Gedichten
(1861)–Pieter Joost de Borchgrave–
[pagina 18]
| |
Aen den heer Lucas Charité
| |
[pagina 19]
| |
Triomph! ik zing uw' tof, zooveel myn zang-aer slikt,
En span weer op myn' luyt haer langberoeste snaeren,
Om U, o waerde vriend, rondborstig toe te vaeren
Die, - 't zy dat ge in uw' hand de martelzweepen zwaeyd,
Of 't schichtig radertuyg door kop en lenden draeyd,
Of door 't regtvaerdig vuer PerillusGa naar voetnoot(1) stier doet gloeyen,
Of 'tGodvergetend volk in staele kluysters boeyen;
- 't Zy dat ge op Mavors veld een' schorren oorlogs trant
In uw gedichten volgd, en Hector doet op 't strand
Van 't magtig Ilium door vorst Achilles sneeven;
- 't Zy dat gy op een kiel of stroomdoorklievend steeven
Een vaderlievend' held spoort tot in Latium,
Of, dat ge in Romlus vest, doet Numas heyligdom
In Vestas tempelkoor door kuyssche maegden waeken,
Of aen PetrarchasGa naar voetnoot(2) graf doet zerk en metsling kraeken
Door 't bigglend pekelnat van zyne Laüra;
- 't Zy dat ge een herderslied ter eer van Sylvia
Op een' gesneden halm door Melibé laet speelen,
Of dat m'u tederlyk een huwelykszang hoort kweelen
Voor een door Myrtegroen aeneengestrengeld paer: -
- U toont als letterheld, - en gloort als harpenaer!
Uw' hand, uw snegen geest kan gulde snaeren roeren,
Uw zetel is gevest op marjolyne vloeren,
Ja dichter! uw vernuft, doet ons in kunstgloed staen,
En leyd ons langs een spoor bestrooyd met roozeblaên.
| |
[pagina 20]
| |
..................
.................
Dat de onvermoeyb're Faem op hagelwitte wieken
Die na het bergkristael en maegdenvoedzel rieken,
Uw naem voere op den top van glans, van eerlykheyd,
Geborstweerd voor 't geblaf van snood' en laegen nyd... -
O dichter! dichters roem, o eer der puykpoëten
Wiens geest nooyt is volëerd, wiens gloor niet is volmeten,
Ontbrand staeg meer en meer in Pindus lettergloed,
Op dat het Zangrig koor, door letterkunst gevoed,
Op 't Neerduyts Helicon gestaeg mag zegevieren
Beschaduwd er bekroond van krakende eerlauwrieren!...
1784. |
|