Biblia, dat is: De gantsche H. Schrifture, vervattende alle de canonijcke Boecken des Ouden en des Nieuwen Testaments
(1657)–Anoniem Statenbijbel–Mose ende Aaron dienen Pharao aen, wat Godt haer te seggen bevolen hadde, vers 1, etc. hy wederstaetse, ende bekijftse, 4. Der Israëliten lasten worden verswaert, 5. Sy murmureeren tegen Mose ende Aaron, 20. Mose klaeght het Godt, 22. Godt belooft haer te verlossen, 24. | |
1ENde daer na gingen Mose ende Aaron henen, ende seyden tot Pharao: Alsoo seyt de HEERE de Godt Israëls, Laet mijn volck trecken, dat het my een feest houde in de woestijne. | |
2Maer Pharao seyde, Ga naar margenoota Wie is de HEERE wiens stemme ick gehoorsamen soude, om Israël te laten trecken? Ga naar margenootb Ick en kenne den HEERE niet, ende en sal oock Israël niet trecken laten. | |
3Sy dan seyden, Ga naar margenootc De Godt der Hebreen is ons ontmoet, soo laet ons doch henen trecken, den wegh van drie dagen in de woestijne, ende den HEERE onsen Godt offeren, dat hy ons niet over kome met pestilentie, ofte met het sweert. | |
4Doe seyde de Koningh van Egypten tot hen, Ghy Mose ende Aaron, waerom treckt ghy het volck af van hare wercken? gaet henen tot uwe lasten. | |
5Voorder seyde Pharao, Siet Ga naar margenoot1 het volck des lants is alreede [te] vele: ende Ga naar margenoot2 soudt ghylieden haer doen rusten van hare lasten? | |
6Daerom beval Pharao in den selven dage, den Ga naar margenoot3 Aendrijvers onder het volck, ende des selfs Ga naar margenoot4 Amptlieden, seggende: | |
7Ghy Ga naar margenoot5 en sult voortaen desen lieden geen stroo meer geven, Ga naar margenoot6 tot het maken der tichelsteenen, als gisteren [ende] eergisteren: laetse selfs henen gaen, ende stroo voor haer selven versamelen. | |
8Ende Ga naar margenoot7 het getal der tichelsteenen, die sy gisteren [ende] eergisteren gemaeckt hebben, sult ghy haer op leggen, ghy en sult daer van niet verminderen, want sy gaen ledigh, daerom roepen sy, seggende, Laet ons gaen, laet ons onsen Godt offeren. | |
9Men versware den dienst over dese mannen, dat sy daer aen te doene hebben, ende haer niet en vergapen op Ga naar margenoot8 leugenachtige woorden. | |
10Doe gingen de Aendryvers des volcks, ende hare Amptlieden uyt, ende spraken tot den volcke, seggende: Soo seyt Pharao, Ick en sal u-lieden geen stroo geven. | |
11Gaet ghy [selfs] henen, haelt u stroo, waer ghy het vindt: doch van uwen dienst en sal Ga naar margenoot9 niet vermindert worden. | |
12Doe verstroyde sich het volck in het gantsche lant van Egypten, dat het stoppelen versamelde, voor stroo. | |
13Ende de Aendrijvers drongen aen, seggende, Voleyndight uwe wercken, [elck] daghwerck op sijnen dagh, gelijck doeder stroo was. | |
14Ende de Amptlieden der kinderen Israëls, die Pharaos Aendrijvers over hen gestelt hadden, werden geslagen, [ende] Ga naar margenoot10 men seyde: Waerom en hebt ghylieden u gesette werck niet voleyndight, in ’t maken der tichelsteenen, Ga naar margenoot11 gelijck te voren, alsoo oock gisteren ende heden? | |
[Folio 28r\Pharao. Mose Jacobs sonen.]
| |
15Derhalven gingen de Amptlieden der kinderen Israëls, ende schreeuwden tot Pharao, seggende, Waerom doet ghy uwen knechten alsoo? | |
16Uwen knechten en wort geen stroo gegeven, ende Ga naar margenoot12 sy seggen tot ons, Maeckt de tichelsteenen: ende siet, uwe knechten worden geslagen, doch de schult is Ga naar margenoot13 uwes volcks. | |
17Hy dan seyde, Ghylieden gaet ledigh, ledigh gaet ghy, daerom seght ghy: Laet ons gaen, laet ons den HEERE offeren. | |
18Soo gaet nu henen, arbeyt; doch stroo en sal u niet gegeven worden: evenwel sult ghy het getal der tichelsteenen leveren. | |
19Doe sagen de Amptlieden der kinderen Israëls, Ga naar margenoot14 dat het qualick met haer stont, dewijle men seyde: Ghy en sult niet minderen van uwe tichelsteenen, [van] het dagh-Ga naar margenoot15werck op sijnen dagh. | |
20Ende sy ontmoetten Mose ende Aaron, die tegen haer over stonden, doe sy van Pharao uyt gingen: | |
21Ende seyden tot hen, Ga naar margenoot16 De HEERE sie op u, ende Ga naar margenoot17 richte [het:] dewijle dat ghy onsen reuck hebt stinckende gemaeckt Ga naar margenoot18 voor Pharao, ende voor sijne knechten, Ga naar margenoot19 gevende een sweert in hare handen, om ons te dooden. | |
22Doe Ga naar margenoot20 keerde Mose wederom tot den HEERE, ende seyde: Heere, waerom hebt ghy desen volcke quaet gedaen? waerom hebt ghy my nu gesonden? | |
23Want van doe af, dat ick tot Pharao ben in gegaen, om in Ga naar margenoot21 uwen name te spreken, heeft hy dit volck quaet gedaen: ende ghy en hebt u volck Ga naar margenoot22 geensins verlost. | |
24Doe seyde de HEERE tot Mose, Nu sult ghy sien, wat ick aen Pharao doen sal: Ga naar margenoot23 want door een machtige hant sal hyse laten trecken, ja door eene machtige hant sal hyse uyt sijn lant drijven. |
|