
Heúr ougen, angstig, die verleten
Et krolleköpke neet.
Ao, wie dat keend 't geveul mich reurde!
et waos zoe wie men einig keend.
God gief hun - dacht ich - noets te weurden
Mét werelds koed bekleend.
't Waos kauwd, de duuster nacht die daolde,
de bijs die snooi; de snie daobij
dee veel zoe dik da'ch haost verdwaolde.
't Waos middel in de hei.
Wie door e veurgeveul geropen,
doe ich weer langs et hutje kaom,
gong ich en stoot et deurken open.
Och God! wat erme kraom!
Den hond dee hoort ich zuchten, klaogen;
d'auw vrouw die zaot gedoekt en kreet
bij 't vuur woe niks es assen laogen,
mê'ch zaog et junkske neet.
| |
[pagina 48]
| |
Ze wees mich, wie men ougen 't vrogen,
et béd; dao laog et wicht, e liik.
Et waos zen auwers naogevlogen,
De weis, in 't hiemelriik.
De vrouw die leet te kop weer hangen,
den hond dee jiemerde mich touw.
Ich kós neet mie en bin gegangen;
men hart waos in de rouw.
G.D. Franquinet.
1864. ![]() |
|