Max en Maurits
(1922)–Wilhelm Busch–Een jongenshistorie in zeven streken
[pagina 42]
| |
![]() Maar de bakker, ook niet dom,
draait den sleutel driemaal om.
![]() Wie dus hier wat weg wil pakken,
die moet door den schoorsteen zakken.
| |
[pagina 43]
| |
![]() Rits, daar glijden onze twee
zwart als roet al naar beneê
![]() in een kist, die juist geheel
is gevuld met tarwemeel.
| |
[pagina 44]
| |
![]() Waren ze eerst zoo zwart als git,
nu zijn ze allebei spierwit.
![]() Maar wie geeft om zulke dingen? -
Ginder staan de krakelingen.
| |
[pagina 45]
| |
![]() Dat is juist iets naar hun smaak!
Doch daar klinkt een luid gekraak!
![]() En ze ploffen alle twee
in het deeg ter neer, o wee!
| |
[pagina 46]
| |
![]() Zie ze nu, door eigen schuld,
heel met koekedeeg omhuld.
![]() Juist komt daar de bakker aan.
Nauw ziet die de snoepers staan,
| |
[pagina 47]
| |
![]() of hij vormt terstond zijn plan,
en maakt er twee brooden van.
![]() Roef, daar worden ze al geschoven
in den gloeiend heeten oven.
| |
[pagina 48]
| |
![]() Roef,... daar zijn ze beiden gaar.
Heerlijk bruin gebak, voorwaar!
![]() Maar denk niet: ‘Nu is 't gedaan!’
Onkruid zal niet ras vergaan.
| |
[pagina 49]
| |
![]() Knibbel, knabbel, als twee muisjes
eten ze zich uit hun huisjes.
![]() En de bakker roept verschrikt:
‘Wel, wie heeft me dat geflikt?’
't Zesde schelmstuk is gedaan.
Maar nu komt het laatste aan.
|
|