De Vlaamsche Kunstbode. Jaargang 16
(1886)– [tijdschrift] Vlaamsche Kunstbode, De–
[pagina 304]
| |
PoëzieI.
| |
[pagina 305]
| |
2.
| |
[pagina 306]
| |
II.
| |
[pagina 307]
| |
Bliksem, donderslag en winden
Scheuren 't werk, dat zwoegt en zucht;
't Water wil de rots verslinden
Voor zijn woelge kracht beducht;
En de golven, in haar vlucht,
Slingren, met verward gerucht
't Razend schuim in de open lucht!
Eindlijk stort een dichte regen
Uit de zwangre wolken neêr,
Als getraan, vol hoop en zegen,
Na verplettrend boezemzeer.
't Wolkfloers baant zich andre wegen,
En de blijde regenboog
Lacht het schepslendom in 't oog!
Heel natuur voelt zich herleven;
Ja, zij trekt haar feestkleed aan:
't Vooglenchoor zingt uit de dreven
't Licht weêr toe aan 's hemels baan.
Gustaaf Rens.
Leuven, Juni 1886. | |
III.
| |
[pagina 308]
| |
Waar de koude het vurigste bloed
In de wangen verstolt;
Waar de lawien in euvele woed'
Van de alpen rolt;
Waar het reuzige woud
Mijne dwarreling vreest,
Waar 't afschuwlijke duister zich houdt,
Daar ben ik geweest! Daar ben ik geweest!
De dichter.
Wind van den winternacht!
De wind.
Waar de storm in zijnen toren
D'Oceaan in gramschap zet,
Waar het vaartuig, reeds verloren,
Wordt genadeloos verplet!
Waar de baren brieschend dansen,
Waarde bliksems buldrend glansen,
Waar de zeeman angstig smeekt,
En de handen wringend steekt
Naar den reddeloozen hemel,
Daar woel ik, met woest gewemel,
Onweêrwolken,
Waterkolken,
Ondereen!
Jamm'rend dringt het naar geween
Van de manschap door mij heên....
En bedolven
In de golven
Van het grondelooze graf,
Scheuren zeilen, barsten kielen,
Krakend vallen masten af!...
............
Kon ik alles dan vernielen!
...........,
De dichter.
Wind van den winternacht!
De wind.
Boven 't water stijgen zielen....
De dichter.
Wind van den winternacht!
| |
[pagina 309]
| |
De wind.
Een' droeve klacht, gelijk aan 't doodsche klokgebrom,
Verkondig ik zoo bang.
Op aarde wachtte 't blijde wellekom
Het vaartuig, al zoo lang.
Maar nimmer keert het weêr!...
Ach! 'k zing 'nen requiëm! - een wild gezang,
En val verlegen voor uw huisjen neer!...
Eliza Mather.
| |
IV.
| |
[pagina 310]
| |
Onze dichters vertaald.
| |
[pagina 311]
| |
Morgenhymne
Wie frisch bist du, o Maienluft!...
Winde sie wehen lüstern....
Das Vöglein zum Fluge die Schwingen hebt,
Die Wasser murmeln, das Schilf erbebt!
Und die Bäume?... Die Bäume flüstern!
Ihr Antlitz bieten stolz sie dar,
In Wipfeln wird's schon licht und klar,
Der knorrige Stamm
Im Nebel halb verborgen;
Und ringsumher der Frühe Schweigen,
Erwartung bebt in Busch und Zweigen,
Wenn erster Röthe Strahlenflamm
Die Grüsse schickt bei'm raschen Steigen.
Geh' sachte, Wandrer.... steh' hier still,
Gott Morgenfeier halten will,
Dein Schritt nicht Halm noch Blatt versehre!
Schau um dich.... Bete, Menschenkind!
Die Hügel glühn wie Weihaltäre,
Orange und blau: der Morgendienst beginnt.
Still! Alles.... Still.... - Thau, tröpfle nieder
Von Rank und Blatt;
Grün Gerstenfeld, wog' fröhlich wieder;
Steig', Lerch', aus Kornfelds Lagerstatt,
Schlag deine Triller frei von Sorgen!
Und sieh, die Birken trinken sich im Frühtau satt -
Und staunend lächeln in den neuen Morgen.
Uit ‘Lentesotternijen’ van Pol de Mont.
Uebersetzt von Heinrich Flemmich.
| |
[pagina 312]
| |
Tournant vers l'est sa face brune
Dont l'Afrique a bronzé les traits,
Il voit, au large clair de lune,
Le Caire et ses blancs minarets.
Aux pieds des hautes pyramides
Il voit le grand Sphynx de granit,
Qui tient sur les sables numides
Ses yeux fixés pleins d'infini.
Il semble, en sa pose immobile,
Se taire pour l'éternité,
Quand soudain sa voix de sibylle
Retentit dans l'immensité.
Le monstre énorme, ouvrant sa bouche,
S'écrie avec un sombre émoi
De Pythonisse à l'air farouche:
- ‘Morts et vivants, écoutez moi!
‘Qui de vous connait le mystère?
A travers le port agité,
Où trouverez-vous sur la terre
La paix et la félicité?’
Et l'ombre en sa morne attitude
Luisant d'innombrables flambeaux,
Pyramides et solitude,
Tout se tait comme les tombeaux.
La mer gémit sur ses rivages,
L'Arabe se met à prier,
En songeant à ces nuits sauvages
Qu'emplit le Simoun meurtrier.
Mais au fond de la masse altière
Où, bravant les rayons du jour,
Khéops à la nature entière
Déroba son obscur séjour,
Reposant leur front de momie
Dans les sarcophages étroits
Gisent en paix, foule endormie
Les grands Pharaons d'autrefois.
Ch. Beltjens.
D'après Pol de Mont. 6 Déc., 1885. |