Tijd en Mens. Tijdschrift van de Nieuwe Generatie. Jaargang 1
(1949-1950)– [tijdschrift] Tijd en Mens–
[pagina 78]
| |
Karel Van Loo
| |
[pagina 79]
| |
politieke bazigheid in de schoot van het syndicalisme, verwijdert het syndicalisme zich van zijn opdracht en van zijn actieterrein. De voorbeelden van deze actie-verschuiving liggen zo maar voor het grijpen: het optreden der syndicaten inzake de koningskwestie; het salongetater inzake Franco-Spanje; enz. Een tweede aspect van de verpolitiekte sociale strijd kennen wij reeds sedert enkele jaren. Voor sommigen lijkt het niet op te vallen dat zekere verkiezings-propagandisten, waaronder vele politieke leiders, op een eerder naïve wijze de populariteit van bepaalde sociale wetten uitbuiten. Zo werd herhaaldelijk het stelsel van de maatschappelijke zekerheid in de verkiezingsstrijd gegooid daar waar het voor een belangrijk gedeelte zijn verwezenlijking ontrukt heeft aan de groot-nijverheid welke er, naar veler mening, de economische collaboratie door afkocht. Op een ostentatieve wijze heeft men destijds, in het zicht der verkiezingen van 1946, de wederuitrustingsbons in de handen der arbeiders gestopt. Heden zijn van dit lokaas nog niet alle bons gevaloriseerd. Een ander typisch voorbeeld treft men aan bij de wettelijk voorziene toekenning van wezenvergoedingen (zeer hoge maandelijke kinderbijslagen) welke, in de grond, een verhoging van het weduwpensioen opleveren. Men denke er aan dat men bij de invoering van dit stelsel wraak genomen heeft op de kinderen van ‘incivieken’ of op deze van overleden arbeiders welke, na een bepaalde datum, nog vrijwillig zijn gaan arbeiden naar Duitsland. In deze zin zou men nog kunnen vervolgen doch wat baten kaars en bril...? Zouden wij het anderzijds ook wagen de nodeloze inwikkeling en het gebrek aan coordinatie van de sociale wetgeving toe te schrijven aan een zekere lusteloosheid van de wetgever of aan een zekere tendens die er bestaat om aan die verwarring niet te verhelpen? Het krioelt in ons land van sociale en fiscale raadgevers, sociale en fiscale burelen, experten en na-de-uren-werkertjes welke allen welig groeien en tieren op de complexiteit der sociale wetgeving. Zou men het bovendien aandurven van elk organisme, belast met de uitvoering van een sociale wet, de publicatie te eisen van de Winst- en Verliesrekening met een uitvoerig en nauwkeurig détail der algemene onkosten?Ga naar eindnoot(9). Wellicht gingen wij dan naar de volledige ontnuchtering. Of zouden wij die verwarring durven verwijten aan de politieke, en dan vooral aan de demagogisch politieke, inmenging of verdeeldheid. Van zekere zijden gaat men thans ook op bescheiden wijze te keer tegen de onverenigbaarheid van sommige hogere mandaten in de schoot van de officiële en semi-officiële instellingen voor de toepassing der sociale wetten. De onverenigbaarheid van sommige mandaten, door cumulatie of uit den aard der zaak zelf, heeft totnogtoe, behoudens een gematigde interpellatie in de Kamer van Volksvertegenwoordigers, niet het voorwerp uitgemaakt van passende maatregelen of van algemene criteria. Hier komen dan vooral het patronaat en het proletariaat in botsing. Wanneer de syndicaten medebeheer eisen in de kassen voor kinderbijslagen dan replikeert het patronaat met een eis voor medebeheer in de werklozenkassen. Enzovoort. Het is meteen ook opvallend dat de instellingen belast met de uitvoering van sociale wetten bij voorkeur een toevluchtsoord zijn voor politieke vrienden of voor verkiezingsagenten. De benoemingspolitiek in deze diensten ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... ... (persoonlijke censuur). De sociale wetgeving lijkt, alles bij elkaar genomen, zeer innig verenigd met de politieke actie. Is het daaraan ook te wijten dat zovele misbruiken ontstaan of blijven bestaan? Erger geeft aanleiding tot erger, en dan denken wij ondermeer ook aan de collectieve misbruiken van zekere groepen. Of mag men de overdreven eisen inzake bijzondere honoraria der dokters en chirurgen niet aanzien als een misbruik, dan vooral in het kader der verplichte ziekte- en invaliditeitsverzekering? Immers, c'est la princesse qui paie...! De vraag stelt zich thans of de politieke krachten de sociale strijd zullen kunnen blijven beheersen en of de arbeidersmassa blindelings zal blijven volgen en aanvaarden. Men mag ten andere niet uit het oog verliezen dat o.a. de verregaande machtsverovering der socialistische partij de oorspronkelijke | |
[pagina 80]
| |
idealen en oorspronkelijke doelstellingen in zekere mate op de achtergrond plaatstGa naar eindnoot(7). De politiek op lange termijn heeft het moeten afleggen tegen de politiek der directe mogelijkheden. Is daaraan, en spijts de sedert 1946 geweldig ontwikkelde sociale politiek, de lichte maar betekenisvolle achteruitgang van de socialistische partij te wijten welke zich uitte bij de laatste verkiezingen? Wat de toekomst ook brengen moge, het staat thans reeds vast, dat, in het aanschijn van mogelijke crisisperioden, de sociale strijd zowel als de politieke actie niet alleen te kampen heeft tegen het kapitalisme maar ook tegen de misbruiken van en in de actie zelf. |
|