De Tweede Ronde. Jaargang 12
(1991)– [tijdschrift] Tweede Ronde, De–
[pagina 72]
| |||||||||||||||
De schim van Barkóv
| |||||||||||||||
1't Was winter eens, dat 's avonds laat
't bordeel achter de Wallen
ontving: een klerk van de Senaat,
een dichter met drie ballen,
een bink uit Moskou, reuze vlot,
een leek geworden pope,
een sjofel koopman, en tot slot
twee jantjes, straal bezopen.
Elk dronk een glas gevuld met wijn
en zocht zich een temeier,
en daar begon het neukfestijn
het hete balgebeier.
| |||||||||||||||
[pagina 73]
| |||||||||||||||
2.Кто всех задорнее ебет?
Чей хуй средь битвы рьяной
Пизду кудрявую дерет,
Горя как столб багряный
О землемер и пизд и жоп,
Блядун трудолюбивый,
Хвала тебе, расстрига поп,
Приапа жрец ретивый.
В четвертый раз ты плешь впустил
И снова щель раздвинул,
В четвертый принял, вколотил
И хуй повисший вынул!
| |||||||||||||||
2Wie naait het ijverigste daar?
Wiens pik gloeit in die wedstrijd
het felst, een purperen pilaar,
die kut na kut uiteen rijt?
O gij, die kut en poepgat meet,
O, ijverige neuk-aap,
Geloofd zijt gij, die afstand deed
van God, o poop' van Priaap!
Ten vierden maal weet gij uw stam
weer in haar gleuf te krijgen,
en weer ligt zij, na Uw geram,
amechtig na te hijgen.
| |||||||||||||||
3.Повис! Вотще своей рукой
Ему милашка дрочит
И плешь сжимает пятерней
И волосы клокочет,
Вотще! Под бешеным попом
Лежит она, тоскует,
И ездит по брюху верхом
И в ус его целует.
Вотще! Елдак лишился сил:
Как воин в тяжкой брани,
Он пал, главу свою склонил
И плачет в нежной длани.
| |||||||||||||||
3Plots hangt-ie slap! Wel, wat is dat!
Ze tracht hem af te rukken;
kroelt in zijn haar, knijpt in zijn lat,
maar 't opstaan wil niet lukken.
Vergeefs ligt briesend nu de poop'
op 't smachtend vrouwspersoontje;
en of zij nu dwars op hem kroop
of kust hem op zijn koontje,
vergeefs! Weg is des snikkels kracht,
het trotse schip moest stranden;
hij buigt zijn kop, zijn tranenklacht
bevloeit haar teed're handen.
| |||||||||||||||
4.Как иногда поэт Хвостов,
Обиженный природой,
Во тьме полунощных часов
Корпит над хладной одой;
Под ним несчастное дитя;
И вкривь, и вкось, и прямо
Он слово звучное, кряхтя,
Ломает в стих упрямый, -
Так блядь трудилась над попом,
Но не было успеха,
Не становился хуй столбом
Как будто бы для смеха.
| |||||||||||||||
4Gelijk Chvostóv1), door de natuur
misdeeld, wel zit te zwoegen;
zijn odes smeedt in 't nachtlijk uur,
krampachtig tracht te voegen;
zijn geesteskind met veel misbaar
dan puffend tracht te stikken,
het schots en scheef en door elkaar
in rijmen poogt te wrikken;
zo deed ook 't hoertje; trok en zoog -
niets mocht het echter baten.
Niets kreeg die pik nog meer omhoog,
tot spot van al de maten.
| |||||||||||||||
[pagina 74]
| |||||||||||||||
5.Зарделись щеки, бледный лоб
Стыдом воспламенился;
Готов с постели прянуть поп,
Но вдруг остановился.
Он видит - в ветхом сюртуке
С спущенными штанами,
С хуиной толстою в руке,
С отвисшими мудами
Явилась тень - идет к нему
Дрожащими стопами,
Сияя сквозь ночную тьму
Огнистыми очами.
| |||||||||||||||
5Hij bloost van schaamte, 't bleek gelaat
is vuurrood aangelopen.
Reeds wil hij vluchten, maar te laat:
hij spert zijn ogen open:
de broek omlaag, in trotse stand,
de frak oud en verschoten,
de fiere snikkel in de hand,
met bungelende kloten,
verschijnt een geest - komt op hem af,
komt dreunend aangetogen,
en schijnend in de donk're nacht
met vlammen in de ogen.
| |||||||||||||||
6.‘Что делалось с детиной тут?’
Вещало привиденье.
- ‘Лишился пылкости я муд,
Елдак в изнеможеньи,
Лихой предатель изменил,
Не хочет хуй яриться’.
- ‘Почто ж, ебена мать, забыл
Ты мне в беде молиться?’
‘Но кто ты?’ - вскликнул Ебаков,
Вздрогнув от удивленья.
‘Твой друг, твой гений, я - Барков!’
Сказало привиденье.
| |||||||||||||||
6‘Wat is dat hier voor narigheid?’
zo heeft het spook gesproken.
- ‘Mijn kloten zijn hun hartstocht kwijt,
mijn snikkel is gebroken.
De Kwade heeft mij in zijn macht,
mijn pik hangt naar beneden.’
- Waarom, schlemiel, heb jij vannacht
dan niet tot mij gebeden?’
‘Wie ben je dan?’ roept Kutstra dof,
en staat van schrik te beven,
‘Jouw genius, jouw vriend: Barkov!’
zo sprak de geest bedreven.
| |||||||||||||||
7.И страхом пораженный поп
Не мог сказать ни слова;
Свалился на пол словно сноп
К портицам он Баркова.
‘- Восстань, любезный Ебаков,
Восстань, повелеваю,
Всю ярость праведных хуев
Тебе я возвращаю.
Поди еби милашку вновь!’
О чудо! Хуй ядреный
Встает, краснеет плешь как кровь,
Торчит как кол вонзенный.
| |||||||||||||||
7Verlamd en stom de pope stond;
vergat van schrik te groeten.
Zeeg als een zoutzak op de grond
vlak voor Barkov zijn voeten.
‘Verrijs, Van Kuttenstein, mijn vriend,
verrijs, zeg ik, verdikke!
Ik schenk weer kracht, voor wie 't verdient,
aan alle dorre pikken.
Ga! Neuk dat lieve kind eens goed.’
En Kuthuis krijgt een stramme!
Zijn tamp zwelt op, kleurt rood als bloed,
Om zó erin te rammen.
| |||||||||||||||
[pagina 75]
| |||||||||||||||
8.‘Ты видишь, - продолжал Барков,
Я вмиг тебя избавил.
Но слушай: изо всех певцов
Никто меня не славил.
Никто! Так мать же ик в пизду,
Хвалы их мне не нужны,
Лишь от тебя услуги жду -
Пиши в часы досужны!
Зозьми задорный мой гудок,
Играй как ни попало!
Зот звонки струны, зот смычок,
Ума з тебе не мало.
| |||||||||||||||
8Barkov ging voort: ‘Voilá! Hoe snel
Verrees je uit de doden!
Maar hoor: van heel het dichtersstel
zong geen mij ooit een ode.
Ach wat! Ze kunnen in mijn reet,
Wat maal ik om gezwijmel!
'k Benoem jou tot mijn hof-poëet,
tot prins van 't geil gerijmel.
Doe jij het als je tijd hebt, hier:
mijn strijkstok en mijn snaren.
Speel maar wat luchtig, licht vertier,
Je bent genoeg ervaren.
| |||||||||||||||
9.Не пой лишь так, как пел Бобров,
Ни Шаликова тоном.
Шихматов, Палицын, Хвостов
Прокляты Аполлоном.
И что за нужда подражать
Бессмысленным поэтам?
Последуй ты, ебена мать,
Моим благим советам,
И будешь из певцов певец,
Клянусь я в том елдою -
Ни черт, ни девка, ни чернец
Не вздремлют над тобою.’
| |||||||||||||||
9Alleen: zing niet zoals Bobróv2),
mijn Sjálikovs3) poëem-toon.
Sjichmátov4), Pálitsyn5), Chvostóv,
Vervloeke hen Apolloon!
Weg met het tandeloos geblèr
van al die idioten!
Ik heb een beter plan, mon cher:
ik zweer je, bij mijn kloten,
jij wordt Homerus' evenknie,
en, volg je mijn bevelen -:
geen duivel, wijf, of monnik, die
met jou zich zal vervelen.’
| |||||||||||||||
10.‘Барков! доволен будешь мной!’
Провозгласил детина,
И вмиг изчез призрак ночной,
И мягкая перина
Под милой жопой красоты
Не раз попом измялась,
И блядь во блеске наготы
Насилу с ним рассталась.
И вот яснеет свет дневной,
И, будто плешь Баркова,
Явилось солнце за горой
Средь неба голубого.
| |||||||||||||||
10‘Je kunt van mij op aan, Barkov!’
sprak Kutma onomwonden.
Het spook was niet verdwenen of
de poop' dook in de sponde.
In voorkant en in achterkant
steekt hij zijn trotse degen;
zijn lichtekooitje watertandt
en laat zich duchtig vegen.
En zie: daar snelt Aurora toe,
de zon verschijnt ter kimme,
en vuurrood, als Barkov zijn roe,
begint hij fier te klimmen.
| |||||||||||||||
[pagina 76]
| |||||||||||||||
11.И стал поэтом Ебаков;
Ебет да припевает,
Гласит везде: "Велик Барков!"
Попа сам Феб венчает.
Пером владеет как елдой,
Певцов он всех славнее.
В трактирах, кабаках герой,
На бирже всех сильнее.
И стал водить из края в край
С гудком, смычком, мудами.
И на Руси воззвал он рай
Бумагой и пиздами.
| |||||||||||||||
11Zo werd Van Kutstein dan poëet
van boven én beneden.
‘Groot is Barkov!’ zo luidt zijn kreet,
ook Phoebus is tevreden.
Beheerst zijn pen als zijn geslacht,
is baas in de bordelen,
ook in de kroegen zeer geacht,
oogst lof uit alle kelen;
trekt zegevierend door het land,
met lier, schalmei en kloten,
zo heeft hij dan met gulle hand
heel Rusland volgespoten.
| |||||||||||||||
12.И там, где вывеской елдак
На низкой, ветхой кровле,
И там, где только спит монах,
И в скопище торговли,
Везде затейливый пиит
Поет свои куплеты,
И всякий Божий день твердит
Баркова он советы.
И бабы и куиный пол
Дрожа ему внимали,
И даже перед ним подол
Девчонки поднимали.
| |||||||||||||||
12In hoerenkast en peeshok, daar
zingt Kutkens zijn kwatrijnen;
in kloostercel, of waar ook maar,
op markten en op pleinen,
ja, overal klinkt zijn refrein.
Van Kutmans maakt furore;
laat heel de lieve dag door zijn
Barkov-gezangen horen.
Hij raakt bemind bij iedereen,
met zwans dan wel met schede.
En zelfs de meisjes doen meteen
hun broekjes naar beneden.
| |||||||||||||||
13.И стал расстрига-богатырь
Как в масле сыр кататься.
Однажды в женский монастырь,
Как начало смеркаться,
Приходит тайно Ебаков
И звонкими струнами
Воспел победу елдаков
Над юными пиздами.
У старца нежный секелек
Зардел и зашатался,
Как вдруг ворота на замок,
И пленным поп остался.
| |||||||||||||||
13Eens op een dag kwam onze held
in 't klooster bij de nonnen
(hij heeft het later zelf verteld,
of deels misschien verzonnen);
Die waren in voor elk plezier
en heus geen kuise trutjes:
Van overwinning zong zijn lier
op jongedameskutjes.
Ook d'oude non voelt in haar scheur
een hitserig verlangen...
Maar dan slaat plotseling de deur
in 't slot. De poop' gevangen!
| |||||||||||||||
[pagina 77]
| |||||||||||||||
14.Вот в келью девы повели
Поэта Ебакова.
Кровать там мягкая в пыли
Является дубова.
И поп в постелю нагишом
Ложится поневоле.
И вот игуменья с попом
В обширном ебли поле.
Отвисли титьки до пупа,
А щель идет вдоль брюха,
Тиран для бедного попа
Проклятая старуха.
| |||||||||||||||
14Van Kut wordt in een cel gedouwd
(nee, niet de nor, - van 't klooster).
Daar staat een bed van eikehout,
er hangt een Playboy-poster.
De pope moet zich, graag of niet,
naakt in dat bed begeven,
en moeder-overste gebiedt
hem haar een beurt te geven.
Haar wemmen hangen tot de vloer,
haar scheur loopt tot haar navel.
De poop' vervloekt haar: ‘Geile hoer!’
En wenst haar pek en zwavel.
| |||||||||||||||
15.Честную матерь откатал
Пришлец благочестивый,
И в думе страждущей сказал
Он с робостью стыдливой:
‘Какую плату восприму?’
- ‘А вот, мой сын, какую:
Послушай, <...> твоему
Не будет силы хую!
Тогда ты будешь каплуном,
И мы прелюбодея
Закинем в нужник эечерком
Как жертву Асмодея.’
| |||||||||||||||
15De eed'le vreemd'ling deed zijn plicht,
en moeder is tevreden.
Dan sprak hij met een sip gezocht,
zijn broek nog naar beneden:
‘Wat had U straks gedacht qua loon?’
Het krengig oudje dixit:
‘Heel simpel: als er straks, mijn zoon,
geen fut meer in je pik zit,
dan snijd ik rustig alletwee
je ballen uit je scrotum,
en spoel ze 's nachts door de we
als Asmodeüs-votum6).’
| |||||||||||||||
16.О ужас! бедный мой певец,
Что станется с тобою?
Уж близок дней твоих конец,
Уж ножик над елдою!
Напрасно еть усердно мнишь
Девицу престарелу,
Ты блядь усердьем не смягчишь
Под хуем поседелу.
Кляни заебины отца
И матерну прореху.
Восплачьте, нежные сердца,
Здесь дело не до смөху!
| |||||||||||||||
16O schrik! Mijn arme zanger-held,
o wee! Het doek gaat vallen!
Pas op! je dagen zijn geteld,
het mes staat op je ballen!
Denk jij dan werk'lijk metterdaad
dat ouwe kreng te paaien?
Jouw jongeheer is nooit in staat
haar steeds maar weer te naaien.
Hoezeer je ook Barkov vereert,
ze wast je straks de oren.
O lezer, ween! dit gaat verkeerd;
Van Kuthuis is verloren!
| |||||||||||||||
[pagina 78]
| |||||||||||||||
17.Проходит день, за ним другой,
Неделя протекает,
А поп в обители святой
Под стражей пребывает.
О вид, угодный небесам!
Игуменью честную
Ебет по целым он часам
В пиэду ее кривую,
Ебет... но пламенный елдак
Слабеет боле, боле,
Он вянет как весенний злак,
Скошенный в чистом поле.
| |||||||||||||||
17De dagen gaan gestaag voorbij,
Een week is al vervloden.
De poop' zit vast in de abdij,
en weggaan is verboden.
O, welk een hemels tafereel:
Wijdbeens de kloostervrouwe,
en op haar ligt de minnestreel
hem in haar doos te douwen.
Hij pompt en sopt, maar, als voorspeld
zijn ding raakt moe van 't naaien; -
verlept, als bloemen op het veld,
des zomers na het maaien.
| |||||||||||||||
18.Увы, настал ужасный день.
Уж утро пробудилось,
И солнце в сумрачную тень
Лучами водрузилось.
Но хуй детины не встает;
Несчастный устрашился,
Вотще муде свои трясет,
Напрасно лишь трудился:
Надулся хуй, растет, растет,
Вздымается лениво...
Он снова пал и не встает,
Смутился горделиво.
| |||||||||||||||
18De langgevreesde dag breekt aan,
de morgen gaat beginnen;
daar dringt de zon zijn stralenbaan
het ochtendduister binnen.
De snikkel echter wil niet staan,
de poop' schrikt zich een hoedje.
Hij rukt vergeefs, en plukt wat aan
zijn miezerige roetje.
Maar wacht... ja, even zwelt de lul,
hij klimt en groeit weer dapper...
maar slinkt weer... Eerst zo'n flinke knul,
en nu zo'n oelewapper!
| |||||||||||||||
19.Ах, вот скрипя шатнулась дверь,
Игуменья подходит,
Гласит: ‘Еще пизду измерь.’
И взорами поводит,
И в руки хуй, но он лежит,
Лежит и не ярится,
Она щекочет, но он спит,
Дыбом не становится...
‘Добро,’ - игуменья рекла
И вмиг из глаз сокрылась.
Душа в детине замерла,
И кровь остановилась.
| |||||||||||||||
19Ach, knarsend opent zich de deur.
Daar komt de kloostervrouwe
en spreekt: ‘Kom nog eens in m'n scheur.
Vooruit, de kut op, ouwe!’
Ze pakt zijn tamp, maar die ligt neer.
Niet thuis! Niks te beleven!
Zij kietelen: vergeefs! Meneer
heeft alles al gegeven.
‘Oh, juist ja,’ sprak de goede vrouw -
meteen is ze verdwenen.
Mijn held bevangt een klamme kou.
Zijn hart zakt in zijn tenen.
| |||||||||||||||
[pagina 79]
| |||||||||||||||
20.Расстригу мучила печаль,
И сердце сильно бнлось,
Но время быстро мчалось вдаль,
И темно становилось.
Уж ночь с ебливою луной
На небо наступала,
Уж блядь в постеле пуховой
С монахом засыпала,
Купец уж лавку запирал,
Поэты лишь не спали,
И, зодкою налив бокал,
Заллады сочиняли.
| |||||||||||||||
20Daar zit hij, bij de pakken neer,
het hart bonst in de slapen.
Maar 't wordt al laat - hij trilt niet meer,
begint zelfs wat te gapen.
Reeds toont aan 't nachtlijk zwerk de maan
zijn geile ronde kanis.
De monnik steekt reeds een banaan
of druipkaars in zijn anus.
De koopman sluit zijn nering af.
Nu wordt de dichter wakker,
grijpt naar de pen, en de karaf
met wodka, arme stakker.
| |||||||||||||||
21.И в келье тишина была.
Вдруг стены пошатнулись,
Упали святцы со стола,
Листы перевернулись
И ветер хладный пробежал
Во тьме угрюмой ночи.
Баркова призрак вдруг предстал
Священнику пред очи:
В зеленом ветхом сюртуке,
С спущенными штанами,
С хуиной толстою в руке,
С отвисшими мудами.
| |||||||||||||||
21In 't klooster hoort men reeds geen klank...
Plots oop'nen zich de muren;
De vitae dond'ren van de plank,
bij ons en bij de buren.
Een kille wind waait door de cel
(van 't klooster). Daar! in 't duister:
een schim! Barkov, zó uit de hel7),
verschijnt in volle luister:
de broek omlaag, in trotse stand,
de frak groen en verschoten,
de fiere snikkel in de hand,
met bungelende kloten.
| |||||||||||||||
22.- ‘Скажи, что дьявол повелел?’
- ‘Надейся, не страшися.’
- ‘Увы, что мне дано в удел?
Что делать мне?’ - ‘Драчиться!’
И грешный стал муде трясти.
Тряс, тряс, и вдруг проворно
Стал хуй все вверх и вверх расти,
Торчит елдак задорно.
И жарко плешь огнем горит,
Муде клубятся сжаты,
В могучих жилах кровь кипит,
И пышет керч мохнатый.
| |||||||||||||||
22‘Beveel mij!’ spreekt bedeesd de poop'.
- ‘Ik laat je niet verrekken!’
‘O spreek! Hoe luidt mijn horoscoop?
Hoe vind ik redding?’ - ‘Trekken!’
Vertwijfeld rukt hij aan zijn ding,
en na een tijdje knoeien
kwam 't tóch weer overeind, en ving
gehoorzaam aan met groeien.
De eikel glanst met rosse gloed,
het scrotum trekt zich samen;
en tot de rand gevuld met bloed
zijn alle zwellichamen.
| |||||||||||||||
[pagina 80]
| |||||||||||||||
23.Вдруг начал щелкать ключ в замке,
Дверь громко отворилась,
И с острым ножиком в руке
Игуменья явилась.
Являют гнев черты лица,
Пылает взор собачий.
Но вдруг на грозного певца
И хуй попа стоячий
Она взглянула, пала в прах,
Со страху обосралась,
Трепещет бедная в слезах
И с дубом тут рассталась.
| |||||||||||||||
23Daar knarst het slot, een naar geluid,
en weer verschijnt de moeder.
Een vlijmscherp mes priemt zij vooruit;
ze houdt dus woord, het loeder!
De pope klaagt: ‘Och! Ach!’ en: ‘Wee!’
Terecht: het is haar menens.
Maar ziet ze onze chansonnier
weer met een harde penis,
valt prompt in zwijm, zijgt kreunend neer
en schijt in zeven kleuren.
Ze krijt in doodsangst: ‘O, mijn Heer!
Te groot voor mijne scheure!’
| |||||||||||||||
24.‘Ты днесь свободен, Ебаков! -
Сказала тень расстриге, -
Мой друг, успел найти Барков
Развязку сей интриге.
Поди! (Отверзта дверь была)
Тебе не помешают;
Но знай, что добрые дела
Святые награждают.
Усердно ты воспел меня,
И вот за то награда!’
Сказал, изчез - и здесь, друзья,
Кончается баллада.
| |||||||||||||||
24‘Van Kuttenburg, je bent verlost’,
sprak 't spook tegen de pope.
‘Barkov heeft alles opgelost,
't is gunstig afgelopen.
De deur is open: je bent vrij.
Want sainteté oblige:
Mijn dienaar wordt als loon door mij
gered uit deez' intrige.
Je vlijt was groot: 't zij je gegund;
Mijn dank voor je aubaden!’
En wég was hij. Dus, vrienden: punt!
Hier eindigt mijn ballade.
| |||||||||||||||
[pagina 81]
| |||||||||||||||
|
|