Biblia, dat is: De gantsche H. Schrifture, vervattende alle de canonijcke Boecken des Ouden en des Nieuwen Testaments
(1657)–Anoniem Statenbijbel–In dit Capittel wort wederhaelt het gene dat geschreven staet 2. Sam. cap. 24. | |
1Ga naar margenoot1 DOe stont de satan op tegen Israël, ende Ga naar margenoot2 hy porrede David aen dat hy Israël telde. | |
2Ende David seyde tot Ioab, ende tot de Overste des volcks, Gaet henen, telt Israël Ga naar margenoot3 van Berseba tot Dan toe, ende brenghtse tot my, dat ick haer getal wete. | |
3Doe seyde Ioab, De HEERE doe tot sijnen volcke, gelijck sy [nu] zijn, hondert mael meer: zijn sy niet alle, O mijn heere Koningh, mijnen heere tot knechten? waerom versoeckt Ga naar margenoot4 mijn heere dit? waerom soude het Israël tot schult worden? | |
4Doch het woort des Koninghs nam de overhant tegen Ioab: derhalven toogh Ioab uyt, ende Ga naar margenoot5 hy doorwandelde gantsch Israël: Daer na quam hy weder te Ierusalem. | |
5Ende Ioab gaf David de somme des getelden volcks: ende Ga naar margenoot6 gantsch Israël was Ga naar margenoot7 elf hondert duysent man, die ’t sweert uyttrocken: ende Iuda vier hondert duysent, ende seventigh duysent man, die het sweert uyttrocken. | |
6Doch Levi ende Benjamin en telde hy Ga naar margenoot8 onder deselve niet: want des Koninghs woort was Ioab een grouwel. | |
7Ende Ga naar margenoot9 dese sake was quaet in de oogen Godes: daerom Ga naar margenoot10 sloegh hy Israël. | |
8Doe seyde David tot Godt, Ick hebbe seer gesondight, dat ick dese sake gedaen hebbe: Ga naar margenoot11 maer neemt doch nu de misdaet Ga naar margenoot12 uwes knechts wech, want ick hebbe seer sottelick gehandelt. | |
10Gaet henen, ende spreeckt tot David, seggende, Aldus seyt de HEERE, Drie dingen legge ick u voor: kiest u een uyt dien, dat ick u doe. | |
11Ende Gad quam tot David, ende seyde tot hem, Soo seyt de HEERE, Neemt u uyt: | |
12Of drie jaren honger, ofte drie maenden verteert te worden voor het aengesichte uwer wederpartije, ende dat het sweert uwer vyanden [u] achterhale: ofte drie dagen Ga naar margenoot14 het sweert des HEEREN, dat is, de pestilentie in den lande, ende eenen Ga naar margenoot15 verdervenden Engel des HEEREN in alle de lantpalen Israëls? soo siet nu toe, wat antwoort ick dien sal weder brengen, die my gesonden heeft. | |
13Doe seyde David tot Gad, My is seer bange: Ga naar margenoot16 laet my doch in de hant des HEEREN vallen, want sijne barmher-[kolom]tigheden zijn seer vele, maer en laet my in de hant der menschen niet vallen. | |
14De HEERE dan gaf pestilentie in Israël: ende daer vielen van Israël seventigh duysent man. | |
15Ende Godt sondt eenen Engel na Ierusalem, om die te verderven, ende als hyse verdorf, sagh het de HEERE, ende Ga naar margenoot17 het berouwde hem over dat quaet, ende hy seyde tot den verdervenden Engel, Het is genoegh, treckt nu uwe hant af: de Engel des HEEREN nu stont by den dorschvloer van Ga naar margenoot18 Ornan den Iebusiter. | |
16Als David sijne oogen ophief, soo sagh hy den Engel des HEEREN staende tusschen de aerde, ende tusschen den hemel, met sijn uytgetrocken sweert in sijne hant, uytgestreckt over Ierusalem: doe viel David ende de Oudtste, bedeckt Ga naar margenoot19 met sacken, op hare aengesichten. | |
17Ende David seyde tot Godt, Ben ick het niet die Ga naar margenoot20 geseyt hebbe, dat men ’t volck tellen soude? Ia ick selve ben het die gesondight, ende Ga naar margenoot21 seer qualick gehandelt hebbe, maer dese schapen Ga naar margenoot22 wat hebben die gedaen? O HEERE mijn Godt, Ga naar margenoot23 dat doch uwe hant tegens my, ende tegen het huys mijnes vaders zy, maer niet tegen u volck ter plage. | |
18Doe seyde de Engel des HEEREN tot Gad, dat hy David seggen soude, dat David soude opgaen, om den HEERE eenen altaer op te richten in den dorschvloer van Ornan den Iebusiter. | |
19Soo gingh dan David op na den woorde Gads, dat hy in den name des HEEREN gesproken hadde. | |
20Doe sich Ornan wendde, soo sagh hy den Engel, ende sijne vier sonen die by hem waren, verstaken haer: ende Ornan dorschte terwe. | |
21Ende David quam tot Ornan, ende Ornan sagh toe, ende sagh David, soo gingh hy uyt den dorschvloer, ende boogh sich neder voor David met het aengesichte ter aerde. | |
22Ende David seyde tot Ornan, Ga naar margenoot24 Geeft my de plaetse des dorschvloers, dat ick op deselve den HEERE eenen altaer bouwe: geeftse my Ga naar margenoot25 voor het volle gelt, op dat dese plage opgehouden worde van over den volcke. | |
23Doe seyde Ornan tot David, Ga naar margenoot26 Neemtse maer henen, ende mijn heere de Koningh doe dat goet is in sijne oogen: Siet, ick geve Ga naar margenoot27 dese runderen tot brand-offeren, ende dese sleden ten houte, ende de terwe tot spijs-offer, ick geve het al. | |
24Ende de Koningh David seyde tot Ornan, Ga naar margenoot28 Neen, Ga naar margenoot29 maer ick sal ’t sekerlick koopen voor vollen gelde: want ick en sal Ga naar margenoot30 voor den HEERE niet nemen dat uwe is, dat ick een brand-offer om niet offere. | |
25Ende David gaf aen Ornan voor die plaetse, Ga naar margenoot31 ses hondert goudene sikelen van gewichte. | |
26Doe bouwde David aldaer den HEERE eenen altaer, ende hy offerde brand-offeren ende danck-offeren: Als hy den HEERE aenriep, Ga naar margenoot32 soo antwoordde hy hem door vyer uyt den hemel, op den brand-offers altaer. | |
27Ende de HEERE seyde tot den Engel, dat hy sijn sweert weder in sijne scheyde steken soude. | |
28Ter selver tijt, doe David sagh, dat de HEERE hem geantwoort hadde op den dorschvloer Ornans des Iebusiters, soo offerde hy aldaer. | |
29Want de Tabernakel des HEEREN, die Mose in de woestijne gemaeckt hadde, ende des brand-offers altaer, was te dier tijt op de hooghte Ga naar margenoot33 te Gibeon. | |
[Folio 184v\Bouw des Tempels. Tellinge--der Leviten.]
| |
30David nu en konde niet henen gaen voor Ga naar margenoot34 den selven om Godt te soecken: want hy was verschrickt voor het sweert des Engels des HEEREN. |
|