Goedbloet en op een lang leven van haren echtgenoot en van den dokter. Eindelijk vraagde de notaris:
‘Frits, jongen, wanneer denkt gij naar het kantoor te komen?’
‘Morgen, oom, als gij het goedvindt.’
‘Neen, vriendje, zoo niet; eerst uitrusten en nog wat vacantie houden; want als gij eens aan het hoofd der zaken zult staan, zullen de verlofdagen schaarsch zijn.’
‘Zoodra mogelijk zult gij uw oom vervangen, lieve Frederik,’ sprak de goede tante, ‘hij heeft reeds genoeg gewerkt, om de overige zijner dagen te mogen uitrusten.’
‘Tot morgen, lieve oom en tante,’ sprak Frederik tot afscheid.
‘Wij mogen nu elkander geluk wenschen,’ zei de notaris tot den dokter, ‘ons doel is zoo goed als bereikt.’
‘En vooral u, mevrouw, mogen wij geluk wenschen,’ zeide de geneesheer, zich tot de vrouw des huizes wendend, ‘de vreugde heeft u reeds verjongd, zij zal uwe gezondheid bevorderen.’ Tot morgen.’
‘Tot morgen,’ herhaalde Frederik als een echo, en daarop deed de notaris hun uitgeleide tot aan de buitendeur.
‘Nu naar de familie Blokhout,’ zei de dokter, ‘ook daar zal men zich in ons geluk verblijden.’
‘Ik zou liever morgen gaan,’ merkte Frits op, ‘ik ben een weinig vermoeid.’
Mijnheer Lucas was verwonderd dat zijn neef niet haastiger was om de familie Blokhout, en vooral Regina met den goeden uitslag van zijn examen bekend te maken.
‘Uit hoofde onzer betrekkingen eischt de welvoeglijkheid