Faems weer-galm
(1670)–Cornelis de Bie–Wel-daet vereyscht danckbaerheyt.
Ga naar margenoot+PRomoteus, die t'hemels vier
Gestolen had', om naer plaisier
Syn beld' med' te besielen, wert
Van Godt gestraft met pyn en smert
Om sijn on-danckbaerheyt alleen
Viel in veel suchten en geween
Gedurich op een nieuw verschrickt
Als hem de lever werdt gepickt.
Soo straft den Heer d'ondancbaerheyt
Wee hem die daer van wordt verleyt
| |
[pagina 31]
| |
Want sy des wereldts grouwel is,
Een schaey van helsche duysternis
En 't grootste teecken van on-deught,
Die sich in sulcken quaet verheught,
Wordt schender van Godts eer en lof,
Die hy veel minder acht als stof,
Ter wylen dat hy noyt en denckt
Wie hem op d'aerd' den zegen schenckt,
Dus booser mensch noyt wordt gebaert
Als die on-danckbaer is van aert,
En aen de ziel meer schade doet
Als een on-danckbaer quaet gemoet,
't Is als een blinden bedelaer
Die cryght, en niet en weet van waer.
Siet hoe dat Thimon van Atheen
Heeft de on-danckbaerheyt vertreen
Begeckt, bespot, verfoeyt, veracht,
Vervloeckt 't heel menschelijck geslacht
Jae gingh naer d'eensaem plaetsen vlien,
Om geene menschen meer te sien,
Want soo lanck hy hen had' gedient
Met open taefel was hy vriendt,
Maer soo de mildtheyt was verswackt
Dan heeft-men Thimon uyt-gekackt
Dan is-men hem voor-by gegaen
En men trock Thimon niet meer aen,
D'on-danckbaerheyt is al te straf,
Want wie haer kent die walghter af,
Vermomde Mascaraden zyn
D'on-danckbaer menschen, die in schyn
Van goede vrienden met u gaen
En die u achter rugh ver-raen,
| |
[pagina 32]
| |
Het Heydens volck dat schroomter van
En achten geen on-danckbaer man,
Want niemant soo sijn ziel besmet
Als die daer door den Heer verget
D'on-danckbaerheyt dat is een quaet
Dat alle quaet te boven gaet.
Het wel-daet niemant en verdint
Die geene danckbaerheyt en mint.
Als 't water werdt in wyn verkeer
Is ons de danckbaerheyt geleert,
Van Godt, die op de bruyloft was
Van Galileen, siet hoe ras
Dat hy van t'water maeckte wyn
Om vrinden vrolijck te doen sijn.
Daer thoont den Heer seer mildelijck
Aen t'Galileesche houwelijck,
Voor weldaet alle danckbaerheyt
Wat dint daer van noch meer gheseyt
Den mensch die t'weldaet niet en loont
Dat hy een beest is, selver thoont,
Jae arger, want geen beest soo stout
En woonter in het eensaem wout,
Oft thoont voor weldaet danckbaerheyt.
Als blyckt by veel ervarentheyt
Den mensch veel minder is als mensch
Die weldaet cryght naer synen wensch,
En blyft on-danckbaer, foy het gaet
Met hun als dronckaerts die t'pravaet,
Meer minnen voor hun vuylicheyt
Als weldaet door on-danckbaerheyt
En maecken water vanden wyn
Soo, oock d'on-danckbaer menschen sijn.
|
|