Biblia, dat is: De gantsche H. Schrifture, vervattende alle de canonijcke Boecken des Ouden en des Nieuwen Testaments
(1657)–Anoniem Statenbijbel–De fonteynen des afgrondts, ende de wolcken worden gestopt, waer door de wateren stille worden, ende allenghskens verloopen, vers 1. De Arke sett haer neder op het geberghte van Ararat, 4. Noach laet een rave vliegen, ende daer na eene duyve, die met een olijftacxken weder komt, 7. Het aertrijck is weder droogh, 13. Noach gaet met al, dat by hem was, op Godts bevel, uyt de Arke, 16. Bouwt eenen altaer, ende offert, 20. Godt belooft de aerde niet meer alsoo om ’s menschen wille te verderven, 21. | |
1ENde Godt Ga naar margenoot1 gedachte aen Noach, ende aen al het gedierte, ende aen al het vee, dat met hem in de Arke was: ende Godt dede eenen windt over de aerde door gaen, ende de wateren wierden stille. | |
2Oock werden de fonteynen des Afgronts, ende de sluysen des Hemels Ga naar margenoot2 gesloten: ende de Ga naar margenoot3 plasregen van den Hemel wert opgehouden. | |
3Daer toe keerden de wateren weder van boven der aerde, Ga naar margenoot4 henen ende weder vloeijende: ende de wateren namen af Ga naar margenoot5 ten eynde van hondert ende vijftigh dagen. | |
4Ende de Arke rustede in de sevende maent op den seventienden dagh der maent, Ga naar margenoot6 op de bergen van Ararat. | |
5Ende de wateren waren gaende, ende afnemende tot de tiende maendt: in de tiende [maent] op den eersten der maent, werden de Ga naar margenoot7 toppen der bergen gesien. | |
6Ende het gheschiedde Ga naar margenoot8 ten eynde van veertigh dagen, dat Noach de Ga naar margenoot9 venster der Arke, die hy gemaeckt hadde, open dede. | |
7Ende hy Ga naar margenoot10 liet eene rave uyt: Ga naar margenoot11 die dickwils henen ende weder gingh, tot dat de wateren van boven d’aerde verdroogt waren. | |
8Daer na Ga naar margenoot12 liet hy eene Ga naar margenoot13 duyve van sich uyt, om te sien of de wateren Ga naar margenoot14 gelicht waren van boven den aerdtbodem. | |
9Maer de duyve en vondt geene ruste voor het hol hares voets: soo keerde sy weder tot hem in de Arke; want de wateren waren op Ga naar margenoot15 de gantsche aerde: ende hy stack sijne handt uyt, ende namse, ende brachtse tot sich in de Arke. | |
10Ende hy verbeydde noch seven andere | |
[Folio 4v\Sundvloet. Noach.]
| |
dagen: doe Ga naar margenoot16 liet hy de duyve wederom uyt de Arke. | |
11Ende de duyve Ga naar margenoot17 quam tot hem tegen den avondt-tijdt, ende siet, Ga naar margenoot18 een afgebroken olijf-bladt was in haren Ga naar margenoot19 beck: soo merckte Noach, dat de wateren van boven de aerde gelicht waren. | |
12Doe vertoefde hy noch seven andere dagen: ende hy liet de duyve uyt, maer Ga naar margenoot20 sy en keerde niet meer weder tot hem. | |
13Ende het geschiedde Ga naar margenoot21 in het ses hondertste ende eerste jaer, in de eerste [maent] op den eersten der selver maent, dat de wateren drooghden van boven der aerde: doe dede Noach het decksel der Arke af, ende sagh toe, ende siet, Ga naar margenoot22 den aerdbodem was gedrooght. | |
14Ende in de tweede maendt, op den seven en twintighsten dagh der maent, was de aerde opgedrooght. | |
15Doe sprack Godt tot Noach, seggende: | |
16Ga naar margenoot23 Gaet uyt de Arke: ghy, ende uwe huysvrouwe, ende uwe sonen, ende de wijven uwer sonen met u. | |
17Al het gedierte dat met u is, van allen vleesche, aen gevogelte, ende aen Ga naar margenoot24 vee, ende aen al het kruypende gedierte, dat op der aerde kruypt, doet met u uytgaen: ende Ga naar margenoota dat sy overvloedelick voort-teelen op der aerde, ende vruchtbaer zijn, ende vermenighvuldigen op der aerde. | |
18Doe gingh Noach uyt, ende sijne sonen, ende sijne huysvrouwe, ende de wijven sijner sonen met hem. | |
19Al het gedierte, al het kruypende, ende al het gevogelte, al wat sich op der aerde roert; Ga naar margenoot25 nae hare geslachten, gingen uyt de Arke. | |
20Ende Noach bouwde den HEERE eenen altaer: ende hy nam van al Ga naar margenoot26 het Ga naar margenootb reyn vee, ende van al het reyn gevogelte, ende offerde Ga naar margenoot27 brandt-offeren op dien altaer. | |
21Ende de HEERE Ga naar margenoot28 roock dien Ga naar margenoot29 lieflicken reuck, ende de HEERE seyde Ga naar margenoot30 in sijn herte: Ick en sal voortaen Ga naar margenoot31 den aerdtbodem niet meer vervloecken om des menschen wille, Ga naar margenootc Ga naar margenoot32 want het gedichtsel van ’s menschen herte is boos van sijner Ga naar margenootd jeught aen: ende ick en sal voortaen niet meer al het levende Ga naar margenoot33 slaen, gelijck als ick gedaen hebbe. | |
22Ga naar margenoote Voortaen Ga naar margenoot34 alle de dagen der aerde, en sullen zaeyinge, ende ooghst, ende koude, ende hitte, ende somer, ende winter, ende dagh, ende nacht, niet ophouden. |
|