Biblia, dat is: De gantsche H. Schrifture, vervattende alle de canonijcke Boecken des Ouden en des Nieuwen Testaments
(1657)–Anoniem Statenbijbel–Godt dreyght Pharao met vorschen te plagen, indien hy Israël niet en wil trecken laten, vers 1, etc. Aaron streckt sijne hant uyt, ende daer komen vorschen over het gantsche lant van Egypten, 5. De tooveraers doen dergelijcke, 7. Pharao roept Mose ende Aaron, ende belooft, soo de Heere de vorschen van hem neemt, dat hy Israël wil trecken laten, 8. Maer hy en houdt sijn belofte niet, 15. De derde plage komt over Egypten, ’t stof wort in luysen verandert, 16. De tooveraers en kunnen dit niet doen, 18. Doch Pharao blijft verhardt, 19. De vierde plage komt, te weten, een vermenginge van allerley ongedierte, 21. Israël is hier van vry in Gosen, 22. Pharao schijnt het volck te willen verlaten, 25. Mose bidt Godt, ende hy neemt dit ongedierte wech, 29. Pharao blijft verhardt, 32. | |
1DAer na seyde de HEERE tot Mose, Gaet in tot Pharao; ende seght tot hem: Soo seyt de HEERE, Laet mijn volck trecken, dat sy my dienen. | |
2Ende indien ghy het weygert te laten trecken, siet, soo sal ick Ga naar margenoot1 uwe gantsche lantpale met vorschen Ga naar margenoot2 slaen. | |
3Dat de Ga naar margenoot3 riviere van vorschen sal krielen, die sullen Ga naar margenoot4 op komen, ende in u huys komen, ende in uwe slaepkamer, ja op u bed- | |
[Folio 29r\Plagen van Egypten.]
| |
de: oock in de huysen uwer knechten, ende op u volck, ende in uwe back-ovens, ende in uwe Ga naar margenoot5 back-troggen. | |
4Ende de vorschen sullen op komen, Ga naar margenoot6 op u, ende op u volck, ende op alle uwe knechten. | |
5Voorder Ga naar margenoot7 seyde de HEERE tot Mose, Seght tot Aaron, Streckt uwe hant uyt met uwen staf, over de stroomen, ende over de rivieren, ende over de poelen: ende doet vorschen op komen over Egyptenlant. | |
6Ende Aaron streckte sijne hant uyt over de wateren van Egypten, Ga naar margenoot8 ende daer quamen vorschen op, ende bedeckten Egyptenlant. | |
7Doe deden de tooveraers Ga naar margenoot9 oock alsoo, met hare besweeringen: ende sy deden vorschen over Egyptenlant op komen. | |
8Ende Pharao riep Mose ende Aaron, ende seyde, Ga naar margenoot10 Bidt vyerighlick tot den HEERE, dat hy de vorschen van my ende van mijnen volcke Ga naar margenoot11 wech neme, soo sal ick ’t volck trecken laten, dat sy den HEERE offeren. | |
9Doch Mose seyde tot Pharao, Ga naar margenoot12 Hebt de eere boven my: tegens wanneer sal ick voor u, ende voor uwe knechten, ende voor u volck, vyerighlick bidden, om dese vorschen van U ende van uwe huysen te verdelgen, datse alleen in de riviere over blijven. | |
10Ga naar margenoot13 Hy dan seyde, Tegens morgen: ende Ga naar margenoot14 hy seyde, Het zy na u woort, op dat ghy wetet, dat daer niemant en is gelijck de HEERE onse Godt; | |
11Soo sullen de vorschen van u, ende van uwe huysen, ende van uwe knechten, ende van uwen volcke wijcken: sy sullen alleen in de riviere over blijven. | |
12Doe gingh Mose ende Aaron uyt van Pharao: ende Mose riep tot den HEERE, ter oorsake der vorschen, Ga naar margenoot15 die hy Pharao hadde op geleyt. | |
13Ende de HEERE dede na den woorde Mose: ende de vorschen storven; Ga naar margenoot16 uyt de huysen, uyt de Ga naar margenoot17 voorzalen, ende uyt de velden: | |
14Ende Ga naar margenoot18 sy vergaderdense te samen Ga naar margenoot19 by hoopen, ende het lant stonck. | |
15Doe nu Pharao sagh datter Ga naar margenoot20 ademinge was, Ga naar margenoota Ga naar margenoot21 verswaerde hy sijn herte, dat hy na haer niet en hoorde, gelijck als de HEERE gesproken hadde. | |
16Voorder seyde de HEERE tot Mose, Seght tot Aaron, Streckt uwen staf uyt, ende slaet het stof der aerde, dat het tot luysen worde, in den gantschen Egyptenlande. | |
17Ende sy deden alsoo; want Aaron streckte sijne hant uyt met sijnen staf, ende sloegh het stof der aerde, ende daer werden Ga naar margenoot22 vele luysen aen de menschen, ende aen het vee: Ga naar margenootb al het stof der aerde wert luysen, in den gantschen Egyptenlande. | |
18De tooveraers Ga naar margenoot23 deden oock alsoo met hare besweeringen, Ga naar margenoot24 op datse luysen voort brachten, doch sy en konden niet: soo waren de luysen aen de menschen, ende aen het vee. | |
19Doe seyden de tooveraers tot Pharao, Dit Ga naar margenoot25 is Godts vinger: doch Pharaos herte verstijfde, soo dat hy na haer niet en hoorde, gelijck de HEERE gesproken hadde. | |
20Voorder seyde de HEERE tot Mose, Maeckt u morgen vroegh op, ende stelt u voor Pharaos aengesichte, siet hy sal aen het water uyt gaen, ende seght tot hem: Soo seyt de HEERE, Laet mijn volck trecken, datse my dienen. | |
21Want soo ghy mijn volck niet en laet [kolom] trecken, siet, soo sal ick een vermenginge van Ga naar margenoot26 ongedierte senden op u, ende op uwe knechten, ende op u volck, ende in uwe huysen: alsoo dat der Egyptenaren huysen met dese vermenginge sullen vervult worden, ende oock het aertrijck daer Ga naar margenoot27 sy op zijn. | |
22Ende ick sal te dien dage het lant Gosen, daer mijn volck Ga naar margenoot28 in woont, afsonderen, Ga naar margenoot29 dat daer geen vermenginge van ongedierte en zy, op dat ghy wetet, Ga naar margenoot30 dat ick de HEERE in het midden Ga naar margenoot31 deses lants ben. | |
23Ende ick sal een verlossinge Ga naar margenoot32 setten tusschen mijn volck ende tusschen u volck, tegen morgen sal dit teecken geschieden. | |
24Ende de HEERE dede alsoo, ende Ga naar margenootc daer quam een sware vermenginge van ongedierte in Pharaos huys, ende in sijner knechten huysen, ende over ’t gantsche Egypten-lant, het Ga naar margenoot33 Ga naar margenootd lant wert verdorven van dese vermenginge. | |
25Doe riep Pharao Mose ende Aaron, ende seyde, Gaet henen, ende offert uwen Gode in Ga naar margenoot34 dit lant. | |
26Mose dan seyde, Het en is niet recht dat men alsoo doe, Ga naar margenoote want wy souden Ga naar margenoot35 der Egyptenaren grouwel den HEERE onsen Godt mogen offeren: siet, indien wy der Egyptenaren grouwel voor hare oogen offerden, en souden sy ons niet steenigen? | |
27Laet ons den wegh van drie dagen in de woestijne gaen, Ga naar margenoot36 dat wy den HEERE onsen Godt offeren, gelijck hy tot ons seggen sal. | |
28Doe seyde Pharao, Ick sal u trecken laten, dat ghylieden den HEERE uwen Godt offert in de woestijne, alleene dat Ga naar margenoot37 ghylieden in het gaen geensins te verre en treckt: Ga naar margenoot38 bidt vyerighlick voor my. | |
29Mose nu seyde, Siet, ick gae van u, ende sal tot den HEERE vyerighlick bidden, dat dese vermenginge van ongedierte van Pharao, van sijne knechten, ende van sijn volck morgen wech wijcke: alleenlick dat Pharao Ga naar margenoot39 niet meer bedrieghlick en handele, dit volck niet latende gaen om den HEERE te offeren. | |
30Doe gingh Mose uyt van Pharao, ende badt vyerighlick tot den HEERE, | |
31Ende de HEERE dede na het woort van Mose, ende de vermenginge van ongedierte weeck van Pharao, van sijne knechten, ende van sijn volck: daer en bleef niet een over. | |
32Doch Ga naar margenootf Pharao verswaerde sijn herte oock op dat mael: ende hy en liet het volck niet trecken. |
|