Faems weer-galm
(1670)–Cornelis de Bie–
[pagina 60]
| |
Tweede hooft-stuckSielen-troost.
| |
[pagina 61]
| |
Gelijck den boom t'gebreck der wortelen moet lyden
Soo lydt den mensch veel stryden
In al syn leden, die in groote cranckheyt syn
Wanneer het hooft lydt pyn,
Soo quamen wy in druck door onsen eersten vader,
Den eenighen verrader
Van de onnooselheyt, nu is ons leven niet
Als lyden en verdriet,
In s'werelts tranen dal, waer-in naer staet der sonden
Ga naar voetnootaOns lyden wordt gevonden,
Siet Adam, die om sijne ongehoorsaemheytGa naar margenoot+
Soo grooten straffen lydt,
En Eva, om t'bedroch moet t'Paradys verlaten
Ga naar voetnootbEn doet haer van Godt haten,
Siet Cain om de moordt van Abel werd' verjaeght Ga naar margenoot+
Ga naar voetnootcEn grouwelijck geplaeght,
Noë om sijn dronckenschap, Esau om 't gulsich leven Ga naar margenoot+
Ga naar voetnootdWerdt veel verdriet gegeven,
Pharo verdronck in Zee, om sijne tiranny, Ga naar margenoot+
Ga naar margenoot):(En om de hooverdy Ga naar margenoot*
Werdt Saul oock gestraft, heel Israel bestreden
Om hun onlydsaemheden,
David om d'overspel met sijne BarsabeGa naar margenoot+
Oock groote straffen led'
Sulcx dat de werelt was van het begin der tyden
Vol tegenspoet en lyden
O mensch, het gaet alsoo, t'is seker en gewis
Dat t'lyden salich is,
| |
[pagina 62]
| |
Dat t'lyden naer-maels baert veel eyndeloose vreughden
En weckt de ziel tot deughden,
Godt proeft u om te sien oft ghy hem oock bemint
En naer de reden dient.
Wy staen als eenen clomp van pot-aert in sijn handen
Om tot ons eer oft schande
Daer van te maecken dat aen hem believen sal
Want hy alleen is 't al,
Wy sijn maer stof en aerdt, sal d'aerd' hem teghen-spreken?
Een aerdt vol quaey gebreken?
Een aerdt vol ydelheyt, daer m'anders niet in vindt
Als schyn van roock en windt.
Gedurich stappen wy als trooste-loos naer d'ende
Van Sorghen en allende
Van last en barens wee, druck, sucht en neder-laegh
Een al-gemeyne plaegh,
Daer't leven soo voor schroomt dat t'seyl-vlugh soeckt t'ontvaeren
Syn droef en traeghe jaeren,
En snackt naer d'ouderdom vol af-ghemertelt bloet
Die vlucht den frissen moet,
Wy voelen niet als pyn, dat onse oogen claeghen
Die wy moeten verdraghen
En lyden hoe het gaet, willich oft teghen danck
Dit lyden is bedwanck,
Een lyden dat ons hier in d'arme dal der traenen
Gedurich compt vermaenen,
Tot deught, om door de deught hier in des werelts pyn
Eens naermaels bly te syn.
Het eerste lyden 't geen' ons daeglijcx comt te voren
En is ons in-geboren,
Is sieckte, pyn en smert, dorst, honger, druck en rou,
Armoede, hitte, kou,
| |
[pagina 63]
| |
Vol cruycen van allend', daer by het tweede lyden
Dat wy wel connen myden
En willens nemen aen, is't geen' in deught bestaet
Die alle boosheyt haet,
Als wercken van berou der sonden, bidden, waecken
Syn eygen selven laecken,
En leven alsoo strengh als 't lichaem lyden can
Daer comt den Hemel van.
Het derde lyden wordt ons aen-gedaen van menschen
Die ons geen deught en wenschen,
Sulcx dat ons lyden comt van Duyvel, Mensch, en Godt,
En sullen lyden, tot
Dat alles stil sal staen. Van Godt lyden wy plaegen
In ons droeve daegen,
En van den Duyvel veel becoringh door het vlees
Vervaerlijckheyt en vrees,
En vanden mensch veel nydt, vervolgingh, schand en schade
Die selden thoont genaede,
Maer wilt gy cloeckelijck dit lyden weder-staen
Moet Godt te raede gaen,
Weet dat wy al-te-mael aen Godt den Heer zyn schuldig
Dus lydt sijn straf verduldig,
En vromelijck bestrydt des duyvels valschen grondt
Door of-standt van de sondt.
Loont 's menschen quaet met goet, en neemt daer op noyt wraeck
Soo lydt ghy met vermaeck.
|
|