Mosalect. Bloemlezing uit de Limburgse dialectliteratuur
(1976)–Max de Bruin, Eugène Coehorst, Paul C.H. van der Goor, Jan Notten, Lou Spronck–
[pagina 238]
| |
Broonk!
| |
[pagina 239]
| |
sjpies 'nt sjmèère. Rieste-, proeme-, öft*, en 'nne grummelkesvlaai. Dè grummelkesvlaai makt de vrouw vur h'm. Ze wit dat 'n do zoe van hilt. Ze sjmèèrt nuuj plaate mit 'n dieke zjwaarsj, likt d'r oetgerolden deeg op 'n wèrrem plaat, en sjmèèrt, en sjmèèrt! Aait en twintig vlaaie! D'r mont keump op. 't Is Zotterdegaovend. I g'n hoezer is d'r kèènke aa, mè boete wird nog gewirk! D'r sjtikker* kretst i g'n sjting, en mak lokker vur de broonkpöölkes. Dur g'n deurp hink 'nne zeuteleke reük van veersje vlaai. 't Deed 'nne miensj goöd a z'n hart. 'nne Manskeël kump aaf. Me sjnoeft d'r reük van 'n fijn sigaar! Dèè hat de pöölkes geplaant bie d'r hier Pesjtoer! Boöve-n-op g'nne bèèrg bleust eene 'nne persèèse-marsch. 't Sjalt truk tingen 't Mjallebusjke. D'r mont keump hoeger en laacht sjtillekes vur zich oet, ens e 't proöper deurpke zoe ziet ligge i g'nne sjloond*. Vaane sjokkele zich a g'n daaker.
In d'r tied gunt op Broonkmörrege de blinnen op. 't Is vreug daag huuj. D'r Jan van Pie hat al um vief oor geroffeld, en dè hat de luuj gewek. Sjtraot vur sjtraot is e nao gewes met z'n trom. En de luuj zunt klaor wakker en sjpringen op! Broonk! 't Is Broonk! D'r Hoebèèr sjteet op en lup i z'n himpsmoewe g'n döör oet. D'r doow liek äöver g'n len. 't Wird 'nne sjoenen daag. E vrieft zich i g'n han, en lup wer eën. Mam! Keender! V'r kriegen 'n sjoen Broonk, 'nne sjoenen daag. De zon brik deür, en sjpölt mit de blajjer van der noöteboom vur g'n hoes. Klokke loewe! Zunt dat dezelfde klokke van aandersj? Ze bimbammen döreen! De groëte zjoer en plechtig, de kling flot en blief do dur heër, zoe get wie e keend wat hoepelenterre en zingenterre oet g'n sjoël keump. D'r Hoebèèr sjteet zich te wörrege mit zie bensje, en probeert 't vas te kriege an zie wit äöverhimp, dat zoe sjtief is wie 'n plaank! E holt z'nne goien hoöd oet de tuut, hinkt zich d'r ‘mie-bee’* um g'n sjowwer en geet no g'n keerk. 't Juubelt in 'm! E geet tusje de aander luuj op. Zunt dat dezelfde luuj van dis weëk? E mot in z'n eege laache. E bekiekt z'n han 'ns. Zjoër wirkhan, mit sjronne*. Do kriet 'n d'r drek bekaans neët oet. Mè e hat ze bewirkt mit d'r sjtieve bursjtel en e veult zich nuuj; e ruukt de mottebulkes in z'nnen trowjas. 't Deet 'm goöd, dè reük! Dat huurt bie de Broonk! Laanksem en zjoer draage de mansluj an d'r hiemel! Zjweetdruppelkes loope hun langs g'n nak. D'r hiër Pesjtoër dè 't Allerhillgste dreugt hat de druppelkes vur g'nne kop sjtoö. Mè e gebiert neët d'r no! E hilt oos Leeven Hiër mer sjoen vur zich, dat E de luuj, z'n eenvoudige luujkes toch mer goöd ka zingene. Va wiet tusje de luuj ziet men 'm al aakomme, d'r hiemel. Wierook geet op, en trikt eweg dur de beum langs g'nne weëg. 't Aod Mieke, dat de persèèse neët mie ki mit make, is tot an d'r Hoebèèr z'n hoes komme, en zit do noe op z'n kneeje i g'nne sjtub. Ze hat de keender van Nelke bie zich. Ze deet ze op hun kneejkes zitte, en 't klingste sjteet vur hör, tinge hör aan. Mit hör maager vèèletige han pakt ze de kling keenderhennekes, en vowt ze sjoen bie-ee! ‘En bèèje! bèèje keenderkes!’ De harmeniej kump langs; wat sjpeüle ze sjoen! Do komme de bruudsjes, allemaol in 't wit, mit blomme en mej! Ze maoge gerus kort bie Slivvenhiër goö. Ze zunt goöd en braaf. De koerjonge bruuje mit de wierooksvaater, en d'r wierook keump langs hun deür, en e keump tich i g'n naas. 't Aod Mieke veult Slivvenhiër noë kort bie zich. Vaaster duujt 't de hennekes van 't klingt. Noe is E bie hör! ‘Geloofd zij Jezus Christus!’ Ze veult d'r zenge zeut zeenke in hör ziël. Wat is ze gelökkig! 'n Dieke traon peersjt zich oet 'n oogshukske. Ze beugt hörre kop, mit de witte höörkes, en lit zich sjtriële va Slivvenhiër. Da heeft ze hör aod höjt wèr Laanksem op. Aöveraal zitte luuj op hun kneeje. De Ierewach met dieke flambowwe geet vur hör deur, en da... mansluj, en nog 'ns mansluj!
't Sjnoönes, es de zon wit i g'n sjtraot liek, rammele binne de tèèldere, en oet g'n oöpe veenstere sjalt d'r blieje laach va keender, en d'r drukke kaal van groëte luuj, diej mèr neet oetgekalt komme äöver diej sjoen, sjoen Broonk!
Leo Wouters |
|