Mag 't een ietsje meer zijn
(1983)–S. Carmiggelt–
[pagina 346]
| |
![]() | |
[pagina 347]
| |
en hoe je m' ook hebt uitgemest
door alles wat je van me nam,
ik leefde als ik bij je kwam,
bij jou alleen. Dat weet je best.
Je grokstem en je valse streken,
de stomme platheid van je spreken
en van je bed de wulpse stank,
't was niets, als ik maar weg mocht zinken
in jou om steeds weer in te drinken
jouw zoete leugen - bitt're drank.
|
|