Die vlakte en andere gedigte
(1908)–Jan F.E. Celliers–
[pagina 25]
| |
In ballingskap.
| |
[pagina 26]
| |
En in sij oge lê die verre lig
wat berge boor,
en see'e o'er
herin'rings weg naar Suider kuste rig.
Hij 's in die sa'el, sij roer is in sij hand,
sij jonge bloed
vol durf en gloed,
sij oge o'er die onbekende land.
Die veld lê wijd, hij volg die leeuw se spoor;
sij veilig lood
dra wisse dood.
Die ool'fants ver trompetter 's in sij oor.
Die wagvuur brand, die jakhals huil van ver;
die roer slaap bij
die jagters sij,
- en bo sij hoofd die wije sterre-heir.
Die slagveld dreun, hij voer die ruiterskaar
met wijs beleid
in strawwe strijd;
Hij hoor die krijgsroep van die swart barbaar.
Hij 's in die Raad, hij lê met vaste hand,
met klem van taal
en wil als staal
die grondslag heg van d' Suider vaderland.
| |
[pagina 27]
| |
Verbij, verbij - Die sneeuwveld bo vervaal;
maar hoog omhoog
ontwaar sij oog
op blanke top 'n verre sonnestraal!
Die duister grouw op grijse berggevaart:
‘Volbrag, volbrag!
Wees welkom nag.’
- Sij sieners-oge glimlag hemelwaart.
|
|